Leven vanuit Waarheid | Onderzoek & Dialoog

Welkom op STAP uit de MATRIX, een website die zich richt op het ‘Leven vanuit Waarheid’.

Onderwerpen: Wie of wat ben ik? Wat is waar? Wat is ‘Werkelijkheid’ en Waarheid? Het onderzoeken van – en dialoog over – het denken, overtuigingen en conditionering. Van theorie naar praktijk d.m.v. Onderzoek en Dialoog, en (praktische) begeleiding bij dit proces.
Van depressie door de pressie, voorbij depressie door dé-pressie. 

Laatste Berichten

Vooraf: Contact, afspraak, begeleiding, Facebook

Heb je vragen, opmerkingen, of iets te communiceren? Mail het, of ga naar het contactformulier.

Via het contactformulier voor afspraken, of door het sturen van een email naar het desbetreffende adres, kun je een afspraak maken.

Ook kun je eventueel meepraten op de besloten groep ‘Leven vanuit Waarheid’ op Facebook.

 

Leven vanuit Waarheid | STAP uit de MATRIX

Sleur en Stagnatie: Is dit Alles?

Misschien ken je het. Het gevoel van ‘vastzitten‘? Het gevoel van sleur, stagnatie, en een (bijna) constante – onderhuidse – wrijving . Het gevoel dat je in een rol, of (levens)situatie bent beland waar alles er grijs en voorspelbaar uit is gaan zien. Misschien dat je hebt gemerkt dat het nu vooral lijfsbehoud, stress, angst – en daaruit voortkomend, ingesleten patronen, afweer- en verdedigings-mechanismen en andere conditioneringen – zijn van waaruit ‘je’ (dat wie/ wat je denkt te zijn) be-leeft en handelt. ‘Dat je je ‘vrijheid’ lijkt te zijn verloren’?

‘Hier’ was het een gevoel wat al erg lang (vermoedelijk zo lang ik me kan heugen) speelde, met alle (als zodanig ervaren) ‘vervelende’ gevolgen van dien. Een gevoel van ‘er niet bij horen’, angst voor het onbekende, ervaren van zinloosheid, onzekerheid, (chronische) depressie, een (alles overheersend) gevoel van ‘onwaardigheid’, ‘machteloosheid’ en ‘verlamming’ / verkramping. (De – ‘pijn’ van het geloof in de – illusie van afgescheiden te zijn van het geheel. Het geloof in alle ‘slechte eigenschappen’, ‘foute gedragingen’, en en andere ‘tekortkomingen’- die via de (vaak goed bedoelende) omgeving in ‘jouw systeem’ terechtgekomen zijn. En de afweer die hieruit – vanuit de positie jezelf, je ‘kind zijn’, te beschermen – is ontstaan.)
‘Hier’ zorgde het er voor, dat er – zo werd later gerealiseerd – eigenlijk van een constante, onderhuidse doodswens (welke zich als een alles overheersende (mentale) angst en daaraan gekoppelde (lichamelijke) spanning (verkramping) uitte) sprake bleek te zijn (geweest). Hierdoor bleek er een mechanisme te zijn ontstaan van een constante zoektocht naar ‘iets’; ‘iets’, wat de ‘pijn’ – zo werd deze spanning (verkramping), naar later bleek, geduid -, het gevoel van ‘vastlopen’, zou kunnen verlichten. Uiteindelijk bleek het hiervoor beschreven mechanisme – vanuit ‘kind zijn’, beschermen tegen pijn door middel van afweer en verdediging – een groot aandeel te hebben in het – als ellendig ervaren – van het leven.    

Na lang een leven lang bij dit gevoel van angst en spanning (verkramping) te zijn weggelopen, kwam er een punt dat er iets mee moest gebeuren. Tijd om er eens grondig naar te kijken. Dit was het begin van een proces.

Lagen, lagen en nog eens lagen; Pellen naar Leven tussen aanhalingstekens

Lagen, lagen en nog eens lagen;

Overtuigingen loslaten, Schone lei, Wat is waar?

Het was tijd om te beginnen ‘met een schone lei’, terug naar het nulpunt. Opnieuw ervaren van de (grenzeloze / contextloze) lege ruimte. Het punt van waaruit alles lijkt te ontstaan. Nu was deze lege ruimte gevuld met concepten, gedane aannames, overtuigingen en andere conditioneringen, welke allemaal als ‘buffer van afweer ten opzichte van de Waarheid’ bleken te dienen. De vragen die elke keer weer opspeelden waren: ‘Wat is waar’?‘Is dat waar’?, ‘Volgens wie?‘, en ‘Gebaseerd op welk referentiekader?

Al snel bleek, dat al deze conditioneringen zijn gebaseerd op gebakken lucht. (Alles is geloof, en geloof is geloof, geen Waarheid.) Ook bleek als snel dat het deze conditioneringen (de hechting er mee, het geloof er in, om preciezer te zijn) waren, die er voor zorgden dat er sprake lijkt te zijn van beperking / spanning / verkramping. (Iets wat – vanuit omgaan met ‘de pijn van het bestaan’ – die ‘ervaring’ om preciezer te zijn – noodzakelijkerwijs was ontstaan, maar wat nu – eenmaal volwassen – geen enkel doel meer bleek te dienen.) 

Door binnen een relatieve, dynamische, vergankelijke ‘werkelijkheid’, concepten en ideeën, als absolute, statische, permanente ‘waarheden’ te hanteren, ontstaat er stagnatie, beperking en wordt er steeds verder van de Waarheid afgeweken. Er is sprake van beperking van kansen en mogelijkheden. Alle energie wordt besteedt aan het hooghouden (een beetje zoals het jongleren met van die Chinese borden) van tal van – niet ter zaken doende – uiterlijkheden.

Ik had mezelf namelijk, zonder daar bewust van te zijn nogal gekaderd, en was gaan geloven dat ‘de uiterlijkheden’ en ‘ik’, en vooral ‘wat men me over die ik had ‘wijsgemaakt”, daadwerkelijk iets met elkaar te maken hadden. Hierdoor werden overtuigingen, denkbeelden en gedachtegangen aangehangen die, wanneer ze nader – in het licht van NU, het nulpunt – werden beschouwd, als ‘ongezond’, ‘beperkend’ en vooral ‘angst en spanning (verkramping) gevend’, bestempeld konden worden.

Door het onderzoeken van – en zodoende bewust worden, en doorzien, van – het denken, middels het ervaren, aanvaarden en doorzien van (lichamelijke) spanning (verkramping), en door middel van focus op – en overgave aan – het proces (‘mezelf’ feitelijk), ontstond er ruimte om overtuigingen los te laten, waardoor er (opnieuw) ruimte ontstond voor het (gaan) zien van de (dynamische) spontaniteit, waarmee de ‘werkelijkheid’ zich lijkt te ontvouwen.

De meest diepe conditionering – en grootste illusie – is het idee van een persoon, persoonlijkheid, een ‘ik’, die (in vrijheid) eigen beslissingen maakt, die dingen (absoluut zeker) weet, die weet wat ‘goed’ of ‘slecht’ is voor ‘zichzelf’ en vooral ‘anderen’, die voortkomt uit dynamisch ervaren ervaringen, welke in statische vorm in het geheugen – verleden – zijn opgeslagen en in die hoedanigheid worden gebruikt (lees: hier blind op vaart), en die niet kan zien dat regels – mochten deze al gelden – altijd slechts betrekking hebben op ‘het eigen Universum’ en op geen enkele manier op de ‘werkelijkheid’ of ‘anderen’ / ‘andere Universa’ toepasbaar zijn. Waarbij er de verwarring was ontstaan dat ‘de in het verleden zo noodzakelijke bescherming / afweer’, op enige manier iets met ‘wat ik ben’, te maken zou hebben.

Screenshot Thirteenth Floor (Film)

Screenshot Thirteenth Floor (Film) – Niets is wat het lijkt

Statische ‘navigatie’, door een dynamische ‘Werkelijkheid’

Varen op statische informatie (dat wat in het verleden ‘is gebeurt’, en de daaraan gekoppeld geraakte afweer / reactie / verdediging), terwijl de Waarheid is, dat er van ‘statisch’ geen enkele sprake is, of kan zijn, is een waanbeeld. Het er in geloven, zorgt voor het ontstaan van (lichamelijke) wrijving en stagnatie, omdat het aanhangen van het idee van een statische ‘Werkelijkheid’, nooit zal kunnen lukken, gezien de afwezigheid van een statische ‘Werkelijkheid’. Vrij logisch zou je zeggen.

Toch is het mogelijk deze dynamische ‘Werkelijkheid’ een heel leven te ontkennen, door te (blijven) geloven in – op afweer en verdediging gebaseerde – concepten, overtuigingen en algemene – door omgeving en cultuur bepaalde – ‘normen en waarden’.

Uiteindelijk geldt; Wat is, IS, wat komt en gaat lijkt te komen en gaan, niets blijft, en niets is zoals het lijkt!

 

Onder Deconstructie

Onder Deconstructie

Een (slopend) Proces

Gezien het feit dat deze hele ‘zienswijze’ indruist tegen het gangbare, zou het voor te stellen moeten zijn, dat ‘een transformatie’ als deze niet over één nacht ijs is gegaan. Het ontdekken van – en van daaruit gaan doorzien – van datgene waarvan altijd min of meer gedacht werd dat ‘ik’ het was, raakte aan iets wat als fundamenteel ervaren werd. De laag afweer / verdediging – niet waar, maar wel als zodanig waargenomen – was als het ware ‘een eigen leven gaan leiden’, waarbij de verwarring was ontstaan, dat ‘ik’ en de laag van afweer / verdediging, op enigerlei wijze iets met elkaar te maken hadden – ‘hetzelfde waren’.

Gezien de emotionele hechtingen die aan de conditioneringen hangen – en waarbij ‘ik’ ook een conditionering bleek te zijn, leek het loslaten / doorzien van deze conditioneringen bij vlagen op ‘het afsterven van een deel van mezelf’. Het mentale deel – het doorzien van de overtuigingen – ging relatief gezien gemakkelijk. Voor het doorzien van de spanningen (verkramping) (door middel van lange periodes in dit gevoel te gaan zitten (de verkramping ten volste te ervaren)) die zich naar aanleiding hiervan – ter bescherming – in het lichaam hadden vastgezet, bleek een wat moeizamer proces.

Feitelijk is het een proces van sterven en wedergeboorte. Waarbij het ‘de context’ is die uiteindelijk ‘sterft’. Door de (schijnbare) verstrengeling (vanuit de aanname van een persoon te zijn), ziet dat er in de beleving wat anders uit. Hoewel niets persoonlijk is, of zelfs maar kan zijn, wil dat niet zeggen dat, dat in beleving (de hallucinatie, de droom) niet anders kan lijken. De ervaring hier leert, dat e.e.a. er nogal ‘levensecht’ uit kan zien. Waarbij ‘de paradox’ is (lijkt te zijn), dat ‘alles wegzetten als illusie / niet waar’, uiteindelijk geen soelaas biedt; de ‘pijn’ / afweer / verdediging ‘moet’ (blijkbaar) – zo is de ervaring hier in elk geval – eerst ‘doorgewerkt’ / ‘doorzien’ worden.

Mocht bovenstaande herkenning oproepen, en je wilt iets doen om ‘hier uit te komen’, kan STAP uit de MATRIX (‘ik’) je wellicht van dienst zijn. Alle ‘problemen’ zoals ze ooit beleefd werden, blijken er – zowel binnen het denken als binnen de ervaring – helemaal niet te zijn. Niet onderzocht lijkt het allemaal (met name met betrekking tot ‘vastgezette energie’ / afweer / beschreming) nogal solide, maar eenmaal onderzocht, blijkt ook hier dat niets is zoals het schijnt!
Wat een opluchting!!!

“Alleen de hand die doorstreept, kan waarheid schrijven.”

— Dag Hammarskjöld

 

Ten slotte

Neem dit alles – en vooral ‘jouw rol’, en/of ‘mijn rol’ hierin – allemaal niet te serieus. Blijf adem halen, er is geen haast, wees aardig voor jezelf en anderen en ga niets lopen forceren, want dat werkt alleen maar averechts – been there done that! (Ook hier geldt weer dat er bij ‘forceren’ opnieuw een laag van afweer / verdediging / bescherming in werking treedt.) 

Het leven is een spel dat wordt gespeeld en spellen speel je met een bepaalde frisse speelsheid. Het bijzondere van dit spel is, dat het niet gaat om de knikkers – winst of verlies, beter of slechter, goed of kwaad – maar om het spelen zelf. Er wacht geen beloning op het eind en ‘je leeft’ NU!
Alleen door dat te zien is er al een hoop gewonnen. Je doet niets verkeerd, er gaat niets verkeerd, iedereen komt daar waar hij of zij ‘hoort’, en het is geen wedstrijd.
Het is allemaal perfect, even perfect als jij – of je dat nu zelf weet of niet.

 

Voor de inhoud en mogelijkheden die STAP uit de MATRIX biedt, klik je hier!

Contact, Afspraak maken, Facebook

Heb je vragen, opmerkingen, of iets te communiceren? Mail het, of ga naar het contactformulier.

Via het contactformulier voor afspraken, of door het sturen van een email naar het desbetreffende adres, kun je een afspraak maken.

Ook kun je eventueel meepraten op de besloten groep ‘Leven vanuit Waarheid’ op Facebook.

Bellen kan natuurlijk ook via 06-85777050.
(Houd er rekening mee, dat ik niet altijd in de gelegenheid ben op te nemen. Spreek een boodschap in met je nummer, en ik bel je terug. Je kunt natuurlijk ook altijd later nog eens proberen.) 

Marcel

 

Foto Marcel Graumans STAP uit de MATRIX

‘Ik’

STAP uit de MATRIX Logo

STAP uit de MATRIX

* Mocht je STAP uit de MATRIX willen ondersteunen kan dit het best door middel van een donatie, waarmee de kosten en een stukje tijd gecompenseerd kan worden. Kijk voor meer informatie op de pagina doneren, elders op deze website.