Autisme, Blowen, Cannabis, Bewustzijn

Foto, twee joints en wiet. Cannabis

Cannabis, plezier, of ontkenning van pijn?

In dit artikel ga ik het hebben over stoppen met blowen, stoppen met gebruik van cannabis. Dit in de context van wakker worden, ontwaken, en de ‘Werkelijkheid’ onder ogen zien. Op geen enkele manier wil ik hiermee iemand overtuigen zijn of haar gebruik te stoppen of minderen. Het is slechts de weergave van ‘mijn ervaring’ in deze. Waar het over gaat is: ‘Als blowen, gebruik van cannabis, een manier is om te ontkennen, en (pijn) uit de weg te gaan. 

“Ik ben niet verslaafd!”

De bovenstaande uitspraak, was er één die ik lang heb weten vol te houden. Inmiddels is wel duidelijk dat, in mijn geval, die vlieger niet opging. Ik was verslaafd, en niet zo’n beetje ook.

Hoe het kwam, weet ik niet, maar toen ik een jaar of elf was, kreeg ik een enorme nieuwsgierigheid naar alles wat met drugs te maken had. Op mijn twaalfde, toen ik naar het voortgezet onderwijs ging, werd drugs bereikbaar. Lang wachtte ik niet, want na ik denk een maand, had ik iemand leren kennen ‘die er aan kon komen’. Op mijn twaalfde rookte ik dus mijn eerste joint. Eerlijk gezegd was daar, voor zover de herinnering reikt, helemaal niet zo veel aan. Anders was het toen ik voor de tweede keer een joint rookte. Wauw! Het was helemaal het einde.

In de periode daarna – tussen mijn twaalfde en negentiende, of zo – rookte ik af en toe wat jointjes. Gezellig, met zijn allen in het fietsenhok, in het park, met het zwemmen, enzovoorts. Daarna kwam ik in een sub-cultuur terecht waar blowen gemeengoed was. Het was ook de periode waar, blowen in de weekenden, verschoof naar een aantal keer in de week blowen. Later werd dat een kwestie van elke dag blowen. Uiteraard was ik niet verslaafd, want de zaken omtrent mijn leven, liepen gewoon.

Ook was blowen niet iets waar iets mis mee was. Het kon helemaal geen kwaad, want het was natuurlijk geen hard-drugs. Als je dát ging gebruiken, ja, dan was je natuurlijk een junkie, en dat wilde ik niet zijn. Maar blowen, al was het elke dag, ach, wat maakt het uit. Het verzette de zinnen, en het hielp ook nog eens met het in slaap komen. Dat ik vooral in mijn eentje blowde, dat ik dat dagelijks deed, en zo elke avond stoned was, was geen probleem. Ik deed alle dingen die moesten gebeuren, dus al dat gezeik van mensen die dachten dat het wel een probleem was. “Fuck ze!”

Foto handboeien, verslaving

Ik verslaafd? Nee, echt niet…..

 

“Blowen hoort nu eenmaal bij mij.” – zelfmedicatie

‘Blowen hoort nu eenmaal bij mij’, was een beetje het mantra geworden als mensen me aanspraken op, wat zij zagen als overmatig gebruik. En commentaar kwam er op, want inmiddels had ik een gezin, twee kinderen, en dus verantwoordelijkheden. Ook had ik echter – zoals ik later constateerde – moeite met het leven, en een onderhuidse doodswens. Met ‘het hoort nu eenmaal bij mij’, bedoelde ik dan ook eigenlijk, ‘ik heb het nodig’. Ik dacht het namelijk – en als een goede verslaafde, wist ik dat ergens wel – dat het, het leven wat makkelijker maakte. Ook had ik vaak een nogal kut-gevoel, en dat kut-gevoel, werd door het blowen onderdrukt. Heerlijk, dacht ik. Oh ja, en zei ik al, dat wanneer mensen zeiden, dat ik wel erg veel blowde, ze ‘hun bek moesten houden’? 

Er was geen probleem, en dat blowen (5 tot 10 gram haze op een avond), viel allemaal reuze mee. Dat ik afhaakte met betrekking tot het ondernemen van dingen, had dáár in elk geval niets mee te maken. Dat was gewoon, omdat het leven eigenlijk zo waardeloos was. Ook was ik erg onrustig, en kon niet goed bij mijn gevoel. (Later werden de ‘oorzaken daarvan’ – autisme, adhd, en hoogbegaafdheid – wat duidelijker.) Gebruik van cannabis, was nu eenmaal mijn manier, om daar een beetje mee om te kunnen gaan. (De periode waarover ik het nu heb, zal rond mijn zevenendertigste levensjaar zijn. Waarbij de hoeveelheid cannabis die gebruikt werd, flink toegenomen was. Alleen was dat niet omdat ik ‘meer nodig had’ om het kut-gevoel te onderdrukken. Nee, natuurlijk niet. Er waren gewoon meer financiële middelen.)

Uiteindelijk hield ik dit, als echte die-hard, nog een aantal jaren vol. Waarbij het mechanisme was geworden, dat ik, zodra me iets tegenstond, of er pijn dreigde te ontstaan, cannabis gebruikt werd. (Iets wat ik allemaal pas veel later ging zien.)

Plaatje van meisje in gedachten

Kut-leven, kut-wereld

De drugs werken niet meer.

Een aantal jaar geleden, zag ik dat er eigenlijk toch wel een probleem was. Ik had een aantal stempels ‘in de wacht weten te slepen’, en ik wilde – mede om te zien hoe dat er zonder blowen uitzag – stoppen. Ik meldde me aan bij de verslavingszorg, en volgde een traject. De hoofdreden was – als ik er eerlijk naar kijk nu – niet zozeer, ‘mezelf zonder blowen kennen leren’, maar puur een financiële kwestie. Verslaving en ontkenning gaan echter hand in hand. 

Na een poosje te ‘zijn gestopt’ (dat dacht verslavingszorg, en de buitenwacht), ‘was ik clean’. In alle eerlijkheid, was er één week geweest, dat ik niet geblowd had. Daarna weer af en toe (tijdens het traject), en toen ik uiteindelijk (weer) een eigen woning kreeg, werd dat meer.

In die periode – zo’n twee en een half jaar geleden – was ik echter ook bezig met autolyse en ‘in mijn gevoel gaan zitten’. Langzaamaan begon het blowen minder effect te hebben. Ondanks het blowen, zou je kunnen zeggen, ging de beerput van onderdrukte pijn open. Voor alle duidelijkheid, het was namelijk niet alleen blowen, maar ook vluchten, ontkennen, hangen in het non-existentiële, wat daarbij parten speelde. De drugs werkten niet meer, of in elk geval minder.

Daar waar het er ooit voor zorgde, dat pijn niet gevoeld werd, wilde ik die pijn nu gewoon voelen. Wel ontstond van daaruit weer het idee, dat blowen me daar bij hielp. Verslaving en het verzinnen van redenen, waarom er geen sprake is van een verslaving, gaat hand in hand. 

Door het proces van autolyse en ‘in mijn gevoel gaan zitten’, was ik echter steeds helderder geworden. Op die manier had ik gezien, hoe heel veel mechanismes in essentie eigenlijk gewoon verslavingen zijn. Verslaving aan aandacht, aan aardig gevonden worden, aan gedachten, ideeën, en zelfs aan de innerlijke pijn. (Een op het eerste gezicht wat ‘vreemd’ fenomeen. Dieper beschouwd, een symptoom van ‘angst voor het onbekende. Angst om daar (het onbekende) in te springen.) 

Plaatje van een klif afspringen

Springen, is zonder risico! (Hoewel je waarschijnlijk denkt dat het anders is.)

 

Ee kwartje dwarrelt

Inmiddels – laten we zeggen een anderhalf jaar geleden – was er meer en meer ruimte ontstaan, door wegvallen van allerlei geestelijke en lichamelijke ballast. Overtuigingen waren gesneuveld, de innerlijke pijn was minder, dat terwijl een en ander juist ook veel scherper en helderder geworden was. Het leven werd daardoor aangenamer, en blowen was daar – zo maakte de mind duidelijk – een leuke aanvulling op. (Had ik al gezegd, dat ik zeker niet aan blowen verslaafd was? Misschien aan allerlei andere dingen, maar aan cannabis niet natuurlijk.)

Naarmate het proces echter vorderde, en ik me meer en meer bewust werd van mijn handel en wandel, begon er wel een beeld te ontstaan. Ik voelde me vaak eenzaam, en zat dan alleen op de bank. Waarom zou ik niet blowen dan? Het haalt in elk geval het scherpe er vanaf., dacht ik.

Een maand of drie, vier geleden begon het echter te knagen. Hoewel het klopt, dat er weinig sociale contacten zijn, en ik veel alleen ben, verandert blowen daar natuurlijk geen reet aan. Verder weet ik helemaal niet hoe het er uitziet, zonder blowen. Zou blowen niet deze gevoelens in de hand kunnen werken?

 

Het kwartje valt

Twee maanden geleden zat ik mezelf op de bank te beschouwen, en zag een door en door verslaafde. Ik moest denken aan iemand die ik ken en hoog acht, die me een soortgelijk verhaal vertelde over een andere verslaving. Ik schrok er van. Daar zat een junkie op de bank, volledig in ontkenning, vastgeplakt aan een gewoonte, en ook echt vastgeplakt. Ik bedoel daarmee, dat op de momenten dat er niet geblowd werd, alles eigenlijk veel prettiger was. Als ik wel geblowd had, leek het net die scene uit de MATRIX, waar ze ‘de matrix aanraken’, en deze aan de vingers blijft plakken. (Kan het even niet beter omschrijven.)  

Door hier bewust van te blijven, werd het steeds duidelijk wat er moest gebeuren. Alleen een gewoonte van 32 jaar zomaar opgeven? Dat gaat nooit lukken natuurlijk. Toch werd ik er op een gegeven moment zo bewust, en vooral ziek van, dat het maken van een stap, onvermijdelijk was. Iets wat een maand geleden dan ook gebeurde.

Plaatje leven zonder vangnet, vallende persoon

Leven onder vangnet; Vrije val

Weg is weg, klaar

Op een avond heb ik me aangemeld bij online verslavingszorg, en eerlijk gezegd, nooit meer omgekeken. Hoewel mijn levensomstandigheden niet anders zijn, heb ik nu gezien hoe blowen me in van alles heeft tegengehouden. Maar, het meest verbazingwekkende er in, vind ik wel, dat de behoefte er gewoon niet meer is. Ik kom in situaties waar ik met anderen die blowen te maken krijg, of waar ik een joint aangeboden krijg, maar dat kan ik zonder problemen laten.

Het bewust worden van wat er aan de hand was, bekeken vanuit een punt van ‘niets’, heeft alles eigenlijk vanzelf gedaan. Er wordt wel gezegd dat besef / bewustzijn / awareness, als de ruimte daartoe geboden wordt door jezelf niet te bemoeien, overal zorg voor draagt. Iets wat in dit geval, inderdaad zo ervaren is

Er is dan ook bewust gewacht met het schrijven van bovenstaande, totdat dat moment zich aandiende. Iets wat vanochtend dus het geval was, en bij deze gedaan.

[Side note:: wat betreft autisme, adhd, en bewust worden, hoewel het anders leek, lijkt blowen wat dat betreft – maar dat zal zich ook wel laten zien op termijn – meer belemmerd heeft, dan geholpen.]

 

Plaatje licht, 'bewustzijn'

Bewustzijn draagt overal zorg voor. Als het toegelaten wordt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *