Niet ‘jij’, maar ‘ik’, een individueel ‘pad’

Geen autoriteit buiten 'jezelf'

Geen autoriteit buiten ‘jezelf’

In deze tekst wordt gekeken naar iets wat, vanuit ‘mijn ervaring’ sprekend, nogal eens over het hoofd gezien wordt. Namelijk, dat er niets te zeggen valt, over het ‘pad’ wat (met betrekking tot Waarheidsrealisatie) door ‘iemand bewandeld’ wordt. En hoewel er uiteindelijk geen sprake is van ‘een pad’, of ‘een proces’, is dat vanuit de verwarring ‘een persoon(lijkheid) op aarde te zijn’, iets wat hardnekkig wél zo LIJKT te zijn.

Individueel ‘startpunt’

Omdat het ‘startpunt’ van dit ‘pad’/ ‘proces’, naar alle waarschijnlijkheid, het geloof in een afgescheiden entiteit (met een vrije wil, controle, en bijvoorbeeld ‘in het bezit van’ een hoofd vol ‘kennis’) zal zijn, geldt, dat ‘het startpunt’ – en daarmee alles ‘wat daarop volgt’ – uniek is. Hoe groot de gelijkenissen ook mogen (schijnen) te zijn, voor niemand is de achtergrond, aanwezige (aangeleerde) ‘kennis’ en bijvoorbeeld de opgedane ervaringen – en de interpretatie daarvan- hetzelfde.

Wat wél hetzelfde is, is het ‘eindpunt’, maar dat is iets wat geldt in alle gevallen, en heeft met ‘een pad naar’ of ‘proces met betrekking tot’ Waarheidsrealisatie, niets te maken. Alles – binnen de ‘werkelijkheid’ – beweegt richting hetzelfde ‘eindpunt’ – wat, hoe kan het ook anders, direct ook het ‘startpunt’ is. (Waarbij er uiteindelijk (in Waarheid) van een ‘startpunt’ of ‘eindpunt’ geen sprake is.)

 

Gedeelde ‘werkelijkheid’ of hallucinatie?

Niet onderzocht, is voor de meeste mensen, de uitgangspositie, dat er sprake is van een gedeelde ‘werkelijkheid’. Een ‘werkelijkheid’ waarin bepaalde dingen, voor ‘een ieder’, gelijk zijn. En hoewel het erg plausibel klinkt, en het er aan de oppervlakte ook zo uit ziet, is er van het bestaan van ‘een gedeelde ‘werkelijkheid’, geen enkele sprake. Ja, uiteindelijk is er één, zonder ander, en die Waarheid, geldt oneindig en altijd, maar, dát heeft niets te maken met ‘de ‘werkelijkheid’ zoals ‘we’ die ervaren. Om één en ander te laten werken, en er dus uit te laten zien, alsof er wel sprake is van ‘een gedeelde ‘werkelijkheid”, is het handig dat die ‘werkelijkheden’ niet al te veel van elkaar afwijken. Het is – qua werking van de illusie – best handig dat als het over ‘rood’ gaat, er een bepaalde consensus is, wat dat ‘rood’ (ongeveer) moet voorstellen. Dat het daarbij zo is, dat mijn interpretatie van ‘rood’ (in concept, beleving en waarneming) een andere is dan die van ‘jou’, is iets wat meestal over het hoofd gezien wordt.

Dit (geen ‘gedeelde ‘werkelijkheid”) zien, is overigens een stuk gemakkelijker wanneer er wel sprake is van grote verschillen. Zo verdeelt men in Rusland de kleur ‘blauw’ in ‘lichtblauw’ en ‘donkerblauw’. Dit zal ook in de waarneming – interpretatie en etikettering – doorsijpelen, waardoor er met het grootste gemak misverstanden ontstaan. Ook wanneer er sprake is van een verstoring in (de waarneming van) de ‘werkelijkheid’ – bijvoorbeeld door inname van drugs, een verstoring in de hersenen of psyche – wordt duidelijk dat, hoewel ‘er naar hetzelfde gekeken wordt’, dit resulteert in verschillende waarnemingen / belevingen. Omdat er over het algemeen wordt uitgegaan van ‘een gedeelde ‘werkelijkheid” (waarbij ‘de meeste stemmen gelden met betrekking tot ‘wat de juiste waarneming is”, leidend is), spreekt men (Iemand ziet bijvoorbeeld poppetjes tegen de muur omhoog kruipen, die de ander niet ziet), over hallucinaties. Waarmee de deur uiteraard direct open staat richting ‘het niet als zodanig bestaan van ‘een gedeelde ‘werkelijkheid”’, en het heel goed mogelijk zou kunnen zijn, dat ook het idee ‘dat ‘ik’ hier iets zit te typen’ (inclusief alle beleving en waarneming er omheen), ook een hallucinatie is.

‘De een’ zijn genot, ‘de ander’ zijn pijn? Hoe ‘hetzelfde’, is ‘hetzelfde’?

Het gaat om ‘ik’

Met bovenstaande in het achterhoofd, kan het duidelijk zijn, dat ‘het hele proces’ – ‘het pad’ – om ‘jou’, en over ‘jou’ alleen gaat. Bij alles wat op ‘het pad’ – met betrekking tot ‘het proces’ – ‘gedaan wordt’, is ‘ik’ dus het uitgangspunt. (Wellicht voor de volledigheid. Het gaat uiteindelijk om de afwezigheid van die ‘ik’, maar de kans is groot dat dat op dit punt / moment (nog) niet gezien is.) 

Vragen omtrent de wereld en anderen, zijn daarmee dan ook eigenlijk niet van belang. Hoewel de ervaring laat zien, dat ook dat iets is wat niet (altijd) direct gezien wordt. Waar het echter over gaat is ‘jouw belevingswereld’ (in het geval van ‘jij’ die ‘in proces’ is, ‘ik’, dus!) en niets anders. De ‘dingen’ binnen die belevingswereld, zijn ‘je’ – als het wordt onderzocht, kan dat helder worden – ideeën, concepten en verhalen over die ‘dingen’, niet de ‘dingen’ zelf – voor zover er überhaupt sprake van ‘dingen’ is. (Maar dat laat ik graag aan jouw onderzoek(en) over.)

Het principe van te allen tijde uitgaan van ‘ik’, vergt (gebaseerd op ‘mijn ervaringen’) enige oefening. De neiging is namelijk nogal sterk om ‘naar buiten te gaan’ / te projecteren. Er is echter niets waarvoor ‘je’ niet zelf verantwoordelijk bent. (Wat voor alle duidelijkheid, niets zegt over ‘schuld’. ‘Schuld’ is een illusie binnen het menselijke drama, terwijl ‘verantwoordelijkheid’ – in de context hier – duidt op ‘verantwoordelijk zijn voor alles wie / wat je ervaart, waaraan wordt gerelateerd, enzovoorts’. Verantwoordelijk (zijn) voor ‘jouw’ creatie.) 

 

Verzet, en hulp ‘van buitenaf’

Dat wat zou kunnen worden gezien als ‘hulp van buitenaf’, is daarmee dan ook een illusie.

Er is niets ‘buiten jou’. Dat dit hardnekkig anders lijkt te zijn, maakt het niet meer (of minder) waar dan de droom over een chocoladetaart die ik afgelopen nacht had. (En ja, toen ik wakker werd, baalde ik echt even dat ik nog niet had geproefd. En hoewel het op het moment zelf nogal belangrijk en werkelijk leek, is het duidelijk dat e.e.a. niet als zodanig waar was.) ‘Iets wat lijkt’ is uiteraard niet ‘iets wat is’. 

Aan ‘hulp van buitenaf’, is dan ook niets ‘van buitenaf’ te vinden. Wat verschijnt, verschijnt (ook ‘hulp van buitenaf’) en het is ‘aan jou’ – zolang de illusie van vrije wil wordt geloofd – wat ‘je doet’ met de ervaringen ‘die je worden voorgeschoteld’. Waarbij de enige (schijnbare) keuze is tussen ‘verzetten’ en ‘accepteren’. Waarbij ‘verzet’ (tegen wat dan ook) uiteindelijk elke keer weer verzet tegen ‘wat is’, blijkt te zijn.

Dit verzet zorgt er voor, dat ‘het proces’ stagneert, en er (al snel) ‘van – en zolang er sprake is van het geloof in ‘een te bewandelen pad’ – ‘het pad’ afgeweken wordt’. Vanuit angst – hoe zich dit ook manifesteert – is er snel sprake van afleiding (verwarring, zou ik zeggen). In plaats van naar het mechanisme van ‘twee zien, waar niet van twee sprake is’, te kijken, wordt er nu (vaak) inhoudelijk op processen en mechanismes (binnen de mind / droom het ego) gelet. (In mijn ervaring, kan ook dat overigens zijn plaats hebben, maar dat is, zoals met alles – daar gaat het hier in kern ook over – het geval, omdat het gaat om unieke ‘paden’ / ‘processen’.)

Let wel! Wanneer er sprake is van ‘hulp van buitenaf’, ontheft ‘je’ dat op geen enkele manier van ‘je’ eigen verantwoordelijkheid. Iets of iemand kan je namelijk iets tonen, ergens op wijzen of ergens naar verwijzen, maar – eigenlijk heel logisch (en binnen de illusie van de ‘werkelijkheid’, lijkt er sprake te zijn van logica) – er zal ‘zelf’ naar gekeken moeten worden. Wat betekent dit voor ‘mij’? Wat denk ‘ik’? Wat voel ‘ik’? Wie ben ‘ik’? Wat is ‘ik’?

‘Vrijheid’ ligt aan ‘de andere kant’, ‘naar binnen’, in plaats van ‘naar buiten’, om uiteindelijk te realiseren dat er van ‘binnen’ en/of ‘buiten’ geen enkele sprake is.

Leraren, Goeroes, Teksten, Cursussen, enzovoorts

Voor het ‘in zee gaan’ met een leraar, of goeroe (wat dat ook moge zijn), het gebruikmaken van teksten en geschriften, of bijvoorbeeld het volgen van workshops, cursussen of leringen, geldt opnieuw hetzelfde. Ook nu blijft alles jouw verantwoordelijkheid, en – hoewel dat op de zaken vooruit lopen is – uiteindelijk zal ook de leraar, goeroe, tekst, cursus, enzovoorts, (door ‘jou’) doorzien dienen te worden voor wat het is, geen Waarheid. Het vehikel is niet de ‘bestemming’.

Als ‘het proces’, ‘een proces van loslaten’ is, is het opdoen van ‘kennis’, en identificatie maken met – of hechten aan – een leraar, goeroe, tekst, cursus, enzovoorts, precies de andere kant op van ‘waar naartoe ‘je’ onderweg bent’. ‘Je kunt er gebruik van maken, om geloof te (gaan)  doorzien’, maar alles wat geleerd wordt (en de mind zal die claim proberen te maken), zal uiteindelijk (ook weer) doorzien moeten worden.

Vanuit ‘mijzelf’ gesproken; Hoewel ik – (ook) dat wat ik niet ben – graag bezig ben met (o.a. schrijven over) deze materie, en het coachen/ gidsen (of whatever het label ook mag zijn), is dat niet het hele verhaal. Want uiteindelijk ‘weet’ ook ‘ik’ niets voor ‘een ander’. Vanuit ervaring is goed aan te voelen ‘waar iemand zich binnen het proces ongeveer bevindt’, waardoor aanwijzingen, verwijzingen, enzovoorts, zich daar op kunnen richten.

Zelf vergelijk ik het altijd met het opvoeden van de kinderen. Ook daar is de aanpak verschillend. Wat voor de één (op basis van karakter, achtergrond, ervaring, etc.) prima werkt, zou de ander traumatiseren, of omgekeerd, geen enkele invloed hebben. (Wat, wat mij betreft, dichter bij de Waarheid komt, is uiteraard het simpele feit van ‘geen gedeelde ‘werkelijkheid”.)

 

Inconsequent

Door het individuele karakter – alle verwijzingen zijn als het ware ‘op maat’ – lijkt er vaak sprake te zijn van inconsequentie, in de gegeven informatie / aanwijzingen. Op het ervaringsniveau, en gepaard met ‘het geloof in de illusie van een gedeelde ‘werkelijkheid”, ziet dat er inderdaad zo uit. Tegen de één wordt immers ‘ga links’ gezegd, terwijl een ander uit dezelfde mond ‘ga rechts’ hoort.

Dit lijkt met elkaar in tegenspraak, maar is dat niet. Het heeft slechts met context – ‘waar bevindt iemand zich op dit moment’ – te maken. Daar waar de één blokkeert (of dat lijkt te doen) op het sociale, ‘zit de pijn’ bij iemand anders weer op een ander vlak / andere ‘plek’.

Dit is vooral iets om in de gaten te houden wanneer het gaat over (boeken, websites, fora) welke zich baseren op gesprekken tussen ‘studenten’ en ‘leraren’, ‘goeroes’ en discipelen, enzovoorts. (Ik denk hierbij sterk aan ‘I Am That van Nisargadatta Maharaj.)

Voordat je het weet, zit je namelijk ‘te stoeien’ met aanwijzingen welke – op dit moment binnen ‘jouw proces’ / op ‘jouw pad’ – niet relevant – en zelf niet ‘op jou gericht’ – zijn. (Voor de mind / het ego heerlijk, want het leidt nergens naar, en is opnieuw afleiding.)

Uiteraard, alles is (on)mogelijk, kan het prima zo zijn, dat het wel ergens ‘door jou’ te plaatsen is. Bottom line is: Zelf kijken, in plaats van ‘kennis’ op te doen, of ‘aan te nemen’ wat een leraar, goeroe, tekst, of wat dan ook, je vertelt. Ook al is ‘jouw voorbeeld’ nog zo prachtig, verlicht, geweldig of wat dan ook. Dat heeft namelijk niets met ‘jou’ te maken, zonder dat ‘jij’ het hebt onderzocht en eventueel (wel of niet) ‘eigen gemaakt’ hebt.

Spreek ik 'mezelf' tegen?

Spreek ik ‘mezelf’ tegen?

Ten slotte

Uiteraard gelden alle ‘waarschuwingen’ die hierboven beschreven staan, ook voor de informatie op STAP uit de MATRIX, het coachen, en de gehele bovenstaande tekst.

Realiseer, dat er niets te weten is, er geen sprake van twee is, ‘jij’ eigenlijk ‘het proces’ niet doet, maar ‘het proces’ eerder ‘jou doet’ (en dat ‘jij’ en ‘proces’, eigenlijk één is), geen ‘ik’ is om van wat dan ook (er zijn geen ‘dingen’) eigenaar te zijn, en er kan gezien worden dat er helemaal geen sprake is van ‘iets realiseren’.

‘Wat is’, ‘is’. Simpeler kan het niet, maar dat het daarmee ook gemakkelijk (te zien) is, wordt hier niet gezegd… zelfs al leek ik het wellicht wel te zeggen, in wiens beleving dan ook….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *