Indoctrinatie, ‘kennis’, verwarring, denken te ‘weten’

In de volgende tekst, wordt er gekeken naar een aantal mechanismes, welke betrokken zijn bij de illusie van ‘denken te weten’, ‘kennis’, en verwarring die ontstaat door het statisch beschrijven van een dynamische ‘werkelijkheid’. Ook de manier waarop deze mechanismes vorm krijgen – zichzelf vormgeven, is de indruk ‘hier’ – binnen de ‘werkelijkheid’, komt aan de orde. Daarbij gaat het dan met name om het ‘machtsspel’ wat we regeren, politiek bedrijven, en bestuur noemen. Daarnaast wordt er o.a. gekeken hoe ‘dit systeem’, het natuurlijke verloop van dingen, doet stagneren.

Denken te weten

Je kunt denken dat je weet, hoe het voelt en beleefd wordt, om in een bepaald land (op vakantie) te zijn, omdat je de foto’s zag en verhalen hoorde van vrienden die er op vakantie waren.

Uiteraard weet je, naast wat je vrienden er over vertelden en de ideeën die je kreeg over de foto’s, op dat moment niets over (op vakantie zijn in) dat land.

Dit ‘denken te weten’, baseert zich op: ‘aannames (doen)’, is tweedehands (niet zelf geverifieerde) ‘kennis’, en ligt buiten je eigen ervaringsgebied. Het gaat om het napraten van ‘de beleving die een ander had’, en heeft op geen enkele manier iets met ‘jou’ of ‘jouw beleving’ te maken. Het heeft zelfs niets te maken met ‘iets weten over het land en/of daar op vakantie zijn’.

 

Lastig te zien

Het is een mechanisme wat, wat lastig te zien is.

Dat zit hem er vooral in, dat deze manier van ‘leren’ (of wat daarvoor zou moeten doorgaan), gemiddeld gezien, het uitgangspunt is. Het is hoe – in de meeste gevallen – ‘opvoeding’ ‘werkt’, en – het is in alle gevallen – de manier waarop het onderwijs systeem ‘werkt’; Het opdoen van externe ‘kennis’, en deze vervolgens feilloos kunnen oplepelen / er naar handelen.

Een vaststaand ontwerp, valt te benoemen

Kennis omtrent ‘vaststaande ontwerpen’

Wanneer het gaat om gestandaardiseerde informatie – apparaten / systemen – waarbij er sprake is van ‘een handleiding die hoort bij een bepaald vaststaand ontwerp’ (bijvoorbeeld hoe een elektronisch circuit in elkaar zit) zal dat prima werken. Het gaat daarbij niet om informatie / ‘kennis’ waarbij (veel) interpretatie komt kijken.

 

‘Kennis’ omtrent zaken die aan interpretatie onderhevig zijn

Het wordt anders, wanneer het niet gaat om ‘gestandaardiseerde systemen / ontwerpen met een handleiding’, maar om dingen als gevoel, denkbeelden, ideeën, beleving(swerelden), en andere ‘persoonlijke zaken’. In die gevallen wordt ‘kennis’ een beperking van vrijheid, een obstakel. (Eigenlijk gaat het hier om indoctrinatie, hersenspoelen, en het invalideren van het interne ‘normen en waarden systeem’ van de ‘slachtoffers’.)

 

Geloof in ‘kennis’, een obstakel

Door dit geloof in ‘kennis’, zonder dat daar een basis of referentiekader voor bestaat, wordt ‘het individu’, ‘de mens’, ‘wat is’, tot een ‘sociaal, economisch, cultureel systeem’ gereduceerd. Het ‘individu’ wordt als het ware vervangen door een (economisch en maatschappelijk) bruikbare resource.

Daar waar deze conditionering / indoctrinatie, ‘niet goed pakt’, komen mensen (meestal al in de kwetsbare kindertijd) in de problemen.

DSM-5, het sprookjesboek van de ggz, vol statische beschrijvingen van dynamische ‘ontwerpen’. De waan van de ‘standaard mens’.

‘Geestelijke gezondheidszorg’, hoeders van de status quo

In veel van deze gevallen, komen mensen met de ‘geestelijke gezondheidszorg’ (ggz) in aanraking. Zij doen er alles aan om dit ‘probleem’ van ‘afwijken van de standaard / status quo’, op te lossen.

Met terugwerkende kracht, en door middel van ‘therapie’ – of bijvoorbeeld medicijnen – wordt het individu ‘geholpen’, zodat het alsnog vatbaar(der) wordt voor deze indoctrinatie / conditionering.

Eigen manieren, waarden en vaardigheden, worden geïnvalideerd – ten faveure van ‘de groep’ – en vervangen door voorspelbare, gewenste, en dus gestandaardiseerde manieren, waarden en vaardigheden. Door dit creëren van voorspelbare, gewenste en gestandaardiseerde, manieren, waarden en vaardigheden (en daarmee automatisch het er uit voortkomende gedrag) wordt opvoeden, besturen, autoriteit uitoefenen dus, een stuk eenvoudiger, dan wanneer dit ‘van mens tot mens’ zou lopen.

 

Van de wal in de sloot

Dat dit – toch wel bij aardig wat mensen – (klachten veroorzakende) wrijving oplevert – dat het eigenlijk gaat om ‘van de wal in de sloot helpen’ – is blijkbaar van ondergeschikt belang.

Eventueel kan met wat extra ‘training’ en medicatie, het doel (aanpassen om bruikbaar te zijn) alsnog bereikt worden. Zo niet, kan de wrijving die ontstaat, door
middel van ‘training’ en medicatie wellicht tot hanteerbare proporties worden teruggebracht. (Zodat er alsnog een bruikbare human resource ‘ontstaat’.)

Als dit alles faalt, is de kans levensgroot aanwezig, dat het betrokken individu er zelf de stekker uit trekt. (Wat het probleem van ‘niet bruikbaar zijn vanwege afwijkingen’, als zodanig ook oplost. Dit is overigens niet cynisch, sarcastisch of grappig bedoeld, maar baseert zich op ‘mijn ervaringen‘.)

Wie of wat ‘bestuurt jou’?

Gehersenspoeld

Dit systeem van indoctrinatie, conditionering, en ‘het uitgaan van niet bestaande referentiekaders’, is wat we zien als ‘een groot goed, dat we als mensheid bereikt hebben’. Het is het systeem is waar we (middels hersenspoeling) aan gewend geraakt zijn. Het is wat we normaal, en vooral belangrijk, zijn gaan vinden.

Zo normaal en belangrijk, dat we er zelf(s) voor kiezen ‘anderen in het gareel te houden’ – desnoods met (verbaal) geweld, straf, uitsluiting, enzovoorts.

 

Angst vanuit een verkeerde voorstelling van zaken (verwarring)

Natuurlijk is de gedachte erbij, dat ‘het in stand houden van deze manier van ‘functioneren”, ons ten goede komt. (Dat is ook wat we onszelf, collectief en individueel, wijs (laten) maken.)

Het mechanisme wat hierbij gebruikt wordt, is het richten van de (collectieve) aandacht op angst. Niet meedoen wordt eigenlijk niet getolereerd, en om ‘afhaken’ te voorkomen, worden er allerlei doemscenario’s, pijnlijke consequenties, en andere ellende in stelling gebracht, die het gevolg zouden zijn van het ‘niet (langer) meedoen’. Dit wordt vervolgens geloofd, en zo is angst de raadgever geworden. (De enige keuze lijkt nog, of alles kwijtraken, of maar meedoen.)

 

Don’t believe the hype

Niets is echter minder waar. Dat wat verdedigd wordt, druist juist volledig in tegen alles wat naar vrijheid ruikt.

Dat wat ons ‘in gijzeling neemt’, ons de mond snoert, ons inperkt, en ons onze (adem)ruimte ontneemt, is wat we als heilig zijn gaan beschouwen – en verdedigen. (Hier kwam de associatie met het ‘Stockholm syndroom’ opborrelen…)

Een statische beschrijving van wat dynamisch is = Altijd mis, altijd te laat

Conflict: het dynamische, statisch veronderstellen

Het ‘conflict’ zit hem er in, dat we proberen, dat wat constant verandert, vast te leggen in een statische beschrijving. En mensen zijn, net zoals al het natuurlijke (lees: alles wat niet door de mens gemaakt / bedacht is, en alles waar de mens niet vanuit betweterigheid aan gesleuteld heeft) in staat van constante verandering.

 

Externe ‘kennis’ en ‘mijn ervaring’

Wanneer ik iets wil weten (voor zover dat mogelijk is) over bijvoorbeeld een land – om het voorbeeld van de inleiding nog eens te volgen – zal ik er naartoe dienen te gaan en ervaren. Zo krijg ik een beeld wat zich niet baseert op externe ‘kennis’. Nu baseert het zich op ‘mijn ervaring’ – en zelfs wanneer de waarneming ervan door mijn eigen filters wordt vertroebeld, blijft dat zo.

Wel is het zo, dat jouw ervaring – en de interpretatie ervan – zal afwijken van die van je vrienden. (Hier kun je overigens naar kijken als een verrijking, of je kunt er elkaar de hersens voor inslaan, maar dat komt later terug.)

 

Het lijkt hetzelfde, maar schijn bedriegt

Naast het feit dat je wellicht in een ander seizoen, in een ander deel van het land, en weet ik veel wat voor variabelen er nog te bedenken zijn, in dat land op vakantie was, heb je ook nog te maken met je eigen filters / interpretatie. Je lijkt het dus over ‘hetzelfde’ te hebben, maar dat is feitelijk niet het geval.

Stellig geloof in ‘mijn interpretatie, is de enige valide manier om er naar te kijken’, krijgt daarmee een nogal belachelijk karakter. (Hetzelfde geldt immers voor die ander.)

Schijn bedriegt

Gelijk, ongelijk, een verwarring, en ‘botsingen’

Naar blijkt heb je beiden zowel gelijk (je beschrijft een subjectieve waarneming, die door jou werd beleefd) en ongelijk (omdat de meningen elkaar als het ware opheffen, kan er niets ‘wat als zodanig vast staat’ over worden gezegd).

Er is tot twee maal toe de verwarring tussen ‘ik vind’ en ‘het is’. (Een bron, zo niet dé bron voor strijd, waar het communicatie betreft – ‘gelijk halen’.)

Zonder dat ‘gelijk halen’, bestaan de belevingen ineens naast elkaar. De aanname dat er land X bestaat, maar zonder dat daarover iets absoluut vast staat, laat daar ruimte voor.

 

Dynamische beschrijvingen botsen niet

Door ‘aan beide kanten’ geen statische beschrijving te hanteren (land X is zo en zo) botsen de belevingen niet (waardoor ze elkaar zouden ‘opheffen’), maar bestaan ze naast elkaar, en vullen ze elkaar aan. Zo ontstaat er een breder beeld van land X, is een derde, vierde, vijfde beleving ook een verrijking, en – omdat er niet wordt uitgegaan van een statische beschrijving van land X – kan dat ontstane beeld, elk moment (radicaal) veranderen.

Wanneer er wel sprake is van statische informatie – bijvoorbeeld in de vorm van een boek – en er is geen sprake van de verwarring ‘ik vind’ en ‘het is’, is de zaak een stuk minder gecompliceerd.

 

Nek-kletsen

Er geldt echter wel een ‘regel’ wat dat aangaat. Het is het handigst het over een boek te hebben, als beide partijen het boek gelezen hebben, en niet een van de twee alleen de titel, cover of recensies kent, of het boek helemaal nooit heeft gezien en zich baseert op ‘van horen zeggen’. (Er is slechts sprake van nek-kletsen; maar dat is altijd zo, uiteindelijk; ook hier.) ;-)

Niet gehinderd door enige ‘kennis’ (lees: ervaring met) anderen zeggen wat goed voor hen is. Een belachelijk idee..

Een twist

Het wordt helemaal ‘raar’ wanneer de partij die het boek niet gezien heeft, de andere partij – bijvoorbeeld vanuit een machtspositie – dwingt ‘andere boeken te lezen, en dit boek te vergeten, vanwege de inhoud’. Dat lijkt logisch.

 

Verwarring; meningen en Waarheid

Toch is het dit mechanisme (er niet gehinderd door enige ‘kennis’ – lees: ervaring – allerlei stellige – als waar bestempelde – meningen op nahouden en er mee strooien alsof het waarheid is), die binnen mijn ervaring / beleving – hoewel het echt helemaal nergens op slaat – eerder regel dan uitzondering is.

 

Ten slotte

Uiteraard is bovenstaande weer gebaseerd op ‘mijn ervaring’, is het onmogelijk een compleet verhaal, en wordt het weer gedeeld, zodat de geïnteresseerden er naar kunnen kijken.

Waarbij het idee dat e.e.a. anders ingericht / uitgevoerd zou / had mogen worden, uitgaat van persoonlijke voorkeur (arbitrair, eindig, aan verandering onderhevig en tijdelijk), en niet als zodanig de Waarheid – of zelfs maar waar – is. Niemand spreekt immers de Waarheid…. 

De kans op een vervolg, ‘hangt in de lucht’. ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *