Observaties, gedachten, overdenkingen 3

Plaatje waarop geschreven wordtHierbij weer een compilatie van een aantal teksten zoals deze op de Facebook pagina van STAP uit de MATRIX verschenen. In deze (3e) editie, weer een aantal dingen om eventueel naar te kijken / over na te denken. Deze keer gaat het over ‘de menselijke reis’, ‘hoofd versus hart’, en ‘geen algemene zaken’. Zoals met alles in vorm, uiteraard niet waar, maar er is natuurlijk niets mis met het verleggen van de fictieve horizon. Veel lees, contemplatie, en denk-plezier. 

De menselijke reis

Gedurende de afgelopen maanden heb ik nogal wat gesprekken gehad met mensen over ‘de menselijke reis’, om het beestje maar eens een naampje te geven. Iets wat voor, ‘dat wat ik niet ben’, uiteindelijk de enige uitgesproken interesse is. (Althans, zo wordt dat ‘hier’ gedroomd.)

Nu kun je ‘de menselijke reis’, vanuit verschillende perspectieven bekijken. Tenminste, zo lijkt dat; waar is het als zodanig niet. ‘De menselijke reis’, impliceert namelijk gaan van het ene punt / de ene toestand, naar de andere. Het impliceert daarmee onder andere tijd, ruimte, energie, en een ‘ik’, ‘jij’, ‘wij’, ‘zij’, binnen die tijd en ruimte. Aangezien het echter een implicatie is, is het niet iets wat te bewijzen valt, en waarvan dus (op die grond alleen al) niet te zeggen is, dat het ‘waar’ is.

Eigenlijk houdt het hele verhaal daar dus op – er is geen verhaal en dus ook geen sprake van ophouden, maar dat is op de zaken vooruit lopen – maar dat realiseren, gaat (vanuit allerlei voor waar aangenomen definities omtrent ‘ik’ en de ‘werkelijkheid’) in de meeste gevallen niet zonder een (schijnbare) ont-wikkeling / proces (lees: afleren / gaan zien van het illusionaire karakter van deze definities, ‘werkelijkheid’, ‘ik’, et cetera). Waarbij dat realiseren iets is ‘in de praktijk’, in ‘het functioneren’, en niet een nieuw ‘speeltje voor de mind’.
De Waarheid realiseren kost ‘je’ alles. (Bij wijze van spreken, want er is geen ‘iemand’ om ‘iets’ te verliezen, omdat er nooit een ‘iemand’ was, die ‘iets’ had, alleen de illusie daar van. Tot zover ‘de menselijke reis’.

Alles wat niet ‘dat’ (Waarheid) is, is daarmee één en hetzelfde schijnbare ‘ding’.
Dit laatste is waar, in mijn ervaring, de spraakverwarring ontstaat.

Ik Ben – een aanname?!

Na de aanname ‘ik ben’ – een aanname, daarmee niet Waarheid, en daarmee niets meer of minder / beter of slechter dan al het (schijnbare) ‘andere’ – valt er feitelijk niets te zeggen. Alles na ‘Ik ben’ – gezien vanuit de ‘Werkelijkheid’ – is speculatief. Om dat echter te zien, zal ‘al het andere’, op elk gebied (gevoel, gedachten, waarneming, beleving, enzovoorts), en inclusief ‘ik ben’, doorzien moeten worden. Uit ‘mijn ervaring’ sprekend zit daarbij een groot verschil (in beleving) of dit een mentale constatering is, of een (bij gebrek aan een betere term) volledige realisatie.

Omdat er feitelijk dus niets (met zekerheid / bewijsbaar) van te zeggen is, is het hele onderscheid wat wordt gemaakt met betrekking tot ego / mind en essentie / hart, uiteindelijk ook arbitrair.

Er valt nergens iets feitelijks / vaststaands van te zeggen. Elke tegenstelling als ‘beter’ / ‘slechter’, ‘goed’/ ‘fout’, ‘ik’ / ‘zij’, ‘gewenst’ / ‘ongewenst’, of wat dan ook, is een mind-game. Zelfs de uitspraak dat ‘de droom doorgaat’ is vanuit dat perspectief / die perceptie, niet als zodanig te zeggen.

(In theorie zijn theorie en praktijk hetzelfde, in de praktijk ligt dat – zo leert ‘de ervaring hier’ – wat anders. Dit zul je voor jezelf – in ‘jouw beleving’ – dienen te (gaan) zien, om daar een soort van ‘bevestiging’ van te krijgen. Tenminste dat veronderstel ik vanuit de gedroomde beleving hier – waarmee het direct (hoe grappig) ook weer naar het rijk der fabelen doorverwezen kan worden.)

Terug naar het schijnbare ‘misverstand’ waarover ik het eerder had.
Binnen de droom / beleving, zijn er evenzoveel schijnbare perspectieven als dat er schijnbare individuen zijn. In algemene zin, is er van geen van deze perspectieven iets zinnigs te zeggen. Als er 7 miljard mensen (schijnbare individuen) zijn, zijn er ook 7 miljard (schijnbare) perspectieven. Waarbij de aanname dat in deze perspectieven enige overlap in zit, in elk geval niet feitelijk hard te maken is. Zelfs niet als dit er hardnekkig wel zo uit kan zien.

Nu is er de neiging om wel van een collectieve, tastbare ‘werkelijkheid’, in plaats van een op afspraken gebaseerde ‘werkelijkheid’, uit te gaan. (Terwijl er ook allerlei argumenten, wellicht zelfs meer, aan te dragen zijn, om van deze consensus (op afspraken gebaseerde) ‘werkelijkheid’ uit te gaan.)

Uitgaande van die neiging, dus aannemende dat er iets als een collectieve ‘werkelijkheid’ bestaat, is er het concept van ‘leven vanuit ego’ en het concept ‘leven vanuit essentie’. En hoewel daar uiteindelijk geen verschil in zit (het ene concept is niet meer ‘waar’ dan het ander – er zijn niet eens (twee) concepten) is de beleving er van (gebaseerd op de ervaring ‘hier’) wel degelijk een andere.

Daar waar het eerste (‘leven vanuit ego’) bijvoorbeeld vooral te maken heeft met angst, begrenzing, lijfsbehoud (verdediging van het ego), houden van controle (en van daaruit stress), ‘denken te weten’ en dit weten moeten verdedigen (vast in overtuigingen, wat weer begrenst), gaat het bij het andere (‘leven vanuit essentie’) eerder om bijvoorbeeld (eventuele) angst niet uit de weg gaan, oplossen van grenzen, niets te verdedigen hebben, overgave (wat komt, komt, zonder er over te stressen), ‘niet weten’ (en dus geen ideeën / concepten / overtuigingen hoeven te verdedigen).

[Waarbij geldt dat een beschrijving van dit verschil, op geen enkele manier in de buurt komt van hoe dit er in de beleving uit ziet.]

Je zou kunnen zeggen dat het eerste (‘leven vanuit ego’) de algemene standaard manier is, waarop geleefd wordt, terwijl je het tweede (‘leven vanuit essentie’) zou kunnen duiden als ‘leven vanuit een mystiek perspectief’.

Het punt wat ik probeer te maken met deze lap tekst, is, dat er uiteindelijk geen verschil (als in ‘beter’ of ‘slechter’) is, tussen deze ‘twee perspectieven’. Beiden zijn even arbitrair, niet waar, even echt, en wat er aan schijnbaar verschil tussen zit, zit in het oog van de toeschouwer. Gezien ‘vanuit Waarheid’ (bij gebrek aan een betere term), is het gaan steggelen over ‘het beter of slechter zijn, in algemene zin, waar het deze perspectieven betreft’, een kwestie van ‘de plank mis slaan’. Iets waarmee, en hoe ‘mooi’ is dat, ook niets mis is, wat alles gaat zoals het gaat, en daarmee is nooit iets mis.

Disclaimer:
Bovenstaande is gebaseerd op ‘mijn ervaring’ / ‘mijn waarneming’.
Het feit dat bovenstaande ‘hier’ ‘gezien’ is / wordt wil niet zeggen dat het functioneren ‘hier’ er (altijd) zo uitziet, of er nooit (meer) sprake is van (mis)identificatie.
Bovenstaande wordt gedeeld als ‘iets wat ‘hier’ gezien is, en niet zozeer als materie om discussie over te voeren, omdat – zo zou bovenstaande duidelijk kunnen maken – elke discussie een speculatief en arbitrair karakter heeft. Het laatste is leuk als tijdverdrijf / interactie / communicatie (waar ‘ik’ (schijnbaar) ‘voor leef’ bijna), maar nooit een middel om tot Waarheid te komen.

 

Hoofd ‘versus’ hart

Binnen allerlei takken van sport (persoonlijke ontwikkeling, spiritualiteit, enzovoorts), binnen de droom, gaat het regelmatig over ‘het hoofd’ versus ‘het hart’.

Een vergelijk en tegenstelling, welke – buiten het gegeven dat er (in Waarheid) geen hoofd, en geen hart als zodanig aan te wijzen is – bullshit is.

Hoofd versus hart, is een uit het ego afkomstig, door het ego (met het oog op ‘overleving’) verzonnen ‘tegenstelling’.

‘Het hoofd’ is onderdeel van ‘het hart’ (een term vanuit de oude wijsheidstradities, welke we, naar verloop van tijd, verkeerd zijn gaan vertalen.)

In plaats van ‘hoofd versus hart’, gaat het om ‘ratio’ versus ‘gevoel’. (Waarbij die ‘versus’ een ego truc is; het veinzen van een tegenstelling waar deze niet bestaat.)

‘Het hart’ – zoals gebruikt in de oude wijsheidstradities – is ‘de core’, ‘de essentie’, waarbinnen ‘het hoofd’ (ratio) evenals ‘het hart’ (gevoel) plaatsvindt……

Door nu het één boven het ander te stellen, wordt er dus een deel van (je)zelf afgekeurd, door middel van een niet bestaande ‘tegenstelling’.

Het is dus het oproepen tot afwijzing, en zien van verdeling, waar acceptatie, en zien van geheeling de sleutel is….. :)

[Waarbij bovenstaande opnieuw een verwijzing is, gebaseerd op ‘mijn ervaring’, en slechtst ter onderzoek / contemplatie, en niet als voer voor discussie, voor de liefhebber, ‘aangeboden wordt’.]

 

Het niet bestaan van “In Algemene zin”

Wat mensen in algemene zin niet begrijpen is, dat er niets in algemene zin over wat dan ook te zeggen valt. :-)

Elk lichaam, elke situatie, elke conditie is – al lijken ze exact hetzelfde aan de buitenkant – verschillend.

Wanneer specialisten (lees: externe ‘autoriteiten’) op individueel niveau behandelen (of op welke manier ook ‘helpen’) en dit gebeurt in samenwerking met de persoon die behandeld (‘geholpen’) wordt, vermijd je deze op gemakzucht en hebzucht gebaseerde ‘veralgemenisering’, waarbij het zo is dat wanneer er wel sprake is van ‘veralgemenisering’, er geen verschil tussen ‘alternatief’ en ‘regulier’ is (beiden praten dan evenveel poep).

Een ‘behandelaar’, ‘hulpverlener’, ‘specialist’ vervangt nooit het ingebouwde systeem van lichamelijke intelligentie, de mogelijkheid tot nadenken, met dingen kunnen experimenteren, etc., en is altijd slechts een toevoeging (als in coach, gids, deskundige, behandelaar, dokter, et cetera) daarop.

Jij bent degene die weet wat goed voor je is (of dat uit dient te zoeken), jij bent te allen tijde verantwoordelijk voor jouw leven / functioneren en jij hebt te allen tijde de verantwoordelijkheid naar bijvoorbeeld je lichaam te luisteren, in de gaten te houden en daar waar nodig, patronen aan te passen en of doorbreken. Waarbij er geen sprake is van een standaard, en geldt dat ‘wat voor de één perfect ‘werkt’ / ‘functioneert’, voor een ander compleet funest kan zijn.

Door ‘de ene kant of andere kant’ gelijk te geven, boven de ander te stellen, enzovoorts, doe je niet alleen jezelf te kort, maar schuif je je eigen verantwoordelijkheid af op derden, waarnaar dan – als er iets mis gaat – met het vingertje naar gewezen wordt.

Dat laatste is feitelijk jezelf buitenspel zetten, een vorm van slachtofferrol, verkeerde prioritering, en het afstand doen van de gave tot zelfstandig nadenken en functioneren.

Dat de wereld wél op deze onzin (algemene standaarden / veralgemenisering) is ingericht, ontslaat je niet van deze verantwoordelijkheid!

Waarbij bovenstaande een algemeen verhaal is, daarmee niet als zodanig waar is (behalve wanneer bezien vanuit mijn perceptie / perspectief van de werkelijkheid), en dus door jouzelf af getoetst zal dienen te worden.

Men zegt vaak ‘gemak dient de mens’. Maar om eerlijk te zijn, twijfel ik daar vaak ‘een beetje’ aan…

Geen autoriteit buiten 'jezelf'

Geen autoriteit buiten ‘jezelf’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *