Observaties, gedachten, overdenkingen 4

Plaatje waarop geschreven wordtHierbij weer een compilatie van een aantal teksten zoals deze op de Facebook pagina van STAP uit de MATRIX – en dit geval de persoonlijke profiel – verschenen. In deze (4e) editie, weer een aantal dingen om eventueel naar te kijken / over na te denken. Deze keer gaat het over ‘vanzelfsprekendheden’, en wordt er gekeken naar ‘lokaal winkelen’, als vorm van ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’, en het (energetische) mechanisme er achter. Zoals met alles in vorm, uiteraard niet waar, maar er is natuurlijk niets mis met het verleggen van de fictieve horizon. Veel lees, contemplatie, en denk-plezier. 

Vanzelfsprekendheden (bijvoorbeeld Tijd)

Tijd is één van die vanzelfsprekendheden, die vanzelfsprekend lijken, totdat er echt naar gekeken wordt.

Want, zonder wat er, door de mens / mind, over bedacht is aan systeem / sjabloon (kalender / klok) overheen te leggen; Kan iemand (me) uitleggen wat tijd is, of aantonen dat tijd überhaupt bestaat?

 

Andere vanzelfsprekendheden

Dat leidt vervolgens tot de vraag, hoe vanzelfsprekend, (andere) vanzelfsprekendheden dan blijken te zijn, als er enigszins op wordt ingezoomd?

Wat te denken over ruimte, de dood, leven, en andere (nooit onderzochte) ‘vanzelfsprekendheden’ – zonder daarbij wat we er zelf over verzonnen hebben, en wat dus slechts een model / beschrijving is, te hanteren?

Wat is waar?

Wat is waar?

Kijken / Onderzoek

Als je durft – want het zegt (in de ervaring hier) ook van alles over de vanzelfsprekendheden aangaande ‘jou’, ‘wat je doet’, ‘wat je denkt’, enzovoorts – zou het iets kunnen zijn om naar te kijken.

Wellicht dat je er zo achter kunt komen, dat veel (misschien wel alle) van de vanzelfsprekendheden, die ‘aan ‘jou’ kleven’, ook slechts (zo) ‘vanzelfsprekend’ lijken, omdat e.e.a. (in de drukte van het maatschappelijke bestaan) nooit daadwerkelijk werd onderzocht.

Hoewel het in eerste instantie (als vanzelfsprekend) nogal ‘far out’ mag klinken, is dit iets wat onbewust, ‘door jou’ ‘geweten’ wordt.

Angst / Wrijving

‘Hier naar kijken’, zal in eerste instantie, naar alle waarschijnlijkheid, dan ook een bepaalde wrijving met zich mee (lijken te) brengen. Het kan, vanuit mijn ervaring sprekend, lijken op ‘op het punt staan iets te verliezen’, ‘machteloosheid’, ‘doodsangst’, et cetera.

(Het is dat unheimisch gevoel, waarvoor je, elke keer als het opspeelt, zo hard mogelijk wegrent – je heil in afleiding, bevestiging, of bijvoorbeeld verdoving, zoekt. Een gevoel wat bij de een, vele malen vaker voorkomt dan bij een ander. Een gevoel wat – in algemene zin – kan worden geassocieerd met de dood (van een geliefde), scheidingen, in de put zitten, enzovoorts.

Een gevoel wat (vanuit maatschappelijke en sociale opvoeding) het label ‘niet prettig’, ‘ongewenst’, ‘te voorkomen’, enzovoorts, heeft gekregen. Waarbij dat laatste (labelen, als negatief) opnieuw een niet onderzochte vanzelfsprekendheid blijkt te zijn.) (Sorry, ‘dat ik je niet kan bevestigen’ in ‘je ellende”.)

Hint

Hint: Onwetendheid (de illusie dat er iets te weten zou zijn, maar ‘het’ niet geweten wordt) is een bron van angst. Onderzoek brengt helderheid in de plaats van onwetendheid.

Het verdwijnen van onwetendheid (vaak geïnterpreteerd als onzekerheid), zorgt dat de bron van angst verdwijnt. Zonder angst (of in eerste instantie, met minder angst), ontstaat er een ‘ervaren van’ een grotere (handelings)vrijheid.

[En, dan nu de tekst over ‘lokaal winkelen’, als vorm van ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’, en het (energetische) mechanisme er achter.]

Lokaal winkelen, een observatie

Eigenlijk gaat het om een heel simpel principe, en (gezien als effect / effectief gezien) het werkt. De makkelijkste manier van een soort ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’.

Ophoping geld = ophoping macht = ophoping energie

Want of we er nu aan willen of niet, geld is macht. Door de grote ophoping van geld bij de holdings, de grote bedrijven en organisaties, en bijvoorbeeld bij de investeringsmaatschappijen, is er nogal een onbalans in ‘het systeem’ ontstaan.

Hierdoor zijn bedrijven en andere entiteiten, wiens (terechte en logische) doel is, zo veel mogelijk geld (macht) te verzamelen voor de eigenaren, in de positie gekomen dat zij de dienst zijn gaan uitmaken.

Kwade opzet?

Hoewel hierbij in veel gevallen sprake lijkt te zijn van kwade opzet, lijkt er van vanuit een ander perspectief gezien, wel sprake van ‘opzet’, maar vraag ik me af of het ook een kwade aard heeft. Het lijkt er voor mij eerder op dat, wanneer het doel is ‘zoveel mogelijk geld (macht / energie) te verzamelen,’ dat doel ook nagestreefd zal worden.

Dan komt het er op neer, zo min mogelijk ‘weg te geven’, en zoveel mogelijk trachten ‘binnen te halen en op te potten’.

En ‘ik’ en ‘jij’ dan?

Als er eerlijk naar gekeken wordt, doen we dat allemaal ergens wel (eens), die vijf euro uitgeven aan een Big Mac, die we echt niet nodig hebben, in plaats van er een brood voor te kopen en die aan een dakloze te geven. Waarbij het principe hetzelfde is (ego / ikke ikke ikke), alleen de schaal verschillend is.

Eenzelfde mechanisme is werkzaam als we kiezen voor ketens als de Action, Big Bazaar, of wanneer we bijvoorbeeld de informatie over apparatuur inwinnen bij de lokale ondernemer, om het product vervolgens (goedkoper) online, bij een dozenschuiver, aan te schaffen. (Feitelijk is het verkapte diefstal, aangezien de tijd van de lokale ondernemer, uiteraard ook gewoon geld kost.)

Verandering

Om dingen anders te krijgen, wellicht weer wat meer menselijk (in mijn beleving, that is), zou het supporten van lokale detailhandel en de lokale ondernemers, een stap kunnen zijn. Op die manier komt er – al is het in eerste instantie slechts marginaal – minder op de grote hoop terecht.

Wanneer de grote bedrijven minder te besteden hebben, komt er minder ruimte voor beïnvloeding / manipulatie / corrumperen van het publiek (reclame en marketing) en de politiek (lobbyen en in het vooruitzicht stellen van mooie baantjes bij het maken en ‘het uitrollen van – voor het grote bedrijf – gunstig beleid. (Waarbij dat ‘gunstige beleid’, logischerwijs, en onbewust – voor de meesten in elk geval, is mijn ervaring – altijd ten koste van de massa gaat. Puur een kwestie van centralisatie van energie – in de vorm van geld / macht.)

 

Wat niet bloedt, voelt niet

Zoals ik al zei, zo in het klein, zo in het groot; met een twist.

Omdat bedrijven, banken, beleggingsfondsen, et cetera, echter niet van vlees en bloed zijn en zodoende geen gevoel hebben, valt het niet echt kwalijk te nemen dat er ‘zeer rationeel en ten koste van anderen, geld wordt binnengeharkt’. Zij hebben dan ook niet de middelen, mogelijkheden en bewustzijn, om hier verandering in aan te brengen. De trein van ongebreidelde groei, anderen daarvoor kapot maken, en bijvoorbeeld het ‘liegen om de zin te krijgen’ (o.a.lobbyen, reclame, gunstig(er) voorstellen van zaken), rijdt op een ijzeren – weliswaar doodlopende – rails, en de machinist (machtsverzamelaars) is niet bij machte te stoppen.

En ‘wij’ dan?

Voor ‘ons’, ligt het anders. De meesten van ons hebben wel zo’n stemmetje, wat deze bedrijven ontberen. Jammer genoeg, zijn we echter opgevoed met de set regels, waar deze ‘waanzin van ongebreideld energie slurpen’ (voor dat wat niet bloedt nota bene), de standaard is geworden. Zowel op het maatschappelijke, economische en persoonlijke vlak, gaat het om groter, meer, beter, hoger, enzovoorts. Zelfs wanneer dit ten koste van anderen gaat.

Plaatje: Vastgelopen, gevangen in de 'Werkelijkheid'

Wie of wat ‘bestuurt’ jou? Waardoor laat ‘jij’ je leiden?

Mens of Middel? – Psychopathie

Wanneer dit laatste gebeurt op het persoonlijke vlak, noemen we iemand die deze gedragingen vertoont, een psychopaat, omdat we het vermoeden hebben van geen – of weinig – ‘mens’ te zijn, en dat er van geen – of weinig – gevoel sprake is. De overlap tussen grote bedrijven (en om daarbinnen te kunnen leidinggeven, zal er sprake moeten zijn van een soort van overeenstemming – psychopatisch gedrag loont daarmee! ) en psychopathie, lijkt me niet al te moeilijk te zien. Het ontbreken van (hoofdelijke) verantwoordelijkheid (schermen achter rechtsvormen als n.v.’s bijvoorbeeld), speelt daarbij een eveneens cruciale rol.

Bij de kleine ondernemingen krijg je (over het algemeen, zo leert mij de ervaring) te maken met mensen die zich verantwoordelijk voelen voor het product dat zij leveren. Mensen die vaak met passie, en veel investering van tijd, hun werkzaamheden verrichten. Je krijgt dus te maken met mensen, met een mens. Een mens die, zoals dat gemiddeld gezien gaat, jou ook als mens zal benaderen. Waar het – door het principe van gekleurd kijken naar de werkelijkheid – de grote bedrijven betreft, zullen ook zij, jou zien vanuit hun eigen perceptie; Een entiteit – een resource – om geld aan te verdienen.

Waarbij het me duidelijk is, dat het ene systeem niet beter is dan het andere (dat is mijn persoonlijke voorkeur alleen maar, die ik uitspreek), dat alles gaat zoals het gaat (de meerderheid kiest al dan niet bewust hiervoor), de managers (aandeelhouders, investeerders, enzovoorts) niet – per definitie – kwaadaardig zijn, maar ook in dezelfde collectieve waan van ‘groeien ten koste’, ‘macht maakt gelukkig’, enzovoorts bevinden.

Het  meest duidelijke is, dat er geen geloof is in een ‘ik’, die hier op enigerlei manier over zou gaan, hoe ‘ik’ daar over ook denk te denken.

Just 2 cents….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *