Realisatie, Ontwaken: Mythes & Verwachtingen

Plaatje eenhoorn

‘Wat’ ‘zoekt’ en ‘wat’ ‘wordt gezocht’?

In onderstaande tekst, wil ik graag een aantal zaken aanstippen, die tijdens gesprekken regelmatig voorbij komen. Hierbij gaat het vooral om ‘verwachtingen’, die samenhangen met allerlei ideeën (mythes), die de rondte doen omtrent het onderwerp ontwaken / realisatie. Hoewel er geen sprake is van een pad, een reis, of een proces, lijkt dit voor de (aspirant) ‘zoeker’ in eerste instantie wel zo. Op een bepaalde manier, is het (deels) dát mechanisme wat er voor zorgt, dat het (schijnbare) proces, is ‘mislukt’ (als in gestagneerd), voordat het überhaupt ooit begonnen is.

‘Model’

Wat hier geschreven staat, is een beschrijving vanuit ‘mijn’ ervaring (de rol, het script, waarneming), en baseert  zich – ter communicatie – op een arbitrair ‘model’. Dit ‘model’ is dus niet waarom het gaat, Het ‘model’ heeft als enige doel, ‘vertaling naar iets wat min of meer begrijpelijk is voor de mind’. Dat, terwijl er ‘in het achterhoofd gehouden wordt’, dat er van ‘een mind’ geen sprake is. Waarna uiteindelijk het ‘begrijpen’ ook overboord kan. 

Hiermee is niet gezegd dat dit ‘model’ – en de uitleg daarbij – de enige manier is om tot realisatie te komen. Het kan ‘de mind’ helpen, te gaan zien dat het wat ‘dat wat zoekt’, en ‘wat wordt gezocht’, betreft, uiteindelijk om hetzelfde gaat. En dat allemaal, terwijl de waarheid is, dat er van ‘zoeken’ en/of ‘gezocht worden’, geen enkele sprake blijkt te zijn.

Geen ‘mind’, een tijdelijke aanname

‘Geen mind’, vraagt van de ‘zoeker’ om – en dat lijkt tegen alles in te druisen, besef ik me – die aanname (tijdelijk) te doen. (Het (schijnbare) proces gaat immers om het onware / wat niet echt is, te doorzien, afleren, en aangeleerd geloof te doorzien, terwijl hier juist wordt gevraagd – weliswaar tijdelijk – ‘iets te geloven’.)

Plaatje met tekst over stoppen geloven eigen onzin

STOP! Geloof ‘je eigen onzin’ niet.

Toch is dat laatste van het grootste belang, omdat het de identificatie afhaalt / afleidt van het ego (‘mind’, ‘kennis’, ‘geloof’ – in concepten, en het concept ‘ik’), waardoor er (noodzakelijke) ruimte ontstaat. Is ‘geen mind’, niet het uitgangspunt waarvan ‘het proces’ uitgaat, blijft het idee van ‘iemand die iets doet om te ontwaken’, in tact. Ook de illusie van ‘iemand die zichzelf realiseert’ (‘realisatie’ en ‘iemand’ sluiten elkaar wederzijds uit) houdt daarmee stand. Als het ware, ‘wordt geprobeerd’, vanuit ‘dualiteit’, ‘non-dualiteit’ te realiseren, en dat kan alleen maar (de schijn van) ‘meer dualiteit’ wekken.

“In plaats van ‘de vragen in de mind’ ter discussie te stellen, is het wellicht handiger ‘de mind’ zelf ter discussie te stellen?” – STAP uit de MATRIX

Het innemen van ‘de positie’ van ‘geen mind’, geen ‘dit’ en ‘iets anders’ eigenlijk, voorkomt het versterken van de illusie van een ‘ik, die het proces controleert’.   

Disclaimer

Hiermee is niet gezegd dat dit dé manier is om tot realisatie te komen. Het is wat ‘hier gebeurde’, en van waaruit ik nu – zonder enige denkbare reden – een poging doe, het uit te leggen. Dit puur en alleen ter vermaak, en zonder op enige manier uit te zijn – of aanspraak te maken – op enig gevolg of resultaat. (Dat is – althans, zo lijkt dat dan – aan ‘ jou’.)

Grenzen vervagen, ook de grenzen die ‘je’ ‘ik’ was gaan noemen.

Ik zoek realisatie

Mensen komen in contact met STAP uit de MATRIX, en vertellen dan dat ze op zoek zijn naar ‘de Waarheid’ of ‘(zelf)realisatie’. Om maar met de deur in huis te vallen. Het is een hoogstonwaarschijnlijk idee – althans zo leert de ervaring ‘hier’ – dat ‘realisatie’ is ‘wat gezocht wordt’.

Wat meestal ‘wordt gezocht’, is een ‘nieuwe manier van leven’, waarbij ‘goed’ triomfeert over ‘kwaad’, ‘geest’ over ‘materie’, ‘licht’ over ‘duister’, en/of bijvoorbeeld ‘ego’ over ‘wat is’. Er wordt gezocht naar iets wat niet daadwerkelijk bestaat. Waarbij de grap een beetje is dat ‘wat lijkt te zoeken’ ook niet daadwerkelijk bestaat. (Er is geen sprake van zoeken, niemand die zoekt, en niets wat gezocht wordt.)

Grappig genoeg is dat gegeven – wat door ‘een ieder zelf’ te ontdekken is – iets, wat door veel mensen die zich (al dan niet als ‘expert’) bezighouden met deze materie, straal genegeerd wordt. De fantasie / mythe van ‘persoonlijke realisatie’ / ‘een persoon’ die ontwaakt.

Met andere woorden; De realisatie is (zo het al zo gesteld kan worden) dat wat ‘werkelijkheid’ genoemd wordt – en daarmee ook alles wat ‘daarbinnen’ plaats lijkt te vinden – een illusie is. Ook het personage wat wordt gehallucineerd als zijnde ‘ik’ (ego, persoon) – en dat wat eraan lijkt te kleven aan ‘inhoud’ – valt daarmee in dezelfde categorie.

Niets is zoals het lijkt…..

Misverstanden

  • Hoewel bijna alles en iedereen een haast geloofwaardige poging doet de zaken anders voor te stellen, is ‘realisatie’ een (schijnbaar) proces, wat ‘je’ helemaal alleen ondergaat. Waar het over gaat ligt voorbij elke tegenstelling, (ook voorbij ‘jij’ en ‘ik’, en de schijnbare verschillen daartussen) dus de vlieger ‘we’ (inhoud van de mind) gaat niet op. De focus kan dus altijd weer richting ‘het eigen proces’, zonder dat er ‘iemand anders’ of ‘een wereld’ gered hoeft te worden. 
  • Het gaat zoals eerder al aangegeven niet om ‘persoonlijke ontwikkeling’, ‘groei’, ‘spirituele verrijking’, ‘het uitvoeren van een missie (om de wereld te redden)‘, of ongeacht welk (persoonlijk) ‘doel’ (in de toekomst) dan ook. Eerder gaat het om het tegenovergestelde, namelijk zien dat er van ‘persoonlijk’, ‘de wereld’, ‘redden’, of welk concept ook, geen enkele sprake kan zijn. 
  • Realisatie zorgt er niet voor – en heeft dus niet ‘als doel’ – dat al je wensen ineens uitkomen, dat je ineens in het bezit bent van allerlei bovennatuurlijke krachten, dat je ineens ‘een heilige’ (whatever dat wezen mag) wordt, of bijvoorbeeld, dat al je dromen in vervulling gaan. Het is eerder zo dat er niet iemand is die deze ‘wensen’, ‘bovennatuurlijke krachten’, enzovoorts, zou bezitten. Waarmee deze fenomenen zelf, direct ook in een – om maar eens een understatement te maken – twijfelachtig licht komen te staan. 
  • Mentale ontkenning van ‘de persoon’ en ‘de werkelijkheid’ heeft niets te maken met de uiteindelijke realisatie waarover hier gesproken wordt. De ervaring leert, dat dit vaak wel een fase is, tijdens het (schijnbare) proces van wakker worden. Waarbij er de neiging lijkt te zijn, het één te verwarren met het ander. Dit is een punt waarop veel ‘processen’ lijken te blijven hangen!
  • Realisatie, non-dualisme, ontwaakt zijn, is niet ‘een betere staat van zijn’, dan ‘andere staten van zijn’. Waarover het gaat, is geen ‘staat van zijn’, maar ligt aan ‘alle staten van zijn’ (ofwel de schijn daarvan) voorbij.
  • ‘De zoektocht naar Waarheid’ is niet belangrijk! Ook hier gaat het om een spel, binnen de droom / illusie / het toneelstuk. De rol – of het verhaal – mag anders uitspelen, het blijft uiteraard een rol – of verhaal. Het mag gaan om een minder gangbaar spel dan ‘oorlogje spelen’, ‘het relatie spel’, of bijvoorbeeld ‘het spel van de herder en zijn kudde’, maar dat maakt het spel niet meer of minder valide en/of belangrijk. Tevens geldt, dat het belangrijk maken / achten van ‘de zoektocht’, impliceert dat er – naast ‘een zoeker’ – ‘een persoon’ is, die ‘de zoektocht’ wel of niet belangrijk zou (kunnen) vinden. Breng ‘moeten’ in de ervaring (zogezegd), en ‘je zorgt er voor’, dat het hele ‘proces’ een gevoel van ‘hard werken’ met zich meebrengt. (Er lijkt heel wat te gebeuren, maar… wat, en met wie?) 
  • Er is niet een ‘iemand’, en er is niet ‘iets’ wat begrepen moet worden. Zonder ‘iets’ (wat te weten zou zijn) en zonder ‘iemand’ (die dat ‘niets’ zou kunnen begrijpen), zou het te zien moeten zijn, dat het hele circus van ‘leren’, ‘kennis opdoen’, ‘begrijpen’ – en dan met name waar het ‘zingeving’ en ‘spiritualiteit’ betreft – een doodlopende weg is. Als – en dat is een grote als – het daadwerkelijk zo is, dat ‘de zoektocht’, ‘de zoektocht naar waarheid’ betreft, wijzen de borden om te volgen, precies de andere kant uit. Willen / denken te moeten / denken te kunnen begrijpen, is op basis van de ervaring hier, één van de meer hardnekkige illusies.  
  • Alles wat met (‘jouw’) bijzonderheid, ‘afwijken van de kudde’, ‘een zwaar pad bewandelen’, of wat dan ook wat te maken heeft met ‘anders, afwijkend, hoger, lager, beter, slechter zijn’, bevindt zich in het domein ego. Het gaat uit van een (vaak onderhuids aanwezig) ‘superioriteits-complex’, of een (al dan niet onder de bewuste radar opererend) ‘minderwaardigheids-complex’. Met andere woorden, er is sprake van vergelijken. Dit vergelijken berust op de aanname dat er van ‘dit’ en/of ‘dat’ (als in ‘twee’) sprake zou zijn. Wat het niet zegt is, ‘dat je er niet toe doet’ (daar kun je voor jezelf naar kijken), maar eerder dat ‘wanneer ‘alles’ en ‘iedereen’ bijzonder is’, bijzonderheid niks bijzonders blijkt te zijn.   
plaatje: Vervagen problemen, overtuigingen, aannames, tegenstellingen, 'ik', en uiteindelijk 'zelf'.

Vervagen problemen, overtuigingen, aannames, tegenstellingen, ‘ik’, en uiteindelijk ‘zelf’.

Zo zijn er (allemaal in ‘mijn’ ervaring / ‘de ervaring ‘hier”) nog legio ‘misverstanden’ rondom het onderwerp wakker worden, realisatie, Waarheidsvinding, of whatever er ook aan etiket op geplakt wordt. In principe komt elk ‘misverstand’ neer op dezelfde niet onderzochte aanname(s). ‘Een afgescheiden persoon in een wereld vol concepten, dingen, en (alle) andere zaken buiten die ‘ik’ te zijn. Daarnaast gaat het om de klakkeloze aanname (zonder er ooit daadwerkelijk bij te hebben stilgestaan) van ‘een mens’, ‘op aarde’, binnen ‘een universum’ te zijn. Alleen kan dat laatste op geen enkele manier bevestigd worden, en kan daarmee niet eens als ‘een waarschijnlijkheid’ kan worden geduid. 

Uiteindelijk lijkt het grootste ‘misverstand’ wel ‘het misverstand’ te zijn, dat er ‘iets mis is’ – of ‘iets mis zou kunnen zijn’ – met ‘dat misverstand’. Het misverstand, dat er ergens met ‘iets’ (of ‘iemand’, voor de volledigheid) ‘iets mis zou (kunnen) zijn’, berust godzijdank namelijk, in en van zichzelf, op een ‘misverstand’. :P

Verwachtingen

Het is meestal niet zo, dat ‘een zoektocht naar Waarheid’ (of in deze context ‘verlichting’) begint vanuit een (levens)situatie waarin alles optimaal lijkt te functioneren. Vaak worden er ‘problemen’ ervaren, of hebben er gebeurtenissen plaatsgevonden, die tot zoeken (naar bijvoorbeeld zingeving of Waarheid) leiden. Ergens zijn er verwachtingen ontstaan, omtrent de rol die ‘realisatie’ (daarin) zou kunnen spelen .

De verwachting is vaak dat jouw leven er beter op wordt, terwijl het proces van realisatie juist ‘dat leven’, ‘de personen’, ‘gebeurtenissen’, enzovoorts, (als zijnde ‘afgescheiden elementen’). ter discussie stelt. De implicatie die daar – eventueel – uit spreekt, laat ‘ik’ graag ‘daar’.

Van trui, naar draad, die uiteindelijk vergaat….

Ook de verwachting dat, na realisatie, ineens duidelijk is ‘hoe te leven’, is een verwachting die al snel als een sta-in-de-weg gaat fungeren. Opnieuw is er een idee van een ‘ik’ die, ‘die verwachting zou (kunnen) hebben’, en/of controle heeft op ‘de uitkomst’. (Vanuit ‘een hoger perspectief’ zou echter wellicht gezien kunnen worden, dat sturen, controle houden, en doen, dezelfde illusie behelst als (proberen) niet (te) sturen, geen controle (te) houden, en niet (te) doen, op hetzelfde neerkomt. Namelijk ‘een kant kiezen’, dat wil zeggen, ‘in de illusie verkeren, dat er een ‘iemand’ is, die kiest’, terwijl er ‘voorbij tegenstellingen’ kan worden gezien, dat ‘wat je doet’ en ‘wat je overkomt’, niet twee ‘dingen’ zijn. (Als er al wat wordt gedaan – of gebeurt – wordt dat nu al gedaan – of gebeurt het nu al.)

Wat rest is acceptatie, voorbij persoonlijke voorkeuren, voorbij referentiekader(s), voorbij tijd, ruimte, en ‘twee’, en daarmee dus voorbij verwachtingen. Voor ‘het verkrijgen van’ die acceptatie is het niet nodig ‘iets te doen, of te verwachten’, omdat (totale) acceptatie al precies is hoe het nu is, hoe het altijd al was, en dat zal nooit anders zijn. Alle schijnbare verzet, kan daarmee ook geaccepteerd worden. (Wat ‘jij’ bent / ‘wat is’ heeft nooit anders ‘gedaan’.)

Dit alles heeft echter niets, maar dan ook niets met (het identificeren met / geloven in) ‘wat je nu denkt te zijn’- ‘wat daar aan zou kleven’, en wat (daarover) ‘waar is’ – te maken!

 

Niets te ‘doen’

Er is niet één manier om – voor zover daar sprake van is – tot realisatie (van de Waarheid) te komen. Zoals eerder aangegeven, is het (en dat lijkt een paradox) een puur individuele zaak (aan ‘de ene kant van de lijn’ zogezegd). Daarmee is het dan ook aan ‘jou’. Wanneer je door iemand wordt verteld dat ‘hij’ of ‘zij’, ‘jou’ kan helpen (als in ‘het van je overnemen, of voor je doen’) van ontwaken, is dat 100% bullshit. Ook wanneer het gaat om ‘kennis’, als in – maar niet beperkt tot – oude tradities, beproefde methodes.

Wat ‘werkelijkheid’ of ‘realiteit’ wordt genoemd, zijn namelijk de arbitraire aannames waarover (binnen een ‘groep’) consensus is bereikt. Het wordt eentonig, maar het moge duidelijk zijn dat ‘consensus’ opnieuw een concept is, en met ‘wat is’, niets van doen heeft. De – er in vorm zo uitziende – ‘gedeelde realiteit’, berust daarmee opnieuw op een illusie. En dat heeft op zijn beurt dan weer niets met Waarheid van doen.

Dus, opnieuw valt er niets te doen, behalve niets te doen, zonder te proberen niet iets te doen. 

Ten slotte

Uiteraard valt er, hoewel er feitelijk gezien helemaal niks over te zeggen valt, nog veel meer over te zeggen. Hoewel het niet uit te leggen valt – zelfs niet ‘als het begrepen wordt’ – is er niets om wie dan ook, waar van te weerhouden. So, stay tuned, I guess. ;-)

Als laatste, puur ter illustratie een soort van samenvatting, ‘beschreven vanuit de situatie hier’:
Het is niet dat ‘Marcel’ niets doet, het is niet dat ‘Marcel’ iets doet, het is zelfs niet zo dat ‘Marcel’ schijnt iets te doen. Het zit hem er meer in, dat er van ‘doen’ en ‘Marcel’ geen enkele sprake bleek / blijkt te zijn. (Are ‘you’ having fun yet?)

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *