Roepen om Repressie, Geschiedenis herhaald

Plaatje: Vastgelopen, gevangen in de 'Werkelijkheid'

Vastgelopen, gevangen in de ‘Werkelijkheid’

In deze tekst wordt gekeken naar een historisch patroon. Vanuit ‘de positie hier’, puur een persoonlijke observatie. Het is niet bedoeld om wie dan ook, waarvan dan ook te willen overtuigen. Zie het als ‘een verhaal‘ wat ‘wordt neergezet’ naast het geobserveerde patroon. Waarbij de tekst kan functioneren als ‘kijken vanuit een andere invalshoek’, het aan de kaak stellen van de veronderstelde onwrikbaarheid van de ‘werkelijkheid’, en het ‘stemmen tot zelf nadenken’.  

Woelige tijden

Het zijn woelige tijden waarin we leven. Er gebeurt een boel tegelijk en af en toe lijkt het haast niet bij te houden. Het resultaat van dit alles is een gevoel van onzekerheid. Dat gevoel leidt in veel gevallen tot angst en zo weer tot een verlangen naar (meer) zekerheid. Dat angst (voor onzekerheid) een slechte raadgever is, heeft de geschiedenis al meerdere malen aangetoond. Diezelfde geschiedenis toont aan, dat juist in deze tijden van angst en onzekerheid, de roep om een sterk optredende leider, strenge regels, en een rigide handhaving daarvan – repressie dus eigenlijk – steeds luider wordt.

Vriendelijkheid, tolerantie, empathie en eerlijkheid, zomaar wat zaken, die als eerste sneuvelen wanneer er meer barre tijden aanbreken. Eigenlijk is er constant sprake van angst voor de denkbeeldige leeuw, die op de loer ligt. ‘Er kan elk moment iets mis gaan’, zou een gedachte kunnen zijn welke als deze ‘leeuw’ functioneert. De vraag die er op volgt is vaak: “Wie redt mij uit deze benarde situatie”?

Vroeger hadden we daarvoor religie, en vandaag de dag is dat grotendeels de ‘wetenschap’ geworden. Waarbij het feit dat het in het laatste geval ook gaat om een geloofssysteem, lijkt een collectieve blinde vlek. Meten is weten en Weten is meten, ofwel ‘kennis’ is het stokpaardje, wat fungeert als de nieuwe vorm voor God. Daarmee is het één van de pijlers waarop de huidige (westerse) maatschappij grotendeels is gebaseerd en die zorgt voor een standaard die is gebaseerd op gemiddelden (cijfers, maten, eenheden, en andere ‘hokjes’), waaraan vrijwel niemand kan voldoen.

‘Ego’ (Geloof in ‘afgescheidenheid’), het grote verdeel, heers, selecteer en bedrieg station

Ratio (ego) en de roep om repressie

Rationaliteit en berekende emoties (ego) zijn de vervangers van gevoel en op waarneming gebaseerde inschatting. Dat de kilte die daaruit spreekt, uiteindelijk zijn uitwerking heeft op het fysieke leven van alledag, is onvermijdelijk. Gedachten / denkbeelden vormen de basis voor gedrag, zowel individueel als collectief. De combinatie van (constante) stress, druk van prestatiedwang, de fabel van ‘moeten blijven groeien’, en andere zaken die cognitieve dissonantie veroorzaken, zorgen voor (steeds) korte(re) lontjes.

Men kan bijvoorbeeld steeds minder van elkaar hebben, men bekijkt leed zonder zich erom te bekommeren en zelfs elkaar simpelweg groeten, is vaak al teveel gevraagd. Er is sprake van dissociatie, een gevoel van ‘verloren zijn’, angst, en argwaan – vooral ten opzichte van diversiteit. Onlosmakelijk daaraan gekoppeld, is de roep om harder op te treden tegen onwenselijk (lees: afwijkend) gedrag. Roepen om repressie dus.

De ‘roeper’ wordt uiteindelijk slachtoffer

Niemand lijkt in de gaten te hebben dat hij of zij in de toekomst grote kans loopt, zelf van dit – door hen nu volop gesteunde – systeem, slachtoffer te worden. Dat de politiek en media, net als andere opiniemakers, er alles aan doet deze situatie zo te houden of er zelfs actief aan meewerkt, bepaalde denkbeelden tot publieke opinie (en in de beleving van velen, daarmee ‘waarheid’) te verheffen, mag hierbij als feit worden beschouwd. Maar uiteindelijk is het, het individu dat de keuzes maakt. Alleen jij bepaalt of je er nog langer aan mee wilt doen het huidige systeem in stand te houden.

No way out, no need for a way out

Ook wanneer je de weg, van het systeem vandaan volgt, zul je te maken krijgen met de roep om repressie. Zij die kiezen voor zekerheid en daarmee hetgeen er is, willen behouden, zullen niet van je zienswijze gediend zijn. In hun ogen ben je al snel een onruststoker en onrust is een gevaar voor zekerheid – en het in stand houden van de illusie ‘het gelijk aan je kant te hebben’. Dat kan dus niet ongestraft voorbij gaan. De kans is groot, dat spot en hoon je ten deel vallen, wanneer anderen weet krijgen van je ideeën.

Laat je (gesproken vanuit de context van ‘wakker worden’) daardoor niet uit het veld slaan en verberg vooral je ideeën niet. Zie het voor wat het is, een leerschool. Wees ook niet boos op die ‘anderen’, want het is een beetje raar om boos te worden op iets waar iemand zich (naar alle waarschijnlijkheid) vanuit gewoonte / conditionering niet eens bewust is.

Jij maakt uiteindelijk de keuze of je “terugslaat” (en daarmee hetzelfde doet wat je de ander verwijt) of dat je bedenkt dat die ander waarschijnlijk naar zijn of haar beste kunnen handelt. Als je “terugslaat”, ben jij het, die dit mechanisme ‘bij jezelf’ in stand houdt. Voor een spelletje Ping-Pong is zowel een Ping als een Pong nodig. ;-)

Schaduw Boksen, illusie 'versus' illusie

Schaduw Boksen, illusie ‘versus’ illusie

Zekerheid ‘zit van binnen’

Het is wellicht handiger te beseffen dat zekerheid komt van binnenuit en niet wordt gecreëerd door hen aan wie ‘wij’ (bewust of onbewust) onze macht hebben gedelegeerd. Besef dat de standaard uitspraak: “Daar kan ik in mijn eentje toch niets aan doen”, net zo makkelijk “Wat er ook gebeurt, ik doe wat ik doe”, had kunnen zijn als er in het verleden andere keuzes waren gemaakt, en/of er een andere cultuur zou heersen. (Wat niet zo is, waarmee (ook) dit alles uiteraard ‘slechts’ als entertainment – speculatie – gezien kan worden.)

Wanneer ik; niet kritisch ben, verval in ‘de pot verwijt de ketel gedrag’ en/of mijn afwijkende ideeën niet de ruimte geef in de openbare ruimte (lees: collectieve bewustzijn) te treden, heeft “de roep om repressie”, ook voor ‘mij’ (intern zogezegd) kans te bestaan.

En, zoals met alles geldt. Het spel gaat niet om de uitkomst of de knikkers, maar om het spel zelf. Uiteraard geldt dan ook, dat er helemaal niets mis is, met gewoon te wachten tot de geschiedenis zich, wellicht onvermijdelijk, opnieuw herhaalt.

 

Vragen, opmerkingen, enzovoorts? Stuur gerust een email, of kijk eens op het forum.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *