Sorry! Ik kan je niet bevestigen in je ‘ellende’

Hier een korte tekst n.a.v. wat gesprekjes afgelopen weken, welke plaatsvonden in zowel het persoonlijke als professionele (coaching) domein. Het is bedoeld om inzicht te geven in een bepaald mechanisme, wat – binnen de context van Waarheidsrealisatie / Zelfrealisatie – regelmatig kan worden gezien. Het (schijnbare) proces van ontwaken, kan namelijk worden gezien als ‘ik’ versus ‘ik’. Waarbij geldt: Er is niets buiten mij. Er is niets…. buiten mij. [De tekst verscheen eerder, in iets beknoptere vorm, op de STAP uit de MATRIX Facebook pagina.]/ sarcasme modus aan

Sorry

Ik snap het. Het is heel vermoeiend voor je. Altijd weer dat relativeren, en vanuit andere perspectieven bekijken, wat ik doe als je me verhalen over je (nare) ervaringen (met anderen) vertelt.

Je hebt natuurlijk helemaal gelijk, en natuurlijk zijn al die anderen een stelletje idioten waar jij alleen maar last van hebt. Hoe dwaas, dat ik dan de poging doe, je ook eens in de schoenen van een ander te positioneren. Hoe kom ik er bij?

Nee, jou is onrecht aangedaan, en dan doe ik het nog eens dunnetjes over door niet in je ‘ellende’ mee te gaan, die ander niet te verguizen, en niet ‘jouw partij’ te kiezen. Wat verschrikkelijk niet loyaal, wat een vriend van niks.

Sorrier

Want, natuurlijk is dat ‘niet aanwakkeren en voeden van de verhalen over kommer en kwel, pijn, verdriet,en onoverkomelijke problemen’, een onhebbelijke eigenschap.

Een beetje komen met het idee, dat het praten over oplossingen – of over andere manieren om naar het probleem te kijken – wellicht meer zoden aan de dijk zet, dan het repeteren van ‘wat er allemaal verkeerd is’. Hoe de f…, kom ik er bij.

Een beetje jouw problemen tegenspreken en er niet in mee gaan. Waar is dat medelijden? Over gevoeligheid en empathie nog maar niet gesproken. Zo moet je het allemaal in je eentje heel erg vinden, en er in blijven hangen. Nou, dat (ik dus) noemt zich een vriend. Waar haalt hij (ik dus) het lef vandaan. (“Vrienden zijn er voor elkaar.”, was hoe je terecht afsloot.)

Sorriest

Het allerergste vind ik echter wel – en jammer dat ik het nu pas, als mosterd na de maaltijd zie -, dat (zoals je aangaf) ik het ben die er voor gezorgd heeft, dat jouw leven één levende hel geworden is. Dat het niet meegaan in – en aanwakkeren van – jouw diepe geloof in – en hechting aan – de pijn, ellende, en kwetsuren die je is aangedaan, je nog dieper getraumatiseerd heeft.

Kon je me het maar vergeven, dat alle problemen en ellende, waarin je zegt machteloos te staan, door mij, op basis van mijn eigen ervaringen, geduid werden als ‘mechanismes die overkomelijk zijn’. Mijn excuses dat ik die mechanismes, welke nu een belemmering in je functioneren veroorzaken, als ‘niet optimaal’ bestempelde.

Sorry ook, dat ik niet meeging in alle overtuigingen (‘dat je niet deugt’, ‘dat je niet goed genoeg bent’, ‘dat je beter je best moet doen’, ‘dat je het helemaal verkeerd doet’, ‘dat er überhaupt iets mis met je is’, enzovoorts, die je in de loop van de tijd ter oren gekomen zijn, en door je worden geloofd. Hoe kwam ik er bij om je daar in tegen te spreken? What was I thinking? Dat, dat allemaal niet zo is? Doe eens even normaal joh.

Natuurlijk is je leven één groot drama, natuurlijk is de wereld tegen je, natuurlijk zit iedereen je dwars, en natuurlijk deug je niet, natuurlijk moet je beter je best doen, natuurlijk is er van alles mis met je, en natuurlijk is het functioneren ‘onder de last van die gedachten op je schouders’, super optimaal.

Ik had je graag alsnog gelijk in gegeven, maar ja, daar lijkt het nu helaas wat laat voor…. ;-)

/ sarcasme modus uit

Napraten is nutteloos. Kijk zelf!

Coaching

Als het op coaching (via STAP uit de MATRIX, maar wanneer – expliciet – gevraagd, ook in de persoonlijke sfeer) aankomt, is mijn rol voornamelijk ‘bewaker van focus’.

Uiteraard kun je het proces helemaal alleen doen, en is ‘mijn hulp’ zeker niet noodzakelijk. Soms kan het echter helpen om de zaken wat soepeler te laten verlopen, althans, zo is de ervaring hier.

Het gaat dus vooral om het helpen bij het houden van focus op het proces. De – hier inmiddels bekende – noodsprongen van het ego / de mind aanstippen en (samen) doorzien. Er bijvoorbeeld mede zorg voor dragen dat zelf-sabotage geen (of in elk geval minder) kans krijgt.

Van jou wordt echter ook wat verwacht. Namelijk focus op het proces (verhalen, ervaringen, en inzichten delen, is leuk, maar te veel is een belemmering voor het proces), complete openheid / eerlijkheid, en het besef dat dit proces gepaard kan gaan met gevoelens van angst en wrijving, maar dat je daar te allen tijde, zelf verantwoordelijk voor bent.

‘Mij’ gebruiken om achter te schuilen, gelijk te krijgen, op af te reageren, als afleiding, of wat dan ook wat de voortgang van het proces in de weg staat, is dan ook niet aan de orde. Hoewel daar in principe niets mis mee is (dat is er met niets) werkt het niet echt optimaal om te verzanden in discussies, welles / nietes spelletjes, wantrouwen, het idee dat ‘ik’ iets van je wil, machtsspelletjes, enzovoorts.

Wanneer focus, openheid en vertrouwen ontbreken of onvoldoende aanwezig blijken te zijn (als bewaker van het proces, ‘bepaal ik’ dat – niet echt natuurlijk, maar dat zal zeker zo lijken), zal dat een reden zijn om afscheid van elkaar te (moeten) nemen. (Dat klinkt nogal autoritair, maar de ervaring leert (zie ook de tekst hierboven) dat het anders al snel vervelend en zonde van de tijd wordt, voor ‘beide partijen’.)

Klik hier voor meer informatie over de diensten en mogelijkheden.

Meer informatie over Coaching bij Waarheidsrealisatie (algemeen) vind je hier.

Contact opnemen kan via het contactformulier, hier.

 

Afspraak maken, vragen over afspraak

Uw naam (verplicht)

Uw email (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht

Marcel Graumans – coach / schrijver / denker @ STAP uit de MATRIX

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *