Trots en Schuld, illusies vanuit ego

plaatje van kringen op het water

Wanneer je aan de slag gaat met een verander-proces (of dit nu te maken heeft met persoonlijke ontwikkeling, of met persoonlijke ont-wikkeling is daarbij niet zo van belang), is zelf-liefde een belangrijk punt. Waarbij met zelf-liefde in dit geval, liefde voor het zelf / ‘het leven’ / ‘wat is’ wordt bedoeld, en niet liefde voor de persoon / persoonlijkheid, omdat het laatste uitgaat van ego, en ego (in elk geval in eerste instantie) daarbij – in de ervaring hier in elk geval – een sta-in-de-weg blijkt te zijn.

Waar het om gaat is, (leren te) houden van jezelf, of beter gezegd, gaan zien dat er op een diep niveau, sprake is van houden van jezelf. Het is maar welke insteek wordt gehanteerd. Voor sommige mensen werkt het één, voor anderen het andere. Het is aan jou om dit uit te vinden, door het uit te proberen. Vooralsnog niets nieuws onder de zon. (Uiteindelijk wordt het allemaal voor ‘je’ gedaan.)

 

Mind / ego claimt wat het niet claimen kan

Omdat het echter zo is, dat het uitgangspunt in de meeste gevallen – zo leert de ervaring hier – op ego gebaseerd is, zit er een addertje onder het gras. Het ego is namelijk al snel geneigd om zelf-liefde, of ‘houden van jezelf’, te verwarren met ‘trots’, in de betekenis van ‘trots zijn op’, of ‘schuld’ als in ‘schuldig zijn aan’. Niet uitvoerig bekeken / onderzocht, wordt daarmee geloofd in een illusie. Het idee dat ‘wat je aantreft’, op enigerlei wijze jouw tekortkoming of verdienste is, is namelijk een waan, en het voeden van dat ‘schuldig zijn aan’ of ‘trots zijn op’, is een verdere versterking van deze waan.

‘De een’ zijn genot, ‘de ander’ zijn pijn? Hoe ‘hetzelfde’, is ‘hetzelfde’?

‘Trots’ en ‘Schuldig’ zijn beiden illusies.

Als er eerlijk naar gekeken wordt, kun je, je namelijk afvragen in hoeverre jij verantwoordelijk bent voor ‘dat waaraan je je schuldig acht’, of in hoeverre je krediet kunt nemen voor, ‘dat waar je trots op bent’. Als er eerlijk naar gekeken wordt, zijn er namelijk een aantal conclusies te trekken, waarbij de vlieger ‘in mijn ervaring’, in deze niet opgaat, omdat het om een aantal onmogelijk te ontkennen feitelijkheden gaat. (Behalve wanneer je je baseert op spirituele, New Age fabels, iets waar ik graag verre van blijf, omdat die ‘wijsheden’ – eigenlijk zoals alles – op geen enkele manier te bewijzen zijn, en ik het graag zo simpel mogelijk houd.)

Wat namelijk objectief vast te stellen is – zonder daarbij de beperking te hanteren dat, dat de enige dingen zijn – onder andere:

  • Je had geen enkele beslissingsbevoegdheid bij de geboorte waar het (aangeboren) intelligentie betreft.
  • Je had geen enkele beslissingsbevoegdheid met betrekking tot het land, gezin, maatschappij, en cultuur waarbinnen je geboren werd.
  • Je had er geen enkele zeggenschap over, hoe jouw opvoeding er uit zou zien.
  • Je had geen enkele zeggenschap over het sociale milieu waarin je na je geboorte terechtkwam.

Met het bovenstaande in het achterhoofd, en wetende dat deze basis-voorwaarden een grote rol spelen bij de verdere ontwikkelingen in het leven, is het een wat vreemde gedachte om vooraf voor deze zaken – die zoals te zien is, niet bewijsbaar zo gekozen zijn – krediet te nemen, laat staan er ‘trots op te zijn’, of je er verantwoordelijk te moeten voelen, laat staan ‘je er schuldig aan te wanen’.

Iets wat uiteraard, zoals alles, zowel ‘naar binnen toe’, als ‘naar buiten toe’, zo werkt. Waarmee het projecteren van ‘schuldig kunnen zijn aan’, of ‘trots kunnen zijn op’ anderen, een even zo grote waan blijkt te zijn. Iets waarmee je bij het kijken naar dingen, wellicht rekening zou kunnen houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *