Over Waarheid, ‘Werkelijkheid’, en ‘Stempels’

Mensen die STAP uit de MATRIX een beetje volgen, zal het zijn opgevallen. De website heeft een nieuwe layout gekregen, en ook inhoudelijk is er het een en ander veranderd. Wel vaker werd er een nieuwe koers ingezet, maar nu is duidelijk waar het heengaat. Dit is het eerste blog-artikel, ‘nieuwe koers’.

In dit artikel vind je info met betrekking tot de nieuwe opzet van het blog, de website, coaching en de andere mogelijkheden. Ook is dit artikel een uitleg met betrekking tot de navigatie en gebruik van de website. Je vindt hier een stukje achtergrond (verhaal) met betrekking tot wat er van STAP uit de MATRIX – en ‘mij’ – te ‘verwachten’ valt. Alles vanuit ‘mijn ervaring’, observaties en achtergrond (Autisme, hoogbegaafdheid, ADHD)

Waarheid

Voor zover te overzien, ben ik mijn hele leven al bezig met wat je ‘waarheidsrealisatie’ zou kunnen noemen. Alles vanuit ‘niets’, ‘niets (kunnen) geloven’, ‘niet(s) (zeker) weten’. Inmiddels is gezien, dat er over Waarheid niet zo veel te zeggen is. Als ‘ik’ de ultieme Waarheid, de ultieme Realiteit, zou delen, zou het stil zijn. (Afzondering op een berg of zelfmoord zou dan de finishing touch kunnen zijn.)

De Waarheid is onbenoembaar, ongedefinieerd, voorbij elke tegenstelling. De Waarheid kan niet geweten worden, wel kan ‘geweten’ worden, dat Waarheid ‘is’.

Daarmee is het mogelijk er verwijzingen naar te maken. Ook is het mogelijk materiaal te leveren wat ter overweging genomen kan worden. ‘Waarheidsrealisatie’ is een individueel proces, zonder dat hiervoor een vaststaand pad is uitgestippeld. Om te zien, zal er ‘zelf’, naar ‘zelf’  gekeken dienen te worden. 

‘Waarheidsrealisatie’, is iets waarvan, op een gegeven moment gezien werd, dat het niet iets is wat ‘ik doe’, maar eerder iets is ‘wat gebeurt’. ‘Je overkomt’, of gewoonweg ‘is’. Vanaf het moment dit daadwerkelijk gezien werd, veranderde er veel in ‘mijn leven’. Zo kan worden gezien dat er van ‘mijn leven’ en het idee van afgescheidenheid wat daaruit voortkomt, geen sprake is. Waarheid ‘is’ één, zonder ander.
Vanuit een bepaald perspectief een paradox, terwijl de Waarheid is, dat er van een paradox geen sprake is, of maar kan zijn.

Plaatje vraagteken

Geen geloof, ‘Niet(s) weten’

Geen geloof, ‘niet(s) weten’

Hiermee wil ik op geen enkele manier beweren, dat er hier sprake is van volledige ‘waarheidsrealisatie’. Wat ik wel beweer is, dat ‘geloven in’ iets anders dan Waarheid, geloof in tegenstellingen als ‘waar’, een gepasseerd station is. Verder is er geen geloof in ‘kennis’ als zodanig. Met andere woorden; er is sprake van ‘niet(s) weten’. (Wat niet helemaal een correcte weergave van zaken is, omdat het ‘weten’ impliceert, en er daarmee van een tegenstelling sprake zou zijn.) Ook is ‘mijn ervaring’, dat, dit proces doorgaat, en, zo is het vermoeden, altijd door zal blijven gaan.

Wanneer eenmaal ‘een bepaald punt voorbij is gegaan’, is dat laatste – zo is mijn ervaring – onvermijdelijk geworden. Er wordt meer en meer gezien wat ‘het’ niet is, waardoor ‘wat ‘het’ is’, overblijft. Op STAP uit de MATRIX schrijf ik over het proces, richting dit punt, op basis van mijn eigen ervaringen.

Ook help ik anderen, zichzelf te helpen, tot dit punt te komen. Waarbij het zo is dat dit, na het ‘terug stappen’ van ‘ik’, ‘de mind’, en het doorzien van het ervaren van afgescheidenheid, iets is wat constant in ‘mijn ervaring’, terugkomt. (De dagelijkse praktijk, so to speak) Dit onder andere in de vorm van gesprekken, ontmoetingen, synchroniciteiten, en andere ‘toevalligheden’. Waarbij er de notie is, dat dit alles niet als zodanig ‘waar’ (als in Waarheid) is, maar de beleving ervan niet minder ‘echt’ maakt.

Waarheid kan, zoals gezegd, niet worden benoemd, maar daardoor laat ‘ik’ me niet weerhouden. Samenvattend zou gezegd kunnen worden: Waarheid is niet(s), en ‘is’ de enige ‘is niet(s)’, dat is. Of, alles is geloof, en geen enkel geloof is waar.

Wel Echt Niet Waar

Wel Echt Niet Waar

‘Werkelijkheid’

Als het op deze website gaat over ‘Werkelijkheid’, wordt bedoeld: ‘waarneming vanuit helder bewustzijn’. Bewust zijn van bewustzijn, of observatie van ‘Zelf’. Het is ‘Waarheid in gemanifesteerde vorm’. Waarbij de term ‘vorm’ in deze wat misleidend is. Daar wordt al snel ‘vaste vorm’ (zoals bijvoorbeeld het lichaam) bij bedacht. Binnen de context, of filosofie zo je wilt, zoals die hier gecommuniceerd wordt, zou dit ‘Zelfrealisatie’, genoemd kunnen worden. Waarbij zoals elke keer weer geldt, dat het ook hier gaat om omschrijvingen, verwijzingen en modellen. Deze zijn niet als zodanig ‘waar’. Ook hier geldt weer, dat ‘zelf’ kijken, de enige mogelijkheid is om te zien.

Binnen de ‘Werkelijkheid’

Daarnaast gaat het in deze categorie over processen, sociale interacties, mechanismes, cultuur, beschaving, en vooral psychologie, zoals dat ‘hier’ wordt geobserveerd. Hierbij wordt ‘persoonlijke voorkeur’ veelal – zover mogelijk geheel – buiten beschouwing gelaten. Observaties van ‘hoe deze dingen werken’, zou je kunnen zeggen. Hoewel één (Waarheid / ‘Werkelijkheid’ ‘is’ één) uiteraard niet kan relateren, wordt ‘relateren’ in deze wel als aanname gehanteerd. Het ‘moeten’ doen van die aanname is iets wat – verhaal – door schade en schande duidelijk is geworden. (Meer hierover in het deel over ‘Stempels‘)

De beschrijvingen / observaties zoals in de vorige alinea beschreven, zijn ‘andere manieren van kijken naar’. Daarbij wordt uitgegaan van verschillende – zich vaak op het eerste oog tegensprekende – perspectieven. Waarbij uiteindelijk weer geldt, dat geen van deze perspectieven ‘waar’ zijn. Criterium bij deze beschrijvingen, is verder ‘of het werkt’ of ‘niet werkt’. Een empirisch bewijzen, wat – logischerwijs – altijd subjectief is. Waarbij deze beschrijvingen / observaties zich er op richten mensen – psychologisch – te helpen, zichzelf te helpen.

Mijn ervaring is, dat je alleen vanuit eigen ervaring (en niet op basis van boekjes en regels), een ander kunt helpen, zichzelf te helpen. Het is echter niet hoe we onze wereld hebben ingericht. Valse autoriteit (aangeleerde ‘kennis’, dood materiaal, wat meestal gaat over ‘buitenkant’ en symptomen) wordt gekoesterd boven ‘persoonlijke ervaring’ (levende kennis, en daarmee werkelijke autoriteit).

plaatje: Vervagen problemen, overtuigingen, aannames, tegenstellingen, 'ik', en uiteindelijk 'zelf'.

Vervagen problemen, overtuigingen, aannames, tegenstellingen, ‘ik’, en uiteindelijk ‘zelf’.

Verhaal

Verhalen zijn, verhalen, en daarmee individueel / persoonlijk ingekleurd. In deze categorie vind je dan ook verhalen, waarbij ‘persoonlijke voorkeuren’ wel een rol spelen. Voor de website, en het doorzien van illusie, waarschijnlijk het minst interessante gedeelte. Aangezien er echter geen sprake is van grenzen, afbakeningen, of lijnen, wel iets wat er, vanuit mijn ervaring gezien, bij hoort.

Naast persoonlijke ervaringen, anekdotes en andere (creatieve) schrijfsels, die ik hier deel, vind je hier ook muziek, film-tips, welke ik als interessant bestempel. Het verhaal is namelijk, dat films die aanzetten tot ‘anders kijken’, een grote rol spelen in mijn dagelijkse (be)leven. Daarnaast is muziek een ander element wat binnen dat (be)leven, een grote rol speelt. Ik houd er van om ‘mijn leven’ van een soundtrack te voorzien. Uiteraard is dit alles gebaseerd op ‘wat ik leuk vind’, en heeft zodoende met Waarheid of ‘Werkelijkheid’, niets te maken. Zie het als het delen van een belevingswereld. Iets wat een fundamentele rol speelt in dat wat ik ‘mijn leven’ placht te noemen.

Ook vind je hier creatieve uitingen, zoals poëzie, en fictie die geschreven wordt. Vanwege het persoonlijke karakter kan het handig zijn er rekening mee te houden, dat mijn achtergrond in deze een belangrijke rol speelt. Die achtergrond is er één waarbij er sprake is van een aantal ‘stempels’, te weten autisme, hoogbegaafdheid, en ADHD. (Waarbij de kanttekening, dat deze stempels ter communicatie gebruikt, maar niet als zodanig geloofd, worden.) Anders gezegd, er zijn stempels geplakt, maar dat wil niet zeggen, dat er identiteit aan deze stempels ontleend wordt. 

In mijn ervaring is het zo, dat stempels en verhalen – welke altijd een fictie zijn – wel als ‘ingang’ gebruikt kunnen worden. Een eerste aanzet, om te komen tot het punt van ‘de eerste stap’ richting Waarheid, of bijvoorbeeld ‘lichter leven’. Uiteraard gaat het er uiteindelijk om, wat er ‘overblijft’ als deze verhalen en stempels zijn doorzien. Toch is er niets mis met een verhaal. Ook boeken worden gelezen, en films worden gekeken, zonder dat deze als ‘waar’ worden beleefd. Niemand zal de neiging krijgen een brand op het scherm te gaan blussen, of mensen op het scherm te waarschuwen voor wat komen gaat. 

Screenshot Thirteenth Floor (Film)

Screenshot Thirteenth Floor (Film)

Stempels

Binnen het verhaal van ‘mijn ervaring’, loopt een rode draad. Voor zover de herinnering reikt, is psychologie iets wat me erg interesseert. Waarbij de insteek wat dat betreft nogal afwijkt van de heersende standaard. (Zoals met alles, grijpt alles in elkaar, en heeft niets met iets te maken. Vanuit mijn ervaring gezien, geldt, dat ‘niets is zoals het lijkt. Zo ook waar het stempels en standaarden betreft. Een miljarden industrie (psychiatrie) die zich baseert op een niet bestaande ‘standaard (mens)’.)

Hoewel we doen alsof die standaarden wel bestaan, is mijn ervaring dat dat vooral een wensgedachte is, die uit angst voor het onbekende voortkomt. Het heeft erg lang geduurd, voordat dit gezien werd. Het duurde nog langer voordat er iets van ‘het kunnen plaatsen’ ontstond.  En het duurde nog langer om de wrijving die hier uit ontstond, te onderkennen, doorzien en op te (laten) lossen. Daar waar anderen zo goed leken te weten wie ze waren, een duidelijke identificatie met allerlei eigenschappen en talenten hadden, was ik voornamelijk clueless.

 

Vanzelfsprekendheden

Aan allerlei – ik vermoed alle – vanzelfsprekendheden in het leven, werd ‘hier’ getwijfeld. Mijn innerlijke belevingswereld bestond vooral uit leegte. (Wat betreft ‘normen en waarden’, ‘zo zit het’, en ‘zo moet het’. Alles was als het ware mogelijk, zonder ‘mijzelf’ daarbij als belangrijk te beschouwen.) (Welke ‘mijzelf’? Welke ‘ik’?) Waarbij – zo werd uiteindelijk gezien – zelfs de aanname van ‘te zijn’, niet op bevestiging kon rekenen.

Toch ging ook ik geloven in de dingen die me aangeleerd werden. Dat voelde als een soort eenzame opsluiting. Het voelde als ‘iets moeten zijn wat ik niet ben’, en naarmate te tijd verstreek, begon dat meer en meer frustratie op te leveren. Frustratie, die er een soort van ‘bij hing’, omdat ‘mezelf’ (welke ‘mezelf’) daarmee identificeren, maar deels leek te lukken. Eigenlijk wilde ik niets liever dan gewoon ‘zijn’ en verder met rust gelaten worden. Aan de andere kant was er een sterke behoefte me met anderen te verbinden.

Plaatje: Vastgelopen, gevangen in de 'Werkelijkheid'

Vastgelopen, gevangen in de ‘Werkelijkheid’

 

Vastloper

Er werden twee perspectieven tegelijk waargenomen. Ten eerste ‘ik bevind me vóór de allereerste aanname’, maar tegelijkertijd ‘bevond ik me in een wereld vol mensen en dingen’. Een wereld, waarmee ik ‘van binnen’, weinig aansluiting had, terwijl dat ‘van buiten’ heel anders leek. Wrijving werd vastlopen. Opgesloten, gevangen, en altijd een onderhuidse doodswens.

Het leven ging echter door, en er was een beleven van ‘ik stond er bij en keek er naar’. De ‘buitenkant’ had niets met de ‘binnenkant’ te maken. Toch was het laatste – gek genoeg voelde dat wel frustrerend – wel waarop ‘ik afgerekend werd’. Eigenlijk kwam het er op neer dat ik niet mocht zijn, wat ik ben. Binnen een maatschappij die zegt vooral ‘jezelf’ te zijn, blijkt dat ‘jezelf zijn’, vooral gebaseerd op het ‘je aanpassen op een (niet bestaande) standaard’.

Dat leverde veel interne wrijving op. Er moest ergens – zo realiseerde ik later – toch een identificatie hebben plaatsgevonden. (Na een gebeurtenis waarop ik zo kom, werd gezien dat het daar vooral ging om ‘voldoen aan verwachtingen’. En dat dan weer vanuit ‘aansluiting zoeken’.)

 

Botsing

Uiteindelijk resulteerde dat alles in een compleet vastlopen. Een botsing tussen ‘mij’ en de ‘Werkelijkheid’ (maatschappij), zou je kunnen zeggen. Na twee keer een burn-out te hebben gehad, raakte ik daarna van de ene op de andere dag alles wat ik had (nou ja, dacht te hebben), kwijt. Er was letterlijk een periode dat er niets van ‘mijn oude leven’ meer overeind stond. (Over het hoe en wat wijd ik – voor de duidelijkheid – nu niet uit. Misschien dat daar later nog eens over geschreven wordt.)

Zo vloog ik voor een tijd van het ene onbekende, naar het andere onbekende. Toen voelde het als hopeloosheid, nu wordt er op teruggekeken in dankbaarheid. Na een rollercoaster van drie en een half jaar, kwam er weer wat vaste grond onder mijn voeten. Er was gezien dat controle feitelijk een illusie is, dat onzekerheid de enige zekerheid is, en verandering de enige constante. Ook bezit bleek niet te bestaan. Iets wat, zoals eerder aangegeven, eigenlijk al wel duidelijk was, maar nu was ontkennen onmogelijk. Het huis was van de bank, mensen kunnen weglopen, geldstromen kunnen verdampen, enzovoorts.

Alles 'Verdwenen'

Alles ‘Verdwenen’

 

Een stempel

Tijdens dit alles (drie en een half, tot vier jaar geleden) kwam ik persoonlijk in aanraking met de psychiatrie. ‘Anders zijn’ – en daarop worden afgewezen – was wel een doorlopende ervaring, maar nu ‘moest’ het beestje (blijkbaar) een naampje krijgen. (Dit vooral naar aanleiding van het feit, dat de kinderen van een stempel voorzien werden.) Uiteindelijk kreeg het beestje drie naampjes, namelijk: autisme, adhd en hoogbegaafdheid. Aan de ene kant was het een opluchting, aan de andere kant frustrerend, want ‘ik ben geen stempeltje’. ‘Ik ben gewoon ik’, alleen was er een nogal diep geloof ontstaan dat, dat niet mocht. Een geloof wat ik om mij heen, keer op keer bevestigd zag. Het stempel – en de daaruit voortkomende ‘hulp’- bevestigde dat geloof, alleen, gek genoeg, niet ‘voor mij’. De ‘hulp’ bestond uit ‘als rondje in een vierkant gepropt worden’. Aanpassen, iets anders proberen te zijn dan wat ‘ik’ eigenlijk ben. Daar kon ik (voor mij begrijpelijkerwijs) niets mee.

 

loslaten….. en ‘klik’

Ongeveer twee en een half jaar geleden, begonnen dingen in mijn leven weer op zijn plaats te vallen. Wel was de desillusie groot, en dat manifesteerde zich in een enorme innerlijke pijn. Toen dit werd onderzocht, bleek dat deze pijn altijd al aanwezig was, maar dat hiervoor altijd gevlucht was. Door de ervaringen, en doordat ik anderhalf jaar eerder, was begonnen met autolyse*, was er echter geen mogelijk meer tot ontkennen. (* Autolyse is / was voor mij het proces, de Waarheid te schrijven. Niet een dagboek, maar echt analytisch schrijven ‘wat waar is’.) 

Door dat proces, waren er veel overtuigingen, die zich toch ergens genesteld bleken te hebben, doorzien. De mind was hierdoor veel minder druk, en daardoor viel de innerlijke pijn, ineens veel meer op. Wat ooit een stevige zeur had geleken, was nu een ondraaglijke pijn gebleken. Omdat ik (veel) alleen was, en veel interesses weggevallen waren, kwam ik er niet onderuit, daar iets mee te doen. Al snel besefte ik echter dat ‘iets doen’, geen correcte voorstelling van zaken was. Ik zag hoe het proces, door weinig afleiding te zoeken, en geen controle trachten te houden, als vanzelf gebeurde. Het enige wat restte was loslaten, en kijken hoe – en of – het verder ging. (En dat ging het, weet ik nu. Zelfs mijn verslaving aan cannabis – meer dan 30 jaar – viel weg.)

 

Verwarring

Zo werd er avond aan avond, geschreven, en ‘in het gevoel gezeten’. Waarbij er vele malen het punt was, af te willen haken. ‘Iets’ hield ‘me’ daar echter in tegen. Alles was, om een understatement te maken, nogal dubbel. Aan de ene kant leek er iets te gebeuren, aan de andere kant leek alles steeds vaster te komen zitten.

Gedurende dit alles, was er natuurlijk ook nog gewoon de taak van opvoeden. Ik had nog steeds – hoewel zeer beperkt – een sociaal leven, en er kwamen een aantal maatschappelijke taken bij. Op sommige momenten dacht ik helemaal gek te worden. Iets wat ik begon te herkennen als een gevoel, wat ik zo vaak had ervaren in mijn leven. Nu was dat echter een gevoel op steroïden, om het maar zo te zeggen. Vooral mijn sociale leven had hieronder te lijden. Ten eerste kon ik dat (opnieuw een gevoel van afwijzing) er voor mijn gevoel vaak ‘niet bij hebben’, aan de andere kant begon ik te zien dat ‘mensen wegliepen’. Toch bleef er een duidelijk zicht op ‘het gaat, zoals het gaat’, waardoor een en ander dramatischer klinkt – kan klinken – dan in werkelijkheid het geval was.

Optische Illusie

 

Verbazing

De verbazing was groot, toen er opgemerkt werd, dat de meeste dingen in mijn leven, steeds makkelijker verliepen. Dat ‘tegenslagen’, steeds makkelijker verwerkt werden. Dat gaat inmiddels zo ver, dat zelfs maar de vraag is, of die ‘tegenslagen’ eigenlijk wel ‘tegenslagen’ zijn. Doordat er allerlei lijnen en patronen in mijn levensverhaal duidelijk werden, begon dat er allemaal anders uit te zien. Geluk of pech? Wie zal het zeggen? Zoals nu blijkt, is elke ervaring, beter gesteld, de beleving daarvan, iets wat elke keer weer blijkt ‘te kloppen’. Sterker nog, zelfs van dat wat ooit als ‘ellendig’ bestempeld werd, kan nu genoten worden.

 

Opluchting

Wat een opluchting.

Plaatje ballon: Lichter, luchtiger, zonder hechting, maar met volle aandacht

Lichter, luchtiger, zonder hechting, maar met volle aandacht

 

Verder

Vanuit bovenstaande, kwamen er steeds meer momenten waarop ik hierover, over de ‘Werkelijkheid’, Waarheid, en vooral het onderwerp ‘stempels en afwijzing’, in gesprek kwam. Iets wat op het moment van schrijven, verder gaat, en waarbij duidelijk is, dat ‘ik’ daarvoor geen krediet hoef te nemen. Dat alles gebeurt, zo is mijn ervaring, allemaal spontaan. Zonder dat ik daar – zo als in het verleden – naar op zoek ga.

Keer op keer, gebeuren de juiste dingen, op het juiste moment. Worden de juiste dingen op het juiste moment gezegd. Zelfs wanneer daar af en toe nog wel eens anders over gedacht lijkt te worden. Iets wat ook minder en minder wordt, temeer omdat het zo duidelijk is, dat ‘ik’ er uiteindelijk niet over ga. (Ironisch genoeg, blijkt dat nooit anders te zijn geweest.)

Tevens is te zien, en wordt dat binnen het verhaal bevestigd, dat anderen baat hebben bij de gevoerde gesprekken. Mensen vinden ‘me’ spontaan in de verzamelwinkel waar ik nu werk. Ook komen we op de gekst mogelijke momenten en plekken met elkaar in contact. Ook waar het de kinderen betreft, die ver van de ggz weggehouden zijn, zijn de ontwikkelingen verbluffend. Ik blijf me wat dat aangaat verbazen. (Deze rol, is een rol die ik graag, en met liefde vervul.)

Het hoe en waarom van dit alles, hoef ‘ik’ niet meer te weten. Grappig genoeg, blijkt daardoor juist weer duidelijkheid te ontstaan. Waarbij telkens duidelijk is, dat, dat alles uiteindelijk ‘maar’ een ‘verhaal binnen de werkelijkheid’ is. Hoe magisch, geniaal en wonderlijk is dat?

Foto water - allemaal druppels in de oceaan

To be, and not to be

 STAP uit de MATRIX

Goed bekeken, is de bovenstaande verhaal, filosofie, en ervaringen, de reden – voor zover er redenen zijn – dat nu bijna tien jaar geleden, de website STAP uit de MATRIX gestart werd. Want hoewel alles er ‘binnen tijd’ uit kan zien, is de ervaring een andere. De verhaallijn mag zich dan binnen tijd en ruimte afspelen, voor ‘wat ik ben’, geldt die beperking niet.

Vanuit de (h)erkende pijn, en de opluchting nu die ‘weg is’, gun ik een ieder die – al dan niet belast door / met stempels – is vastgelopen in zijn of haar leven, en deze pijn ervaart, te helpen, zichzelf te helpen.

Navigatie tussen Waarheid en ‘Werkelijkheid’, hoe er met stempels wordt omgegaan, zijn de onderwerpen waar het, waar ‘mijn waarheid’ betreft om draait. Het zijn dingen waar ik graag, en veel over praat en schrijf.

Mochten er dus vragen zijn hierover, mocht je op zoek zijn naar een gesprekspartner, openbaar spreker, of coach in deze, staat mijn uitnodiging – daar (samen) naar te kijken.

Meer informatie daarover, vind je op de hoofdpagina van de website.

Exacte details met betrekking tot mogelijkheden en kosten, volgen op een later tijdstip.

Stake Life upon Truth

With Love!

Marcel

Een gedachte over “Over Waarheid, ‘Werkelijkheid’, en ‘Stempels’

  1. Pingback: Autisme, Blowen, Cannabis, Bewustzijn | STAP uit de MATRIX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *