‘Mijn filosofie’ over Waarheid & ‘Werkelijkheid’

Paradox, Realisatie

Alles wat binnen de ‘Werkelijkheid’ als fenomeen, ‘ervaren’ wordt, kan slechts een verwijzing naar de Waarheid zijn. Als er eerlijk naar wordt gekeken, is vast te stellen dat, naast ‘Ik ben’, niets ‘te weten’ valt. Als ik een stap verder ga, blijkt zelfs dat laatste iets, ‘wat niet als zodanig waar is / kan zijn’. (Het ‘lastige’ daarbij, is echter dat dit alleen door jezelf kan worden onderzocht, en dat ‘kennis’ – in tegenstelling tot ‘ervaring’ – er in deze, helemaal niets toe doet. Vanuit het perspectief ‘ik’, lijkt er sprake van een paradox.)

Door deze (filosofische) paradox  – vanuit mijn eigen ervaringen – te zijn gaan onderzoeken, kon uiteindelijk worden gezien dat; Alles wat er over Waarheid gezegd of geschreven wordt, uiteindelijk niet dé Waarheid is. Er geen sprake is van ‘iemand die de Waarheid realiseert’. Er op het punt van ‘Waarheidsrealisatie’, dan ook niets (opbouwends) gedaan kan worden om tot dat punt te komen.

Het is een proces van ‘on-geloven’, ‘ont-kennen’, ‘ont-weten’, zonder dat er daarbij sprake is van enig referentiekader of ‘vaste grond’. (Het optimale uitgangspunt is; Er is geen ‘ik’, ‘die iets doet’.)

Plaatje pinokkio

Jij ‘doet niet’, ‘Jij’ wordt gedaan…

 

Het is in beginsel belangrijk, in de gaten te houden dat niet ‘jij het proces doet’, maar dat ‘het proces, jou doet’. ‘Ik’, ‘die een proces doet’, veronderstelt immers controle, en het bestaan van een ‘ik’ – als afgescheiden entiteit. Uiteindelijk valt zo te ontdekken dat er van ‘ik’ en ‘een proces’, nooit sprake is (geweest).

Dit is laatste, de gedachte van ‘iemand die een proces doet’, is één van de grootste valkuilen waar het waarheidsrealisatie betreft. Bij deze realisatie is het namelijk inherent, dat ‘kennis’, ‘overtuigingen’, ‘sociale en maatschappelijke standaarden’, en alle andere vormen van ‘waardesystemen’, zich baseren op een verwarring in identificatie. Een verwarring die, in de ervaring hier, een nogal hardnekkige is gebleken. (‘De wereld’ baseert zich er immers op, door middel van (arbitraire) context en referentiekaders.)

De Waarheid is, dat de ‘Werkelijkheid’, te allen tijde, een subjectieve, impermanente, waarneming zal blijken te zijn, terwijl er van iets anders dan één zonder ander (Waarheid), nooit sprake kan zijn. 

‘Ik’

Er is dus een idee van ‘ik’ (‘een persoon’, ‘een entiteit’) in ‘een Universum’. Een ‘ik’ en ‘een Universum vol dingen’, welke als objectieve ‘dingen’ (let op: meervoud), die met elkaar communiceren en interactie met elkaar hebben, bestaan. Waarbij ‘ik’ ook nog eens het idee heeft, van het geheel afgescheiden te zijn, zichzelf met ‘het andere’ te moeten vergelijken, ‘mee te moeten doen met de massa’, en zich identificeert met de ‘gedachtevorm ik’. (De verzameling informatie – extern / van derden – over die ‘ik’.)

Plaatje met tekst over onderzoeken waarheid, idee van afgescheidenheid, persoon

Niets is zoals het lijkt…..

Dit is wat hierboven ‘een verwarring’ genoemd wordt, want vanaf dag één wordt je geleerd dat je afgescheiden bent, dat je los staat van het geheel, dat je je ‘ik’ moet vergelijken met, verdedigen ten opzichte van, dat die beter moet zijn dan, enzovoorts, andere ‘ikken’. Ware het niet dat ‘al die ikken’, net als al het andere binnen de ‘werkelijkheid’ (gedachten, gevoel, materie, mind, lichaam, alles!), verschijningen zijn in bewustzijn.

Goed beschouwd is er dus sprake van één, wat zich voordoet, wat verschijnt als, als twee / meer. Wanneer nu twee (of meer) wordt geloofd, daarmee een identificatie wordt gemaakt, is er sprake van ‘verwarring’, met al de daaruit voorkomende wrijving (lijden) van dien. 

Wanneer het bovenstaande wordt gerealiseerd, ontstaat er, tenminste zo is de ervaring hier, vrijheid in denken, voelen en handelen. Een lichtere manier van leven. De stap van ‘overleven’ naar ‘leven’. 

Nadat bovenstaande, ‘hier’ daadwerkelijk werd gezien, begonnen er steeds meer zaken op hun plek te vallen. De navigatie door de ‘Werkelijkheid’, – ‘de wereld’, zo je wilt – is op basis van deze Waarheid, iets wat hierdoor steeds soepeler, lichter, en zonder wrijving verloopt.

Het is een proces van ‘gaan zien wie of wat je niet bent’. Wat uiteindelijk overblijft is pure awareness. Dat wat ‘je’ feitelijk bent.

De paradox is: Er is geen paradox; iets wat iedereen voor zichzelf kan (gaan) zien. 

De Waarheid kan niet worden gezegd, en alles wat er naartoe verwijst, is ‘het’ niet.

Logo STAP uit de MATRIX

* Mocht je STAP uit de MATRIX willen ondersteunen kan dit het best door middel van een donatie, waarmee de kosten en een stukje tijd gecompenseerd kan worden. Kijk voor meer informatie op de pagina doneren, elders op deze website.