HSP, Begaafdheid, ADD, ADHD, GGZ, Opvoeden & Waarheidsrealisatie

HSP, Begaafdheid, ADD, ADHD, GGZ, Opvoeden & Waarheidsrealisatie

Binnen ‘mijn ervaring’, lijkt het er op, dat niet iedereen er even goed in is, met dit interne conflict (illusie van afgescheidenheid en waarheid van één zonder ander) om te gaan.

Er lijken daarin gradaties te zijn. Het heeft er alle schijn van dat dit vooral te maken heeft met ‘gevoeligheid’ / ‘hooggevoeligheid’ / en bijvoorbeeld (niet cognitieve / sociale) intelligentie. Scherp gesteld; hoe groter het vermogen tot oneerlijkheid richting ‘jezelf’, hoe minder maatschappelijke ‘problemen’ optreden. 

Sommige mensen lijken er wat beter in het ‘niets (zeker) weten’, te overladen met overtuigingen en gehoorzaamheid aan regels dan anderen. Uitvoeren van sociale- en maatschappelijke spelletjes, geloof in ‘standaarden’,  en ‘zo hoort het’, zijn in die gevallen goed verankerd.

Anderen blijken daar nogal wat moeite mee hebben. In het laatste geval, gaat het vaak om mensen die zich, vaak al op jonge leeftijd, vragen stellen met betrekking hun ‘mens zijn’, ‘Werkelijkheid’, en Waarheid. (Een paradox, die, wanneer goed doorzien / beschouwd, geen paradox blijkt te zijn.)

Deze mensen zijn vaak al vanaf jonge leeftijd bezig met het stellen van de grote levensvragen. Wie ben ik? Wat doe ik hier? Heeft het leven een doel? Enzovoorts. In mijn ervaring is het zo, dat veel van deze mensen in de loop van hun leven, een stempel opgeplakt krijgen. Vanuit de WAAN dat er een ‘standaard mens’ bestaat, krijgen zijn een diagnose, en ‘worden zo’ ‘gedegradeerd’ tot bijvoorbeeld Autist, ADHD-er, Borderliner.

(Ik zeg gedegradeerd, omdat er in mijn optiek binnen de ‘Werkelijkheid’, en als we dan toch gaan stempelen, slechts één geldig stempel bestaat, namelijk ‘mens”. Waarbij er eigenlijk direct een probleem ontstaat met betrekking tot ‘hulpverlening’, omdat er eigenlijk gezegd wordt ‘dat er iets mis met je is’. Er wordt verwacht mee te gaan in het concept ‘standaard mens’, maar het probleem ligt er juist in dat jij niet (zo) geloofd in die ‘standaard mens’. Jouw interne belevingswereld (voor jou altijd ‘waar’) wordt eigenlijk ter discussie gesteld.

De ervaring hier leer dat, afstemmen, niet invalideren, adviesloos luisteren, en daadwerkelijk aandacht en interesse tonen, vaak al wonderen doen. Tel daarbij de wetenschap op, dat er niets ‘fout’ kan gaan, dat je niks ‘fout’ doet, aangezien dat ‘goed’ en ‘fout’ twee kanten van één (je zult wellicht later zien, fictieve) medaille zijn.

 

Tevens is het mijn ervaring, dat de mensen bij wie de grote levensvragen niet – of veel minder – opspelen, de neiging hebben, deze mensen, te isoleren, hun validiteit ter discussie te stellen, en als eigenaardig te bestempelen. (Meestal onbewust, en niet omdat ze gemeen zijn of iets dergelijks; eerder vanuit de neiging die ander ‘te helpen’. Hoe ironisch is dat eigenlijk?)

Het referentiekader waarop deze ‘normale’ mensen (en ‘hulpverleners’) zich echter baseren, bestaat niet. Toch hebben we vanuit dat niet bestaande referentiekader, de niet bestaande ‘standaard mens’, bedacht, en proberen van ‘afwijkend functionerende mensen’, ‘standaard functionerende mensen’ te maken. (Afwijzing zit in een klein hoekje.) 

Deze ‘afwijkende’ mensen (een raar idee, als er geen referentiekader is, maar dat terzijde), krijgen daardoor al snel het idee dat ‘er iets mis met hun is’. Een idee wat ook maatschappelijk gestalte gekregen heeft, door middel van het ‘in kaart brengen van afwijkingen van de ‘norm”? De bevindingen zijn in een boek (DSM-5) ondergebracht, en daarop is een hele industrie gebouwd. (Geld verdienen aan het invalideren van mensen in hun ‘mens zijn’. Het moet eigenlijk niet gekker worden.)

Plaatje dsm-5 niets ligt verder van de Waarheid af

Een op gebakken lucht gebaseerde industrie, die wel vaart bij het invalideren van ‘de mens’, niets ligt verder van de Waarheid af dan de wanen die door de psychiatrie / ggz gepromoot wordt.

Mensen gaan op pad voor hulp en worden – op basis van een beschreven, maar niet bestaande ‘standaard’- opnieuw verteld dat ‘er iets mis met hen is’. Het zal dan een illusie zijn, maar ik heb binnen mijn ervaring, gemerkt dat een andere insteek dan dit ‘terug in het hok’, in veel gevallen een stuk beter werkt.

Vanuit mijn eigen ervaringen (stempels: autisme, hoogbegaafd, adhd, door getuige te hebben mogen zijn van de levens van tal van andere ‘bestempelden’, en als vader van twee kinderen met een stempel, ben ik nogal bekend met het innerlijke conflict wat hierdoor (opnieuw) versterkt wordt. (De ‘oplossingen’, *kuch*, die de reguliere Geestelijke Gezondheidszorg, vanuit mijn ervaring sprekende, over het algemeen biedt, zorgt er meestal voor, dat het gevoel van ‘niet mogen zijn wie je bent’ alleen maar versterkt wordt. Ook daar wordt je namelijk, zoals gezegd, vaak weer wijsgemaakt, dat er ‘iets mis met je is’.)

Voor mijzelf, de kinderen, en tal van anderen, heb daar inmiddels wegen in gevonden. Dat laatste heeft mij (en anderen) veel ruimte en opluchting gebracht. Iets wat ik anderen in een soortgelijke situatie, dan ook van harte gun.

Vandaar dat ik via STAP uit de MATRIX de mogelijkheid biedt, hier samen naar te kijken, en bied ik mij op die grond dus aan als persoonlijk coach, en ervaringsdeskundige. Zowel waar het volwassenen als kinderen, en het opvoeden van kinderen ‘met een stempel’ betreft.

Er bestaat geen ‘standaard mens’, toch is er een hele industrie gebouwd op deze waan. Met het oog op psychiatrie / ggz, doet dat de vraag rijzen aan welke kant van de tafel, ‘de gek’ nu eigenlijk zit.

 Logo STAP uit de MATRIX

* Mocht je STAP uit de MATRIX willen ondersteunen kan dit het best door middel van een donatie, waarmee de kosten en een stukje tijd gecompenseerd kan worden. Kijk voor meer informatie op de pagina doneren, elders op deze website.