Wakker Worden – Leugens over Waarheid

Wakker worden, een zoektocht, een proces. Wat is waar?

Wakker worden. Wat is Waarheid? Wat is ‘jouw’ waarheid / de Waarheid over ‘jou’?

In deze tekst gaat het over over Waarheid, ‘iets’, wat aanwezig is in elk moment, terwijl het er tegelijkertijd aan vooraf gaat, en er op hetzelfde moment achteraan komt. Verder probeert het je te laten zien hoe je (weer) met ‘jouw waarheid’ in contact komt, hoewel de Waarheid is, dat er niet zoiets als ‘jouw waarheid’ bestaat. De Waarheid is niet te kennen, en toch valt het door niemand te ontkennen. Absurd? Zeker.

 

Alleen of de gedachte ‘iets is absurd’ er vervolgens ook voor zorgt dat ‘het absurde’ te falsificeren, en ‘de werkelijkheid’, en wat doorgaat voor ‘ik’, te bewijzen valt?

Wat je in deze tekst aan ‘informatie’ vindt, is niet de Waarheid, maar slechts een poging deze, vanuit ‘mijn’ ervaring / ‘mijn’ beleving te beschrijven. De Waarheid gaat voorbij woorden, informatie, en data, dus alles wat er over wordt gezegd, is nooit ‘het’. Je zou dus kunnen zeggen dat over de Waarheid, slechts valt te ‘liegen’. (Met ‘jou’ – ‘wat je bent’- als acteur binnen ‘de werkelijkheid’. Een soort van toneelstuk, rollenspel, of ‘doen alsof’-spelletje. Of een droom over ‘menselijke ervaringen’, zo je wilt. Niet ‘waar’, maar ‘levensecht’.) Deze tekst is dan ook niet bedoeld om letterlijk te nemen, maar heeft meer te maken met ‘de ‘boodschap’ erachter’ (voor zover die er is). Veel ervan zal tegen het huidige beeld wat er is over ‘de werkelijkheid’ indruisen. 

 

Wakker Worden

Het kan daarom handig zijn om de tekst rustig, open-minded, en zonder het idee iets te moeten begrijpen, of op iets te moeten reageren, te lezen. Het kan zijn, dat de mind in opstand komt, en/of dat ‘je’ bullshit-detector ‘op hol gaat’. Dat is helemaal prima. Probeer er alleen niet te veel aandacht te besteden – en ja, ‘ik’ snap dat, dat heel wat gevraagd kan zijn.

Stel jezelf eens de vraag ‘Wat komt hiertegen in opstand? Het gevoel wat ontstaat, de ‘onrust’, die knoop (waarvoor telkens wordt weggelopen), volg die eens. Zonder verwachting, zonder oordeel, er naartoe gaan, en – ook al schreeuwt de mind moord en brand – blijf de zwaarheid / spanning, volgen, of beter gezegd, ‘verzet jezelf er niet tegen’.

De Waarheid kan niet worden gezegd, en alles wat er naartoe verwijst, is ‘het’ niet.

Waarheid

Het label ‘Waarheid’ – ‘wat is’, ‘het absolute’, whatever – is in en van zichzelf een beetje misleidend. Allereerst, omdat het zou impliceren dat er iets over te weten zou zijn. Ten tweede, zou het impliceren dat er ‘Waarheid’ en ‘Jij’ – of ‘wat dan ook’ (twee dus) bestaat. Waar met het label naar verwezen wordt is echter niet-twee. (Wat iets anders is dan één!)

Over Waarheid valt altijd alleen maar te zeggen, wat ‘het’ niet is. Want, wat gezegd wordt, baseert zich op taal, en taal is geen Waarheid. Alles wat dus gezegd – of gedacht – wordt, is in essentie een ‘leugen’. Wat voor de ene ‘een vloek’ is, is voor een ander ‘een zegen’, wat voor de een ‘de hemel’ is, is voor een ander ‘de hel’, en omgekeerd. Met andere woorden, alles, binnen wat we ‘de werkelijkheid’ noemen, is relatief en (door het ontbreken van een ‘eigenaar’) arbitrair. (Dit op ervaringsniveau, vanuit de dualistische mind gezien. ‘In werkelijkheid’, is er geen sprake van werkelijkheid, of – om de mind voor te zijn – onwerkelijkheid.)

‘Jouw plaats’ binnen Waarheid

Wat nu komt is een beetje tricky. Als Waarheid, wat in ‘mijn’ ervaring zo is, het enige ‘is’ wat ‘bestaat’, wil dat zeggen dat ‘jij, in de hoedanigheid waarin ‘je’ nu aan ‘jij’ denkt, niet als ‘iets wat los staat – van de Waarheid’, bestaat. Dat de ‘ik’ waarover we zo opgeven, niet ‘iets’ is. Een dwaas idee misschien, maar dan wel, totdat ‘je’ daadwerkelijk de proef op de som neemt, en er naar gaat kijken. (Iets wat, vanuit de angst die ontstaat uit ‘verwarring wat betreft identificatie’, in het algemeen als de pest gemeden wordt.)

Dit mijden is begrijpelijk wanneer wordt gekeken vanaf het ervaringsniveau. Als bovenstaande ‘waar’ is, als (het bestaan van) de Waarheid (kennen) het einde van ‘mij’ betekent, (en in ‘mijn’ ervaring is dat zo) nodigt dat uiteraard niet uit tot ‘gaan kijken’. Verder zijn er (onbewust) een aantal beperkende systemen ‘in gebruik genomen’, welke dit mijden (in de vorm van pijn, afleiding of bijvoorbeeld angst voor pijn, en drang naar afleiding) stimuleren. Dat unheimische gevoel, wat nu wellicht opspeelt, waarop je allerlei labels, verwachtingen, hoop, ontkenning, en bijvoorbeeld teleurstelling, hebt geplakt, waar je pijn weggestopt hebt, en waar je telkens weer ‘overheen stapt’, is wellicht helemaal niet zo eng, zwart en leeg als het lijkt. Misschien heeft dát gevoel wel meer met ‘jou’ te malen, dan de persoon die je denkt te zijn. Ik weet dat natuurlijk niet (voor jou). Om het ‘te weten’,  zul je dus zelf moeten kijken.

“Om de waarheid te ontdekken wordt vereist: afzijdigheid van de kudde. En dat alleen al is genoeg om de mens banger te maken dan de dood. Want de mens is een kuddedier.” – Sören Kierkegaard

Ontkenning van de Waarheid, wil zeggen (tenminste zo ziet dat er uit) erkenning van het bestaan van ‘de persoon’, en alles wat ‘die persoon’ denkt te zijn. Het is in elk geval het verhaal wat de mind – in de verschijning van ‘ik’ –  ‘je’ (zichzelf dus) wil doen geloven. Goed beschouwd is het niets anders dan een vicieuze cirkel, waarvan hardnekkig gedacht wordt, dat het een constant aanwezige, zelfstandig opererende entiteit is. Het spel tussen mind en lichaam, waarop het label ‘ik’ geplakt wordt waarmee identificatie ‘plaatsvindt’.

Die ‘bezigheid’, slokt als het ware alle energie en aandacht op. Meestal houdt die illusie gedurende een heel mensenleven stand. Iets wat door (een oneindig pallet aan) omstandigheden, in sommige gevallen wat anders loopt. (Tenminste zo is ‘mijn’ ervaring.)

Arme 'ik'?

 Logica

Een belangrijke reden waarom het voor de hand liggende zo lastig wordt gezien, zit hem in de extreme belangrijkheid, die in de loop van de tijd is komen hangen aan wat we ‘logica’ noemen. Oorzaak, en gevolg, of voor de meer zweverige types onder ons, ‘karma’. Het is ‘de logica’ waarop we ons meestal baseren bij het nemen van ‘beslissingen’. (Als A, dan B, maar als C, dan X., maar als X dan B.)

Het woordje ‘als’ is hierbij (vanuit het context-loze gezien) belangrijk om op te merken. Het woordje ‘als’ impliceert namelijk dat er van ‘wat is’ of ‘de werkelijkheid’ als zodanig, af te wijken is. Een nogal ‘tijdrovende’ bezigheid. Tel daarbij dan ook nog eens de afwezigheid van tijd en ruimte (als vaste waarde, dus als valide referentiepunt) op, en de grenzen van ‘de logica’ worden al snel zichtbaar.

De mind zal ‘logica’ in veel gevallen presenteren als ‘gezond verstand’, en ‘waarschuwen’ dat het loslaten ervan (dat wil zeggen, het belang wat er aan wordt gehecht, loslaten) tot (mentale) problemen zal leiden. Waarbij het lichaam zal helpen dit idee, door middel van een knoop in de maag, verhoogde hartslag, of wat dan ook eigenlijk, zo geloofwaardig mogelijk te maken. (Dit laatste mechanisme beperkt zich uiteraard niet tot het (gaan) doorzien van ‘de grenzen van de logica’, maar is ook werkzaam bij het (gaan) doorzien van andere beperkende overtuigingen.)

Dit is, althans zo is ‘mijn’ ervaring, zo ver als de mind zo’n beetje reikt. Voorbij dit punt gaan dingen er (soms ineens) ‘wat anders uitzien’. (Je moet dan niet denken aan wereldschokkende gebeurtenissen of ervaringen, omdat die laatst genoemde verwachtingen – en mochten er ervaringen volgen, het geloof in die ervaringen (‘als eigen’) -, anders een sta-in-de weg dreigen te worden.)

“Alleen als de moderne westerse wetenschap in staat is het concept te omarmen dat bewustzijn primair is, zal zij niet gevangen blijven in een zichzelf herhalende doolhof.” – Herbert G. Lebherz

Onmogelijk wiskundig figuur

Is het mogelijk dat het onmogelijke, mogelijk is, terwijl het mogelijke, onmogelijk lijkt, en omgekeerd?

 

Niets is permanent

Niets van wat kan worden waargenomen, is voor altijd. Vandaar ook ‘geen verwachtingen’, in het voorgaande stuk over ‘logica’. ‘Een verwachting’ is namelijk niets anders dan de illusie, op basis van ‘logica’, iets te kunnen zeggen over de toekomst. Het is een illusie, omdat het uitgaat van een statisch gegeven (opgeslagen herinneringen), binnen een volledig dynamische omgeving., Zo houdt het geen enkele rekening met ‘wat is’. De mismatches die hierdoor plaatsvinden – en welke op ervaringsniveau vaak als ongewenst worden beleefd – laten eigenlijk zien, dat een verwachting niet (als ding) bestaat, en alleen al op die grond nooit blijvend is. Verder kan een verwachting worden ‘bewaarheid worden’, of kan de interesse erin simpelweg verdwijnen.

Nu is er echter de hardnekkige neiging in de mind, om gebeurtenissen te willen herhalen. Hierdoor ontstaan er gedachten in de vorm van verwachtingen, welke op hun beurt, hoop doen ontstaan. Hoop op het (opnieuw) ‘bewaarheid te zien worden’ van een aan een eerder, als herinnering opgeslagen moment, gekoppelde verwachting. (De mind heeft de neiging om alles wat het vaker dan één keer op een bepaalde manier ‘heeft zien gebeuren’ / meegemaakt, ‘vast te zetten‘, door ‘de ervaring’, in de vorm van een herinnering ‘tot ‘waarheid’ te verheffen’. Het is waaraan (een vaste!) identiteit wordt ontleent. Het is het ultieme recept voor ‘falen’, vanuit het standpunt ‘zien van ‘wat is, zonder filters’.)

De enige ‘plek’ waar namelijk ‘sprake is’ van permanentie, is in dezelfde mind. De constante stroom van ‘verwachting en teleurstelling’ (of bijvoorbeeld ‘oorzaak’ en ‘gevolg’) mag dan op het eerste gezicht een blijvend karakter lijken te hebben, ook dat is uiteindelijk te herleiden naar een illusie. Het effect – deze illusie – die doet lijken of er van permanentie sprake is, wordt versterkt doordat er ook geloof in gevoelens en verhalen over die gevoelens verschijnen, welke de gedachten ondersteunen. (In het moment kan dat lastig waar te nemen zijn, maar de afwezigheid van zowel de gedachten als wel de (verhalen over) gevoelens, tijdens de slaap, lijken op ‘een onderbreking’ van (geloof in) deze ‘constante stroom’ te wijzen.)

Wat de mind dus als ‘permanent’ beschouwd, is niet meer of minder dan de eigen projectie van herinneringen uit het verleden, op een niet bestaande toekomst. Waarbij het stug voorbij gaat aan ‘wat is’, altijd de plank misslaat, zichzelf daar vervolgens – in samenwerking met het lichaam – voor op de donder geeft, en vervolgens verwacht dat ‘deze straf’ er toe zal leiden dat ‘voorbij gaan aan’ ‘wat is’, een volgende keer tot een ander resultaat zal leiden. (Ook hier komen de knopen in de maag, hoofdpijntjes, en vermoeidheid, weer om de hoek, en zo is vicieuze cirkel weer rond. In die zin (lijkt dat) dan wel weer (op) ‘permanentie’. Uiteraard is het niet noodzakelijk bij dit gevoel weg te lopen en er niet naar te kijken. Voor zover bekend, is er nog nooit iemand dood gegaan vanwege het hebben van een gevoel – of emotie.)

Plaatje: geen mens is niet doodgegaan

Niets is permanent. Uiteindelijk rest het ultieme ‘loslaten’.

Belangrijk(heid)

Als het zo is dat (en de ervaring ‘hier’ laat zien dat, dat zo is) dat er geen sprake is van ‘logica’, ‘permanentie’, en dat woorden (en dus de redenaties, innerlijke dialoog, en gedachten die er mee gevormd worden) niet de Waarheid zijn, en woorden deze zelfs niet rechtstreeks kunnen verkondigen, wordt het een beetje gek om daaraan heel veel aandacht en belang te hechten. Helemaal als ‘dat wat die aandacht er aan zou hechten’, in en van zichzelf in het domein ‘vergankelijk’, ‘niet continue’, en ‘niet aan logica gebonden’ bevindt. (‘De persoon’, die gedacht wordt dat je ‘het’ bent, maar die slechts vanwege geloof in kaders en beperking ‘bestaansrecht lijkt te hebben’.)

Met andere woorden, ‘er is niet ‘iets’ wat belangrijk, belangrijker, of minder belangrijk is, ten opzichte van ‘iets anders’. (Wat niet wegneemt, dat er van allerlei dingen – inclusief dat wat in de volksmond ‘ik’ genoemd wordt – geloofd kan worden, dat ze belangrijk zijn.)

Belangrijkheid vindt je dus niet ‘in werkelijkheid’, maar ook niet waar het concepten, ideeën of bijvoorbeeld visie betreft. (Dat klinkt overigens als ‘twee dingen’, maar dat is slechts de illusie van communicatie, geïnterpreteerd door de (dualistische) mind, die de boel vervormd.)

Belang hechten aan ‘iets’ (of ‘iemand’) – meestal in de vorm van aandacht (in de mind / in het denken, intern dus, en zonder enige link naar het ‘iets’ of ‘iemand’ waar de aandacht naar uit zou gaan, maar slechts een geestelijk plaatje daarvan!! – is daarmee een belangrijk punt met betrekking tot ‘het verhullen van de werking van de illusie’, en dus het verhullen van de Waarheid. (Voor alle duidelijkheid, wordt hier gepraat over onthechten van de ideeën, concepten en verhalen omtrent ‘iets’ en ‘iemand’. Het wil niet zeggen ‘alle banden verbreken, met alles en iedereen’, hoewel ook dat mogelijk is, maar dat is – zoals je had kunnen raden – niet werkelijk belangrijk.)

Iets wat (hoe paradoxaal) bij het proces van wakker worden, erg belangrijk is, is om te zien dat ‘jij’ – als in ‘persoon’ / wat je geleerd hebt te (moeten) zijn – niet belangrijk is. Voordat al deze eigenschappen en etikettering ‘plaatsvond’, ‘was ‘je’ al’ / ‘was er al wat’. Dat had – heeft eigenlijk, want ‘je bent’ nog steeds ‘het’ – geen uitleg of ondertiteling nodig. Ook niet wanneer ‘de wereld’ (evenals de indruk die je er van hebt geïnternaliseerd) schreeuwt dat het anders is. (In plaats van ‘intern ‘met elkaar’ in discussie gaan’, is het wellicht handiger – in de context van het wakker worden – ‘de discussie’, als een soort van buitenstaander te observeren.)

Wakker Worden belangrijk?

Als niets belangrijk is, geldt dat ook voor het proces van Wakker Worden. Eindstand is, dat dat niet als zodanig belangrijk is. Wakker zijn is dan ook niet ‘beter dan’ in slaap zijn. Beiden zijn verschijnselen ‘in’ wat in deze tekst Waarheid genoemd wordt. Mocht je hiermee dus aan de gang zijn (proces van Wakker Worden), wees lief voor jezelf!

Tekst over Wakker Worden

Ten slotte

Uiteraard valt hier, hoewel er grappig genoeg eigenlijk helemaal niets over te zeggen valt, nog veel meer over te zeggen / schrijven, en het kan dan ook maar zijn dat dat nog eens gebeurt, of niet. Voor nu, laat ik het hierbij, omdat ‘mijn’ ervaring leert, dat een tsunami aan informatie, vaak averechts werkt, waar het het proces van wakker worden betreft. De mind heeft nu eenmaal de neiging om herinneringen, overlevingsstrategieën , verdedigingsmechanismes, en bijvoorbeeld ‘kennis’ (als houvast), voor te laten gaan op ‘wat is’, wat er nu, op dit moment, in dit moment, gebeurt – of daar toch op zijn minst de schijn van heeft.

 

Vragen of opmerkingen altijd zijn welkom via het contactformulier.

Ben je vastgelopen? (Samen vanuit ‘een nulpunt’ er eens over praten, en naar kijken tijdens ‘een goed gesprek’, kan daarbij vaak helpen). Denk je te maken te hebben met een existentiële crisis, of ben je op zoek naar eventuele hulp bij ‘jouw proces’ van Wakker Worden? Neem gerust vrijblijvend contact op.

Meer informatie over de mogelijkheden die STAP uit de MATRIX hiervoor biedt, vind je op de pagina Spelregels & Mogelijkheden.

“In plaats van ‘de vragen in de mind’ ter discussie te stellen, is het wellicht handiger ‘de mind’ zelf ter discussie te stellen.” – STAP uit de MATRIX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *