Weten, Geloven, de MATRIX, een illusie

De handen van het roer afhalen en met de stroom meevaren

Hoe meer ik ‘leek te weten’, hoe verder ik van de Waarheid af kwam te staan. Antwoorden zul je niet vinden in deze tekst – of welke tekst dan ook. Simpelweg omdat ik die niet heb.Ik kan delen wat voor mij ‘waar’ is. Ik kan mijn eigen antwoorden definiëren, maar daar houdt het eigenlijk wel mee op. Het ironische is, dat ook mijn eigen antwoorden er feitelijk niet toe doen. Zelfs niet voor ‘mijzelf’. Deze tekst is dan ook puur ter contemplatie voor wie daar behoefte aan voelt. De egoïstische variant; Ik houd van praten en schrijven hierover. 

 

De conclusie is, in ‘mijn ervaring’, dat we wellicht denken veel te weten, maar uiteindelijk niets weten, omdat er niets te weten valt. Alles, maar dan ook alles, blijkt niet meer, of minder dan een spelletje met, en binnen, de MATRIX (de illusie van een ‘werkelijkheid’) te zijn.

 

‘Waarheden’, omtrent de MATRIX

Wanneer ik zo om mij heen kijk, zie ik allerlei dingen. Mensen, dieren, spullen, natuur, materie dus eigenlijk. Mensen die zich wat hebben verdiept in de ‘werkelijkheid’, die we schijnen waar te nemen, zullen ‘begrepen hebben’, dat materie – evenals alle regels, geschriften, normen en waarden, verlangens, enzovoorts –bekeken vanuit Waarheid, niet meer, of minder is, dan een illusie. Het is ‘een construct’, wat heel ingenieus werkt, er heel echt uit ziet, maar feitelijk niets meer is dan een illusionaire interactie met een illusionaire MATRIX.

Het zit zo knap in elkaar, dat wij – doordat we met ons ego (zintuigen, denken, voelen, enzovoorts, en onderdeel van dezelfde MATRIX) – een verbinding lijken te maken met deze MATRIX. Keer op keer wekt dat de illusie, dat wij ons in een tastbare werkelijkheid bevinden. Een omgeving of context, waarmee wij lijken te kunnen verbinden, waar we communicatie over en weer mee kunnen hebben, waar we controle op kunnen uitoefenen en waarbij we tijdens die communicatie over en weer, emoties en gedachten lijken te ervaren. Mechanismes, die de hele illusie, nog een stuk geloofwaardiger lijkt te maken.

Wat is waar?

Wat is waar?

Illusies binnen de ‘Werkelijkheid’

Wanneer je volledig in de MATRIX ondergedompeld bent, klopt dit verhaal voor jou. En toch is het allemaal niet echt. Soms komt er echter een moment in je leven – een crisis, de dood die op je pad komt, een ongeluk, een trauma – waardoor deze werkelijkheid aan het wankelen gaat. Het ego zingt een flink toontje lager en de Waarheid breekt even door het geroezemoes heen. Dan komt het moment dat je de vragen stelt, die eigenlijk aan alle vragen vooraf zou moeten gaan, namelijk: “Wie of wat ben ik?” en “Wat doe ik hier?”.

Het zijn vragen waar ik, zo lang ik me kan heugen, mee bezig leek te zijn. Als een dorstige kameel in de woestijn op zoek is naar water, was ik mijn hele leven op zoek naar de zin van het leven. “Wie of wat ben ik?” en “wat doe ik hier” dus. Een aantal jaren geleden dacht ik de antwoorden daarop wel gevonden te hebben. Toch kwamen er telkens weer nieuwe vragen in me op. Op die vragen wilde ik antwoorden dus ging ik weer verder met zoeken. Langs die weg kwam ik terecht in de wereld van de samenzweringstheorieën, religie, ufo’s, buitenaards leven, spirituele wegen, de New Age en andere paden die zouden leiden naar verlichting en de waarheid. In elke keer kwam ik weer op hetzelfde punt. Het was allemaal mooi, het beloofde veel goeds, maar in de praktijk bleek het dan toch niet te werken of ik liep tegen allerlei dingen aan waar ik zo mijn vraagtekens bij kreeg.

 

Een ‘weten’

Ergens diep van binnen zat namelijk een gevoel, een ‘weten’. Het was ‘de wetenschap’, dat alles wat ik waarneem – of beter gezegd, alles wat ego waarneemt (want daar waar het ego kan ervaren, heeft dat met Waarheid niets te maken; dát ervaart niet) – eigenlijk allemaal meer van hetzelfde was.

Dat de boel zoals hier op aarde bedacht – dat wat cultuur of beschaving genoemd wordt – niet functioneert, was me al duidelijk toen ik nog een kind was. Het gevoel van onvrede wat daar uit voortkwam was altijd de aanleiding van mijn zoektocht geweest. Een zoektocht die niet gemakkelijk was, omdat het een eenzame weg is. Toch is het zo, hoe je het ook wendt of keert; Je wordt in je eentje geboren en je gaat in je eentje dood.

Plaatje knoop in touw; kijken, ontwarren, voelen, loslaten

Kijken, ontwarren, voelen, loslaten, kijken, ontwarren….

‘Zeker weten’?

Het enige dat ik zeker weet, is dat ik niets zeker weet, en eerlijk gezegd is óók dat niet geweten. Als er al iets is als waarheid is binnen de ‘Werkelijkheid’, dan is het dat gegeven. Het is echter een gegeven waar je als mens (ego) – snakkend naar Liefde, genegenheid, (h)erkenning, over en weer communicatie, verbinding en ervaringen – liever niet aan gaat staan. Het is namelijk het gevoel van een totale je Zelf verzwelgende angst voor afwijzing, afgescheidenheid en eenzaamheid.

Het ego – je interface richting de fysieke / waargenomen werkelijkheid – houdt er niet van, eenzaamheid. Het haat de leegte, het haat de statische vormgeving of stilstand, het haat het ontbreken van moeten en willen en is daarmee in constant conflict met – en bezig met het je weghouden bij – het ervaren van – deze leegte.

Langs allerlei paden, zijpaden, en dwalingen, was ik op het punt aanbeland, dat ik die fysieke ‘werkelijkheid’ omdoopte – naar aanleiding van de gelijknamige film – tot de MATRIX.
Uit deze MATRIX wilde ik stappen. Feitelijk wilde ik met het hele gebeuren niets meer te maken hebben. Wat ik om me heen zag was dood en verderf, destructie, waanzin, de mensheid die in de richting van de afgrond loopt, daar op gewezen wordt en gewoon vrolijk door lopen.

Wanneer ik dan kwam met mijn theorieën, met mijn ‘advies’, met ‘mijn ideeën’ over hoe het anders zou kunnen, kreeg ik een vissenogen-blik of mensen werden boos op me, omdat ze – zo zeiden ze dan – vonden dat ik onzin uitkraamde. “Het leven is zo slecht nog niet”, “Dat is jouw mening” en “Daar denk ik liever niet over na”, waren veel gehoorde ‘klachten’. Waarbij ik nu ‘weet’ (hallucineer), dat in die laatste stelling wel een kern van waarachtighheid zit.

Plaatje van een volle mind-map

een hoofd vol overtuigingen

Niet(s) ‘weten’?

Wanneer je namelijk na gaat denken en in gaat voelen wie je nu eigenlijk bent en wat je hier nu eigenlijk doet, kom je al gauw op onbekend terrein. Zekerheden blijken ineens geen zekerheden te zijn. Dat waar je je al die tijd aan vasthield blijkt niet meer dan een spelletje met, en binnen de MATRIX te zijn. Dat waarvan je dacht dat het zo belangrijk was – inclusief je Zelf – blijkt dat eigenlijk helemaal niet te zijn. Het gevoel wat daarmee gepaard gaat is over het algemeen niet een gevoel wat wij zijn gaan zien, bestempelen, en zodoende ervaren, als ‘fijn’ en ‘prettig’. Dan worden het emoties (verhalen over dat gevoel) waar we het liefst zo hard mogelijk bij wegrennen.

Het ego ziet zijn/haar kans schoon op zo’n moment en vertelt je om toch vooral verder te zoeken. Ergens moet iets van zingeving te vinden zijn. Oké het is niet bezit, dat weet je. Je hebt al veel in je bezit gehad, dingen verzameld, jezelf met dingen verwend en hoewel daar een moment een gevoel van gelukzaligheid uit voortkwam, heb je ook wel gemerkt dat, dat gevoel uiteindelijk weggeëbd is. Het was geen permanente staat van gelukzaligheid, terwijl dat toch is waar de meeste mensen – als ze überhaupt op zoek zijn – naar zoeken. Dat moet dus ergens anders te vinden zijn.

 

De ‘zekerheid’ van ‘liefde’

Precies op dat moment dient ‘de liefde’ zich aan. En ja hoor, daar vind je dan wat je zocht. De ideale partner. Hij of zij, die jouw leven vervulling gaat geven. Naast je ego is de chemische huishouding in je lichaam ook ontzettend vernuftig. ‘De liefde’ (verliefdheid), zorgt er voor dat je (zelf) in het bijzijn van die ander een periode / moment van gelukzaligheid ervaart. Je bent verliefd, je vlindert, het is constant lente en je kunt je geluk niet op. De grap van dit mechanisme is namelijk dat wanneer je met je hoofd in de wolken loopt, je een groot stuk van jou, voorbij je ego functioneert. Je hebt de – tijdelijke – gave om alles in die ander te idealiseren. Je ziet alleen het goede. Hij of zij is – zo ervaar je dat – feitelijk je redding. Helaas werkt het met de chemische processen in je lichaam hetzelfde als met drugs, op een gegeven moment is het uitgewerkt.

Plaatje eenhoorn

‘Vastklampen aan’, is als een eenhoorn ;-)

Nu komt het klampen aan ‘het gelukkig zijn’, waarvoor je door projectie, de verantwoordelijkheid bij die ander hebt gelegd. Ineens komen er weer stukjes ego te voorschijn, want ‘je bent niet meer gelukkig’, en dat ligt aan die ander.
Door geloof in ego merkt je dat hij / zij er toch wel gedragingen op nahoudt, die niet zo goed in jouw belevingswereld passen. Zo ontstaan de eerste botsingen. Je zocht je geluk in ‘de liefde’, maar helemaal gelukkig ben je niet.

Geloof in het ego is daar als de kippen bij. Je bent nu in elk geval niet meer eenzaam. Oké je bent af en toe natuurlijk wel eenzaam, omdat je je onbegrepen of ondergewaardeerd voelt en sommige dingen bij de ander zijn ook wel erg irritant, maar voor de goede vrede kun je het daar maar beter niet over hebben. Je kunt het maar beter slikken, “anders ben je zo weer alleen”, wrijft het ego je nog even in.

Je gaat compromissen sluiten, je gaat je eigen grenzen over, je raakt gefrustreerd en die frustratie kun je dan weer mooi op de ander projecteren en botvieren. Voor het ego geldt in dit geval de waan van: ‘alles beter dan alleen zijn’. Terwijl, zo is de ervaring hier, ‘wat is waar voor mij’, uiteindelijk veel meer ‘oplevert’.

Keer op keer blijven we zoeken. Is het niet naar ‘liefde’, dan toch op zijn minst naar een beetje warmte, genegenheid, vriendschap of begrip. Als dat alles niet werkt, is er altijd nog afleiding, je aansluiten bij anderen die jouw interesses delen, groepen, goeroes waar je achteraan kunt lopen, spiritueel New Age geneuzel waarin je je kunt verdiepen, religie, hersenspinsels over andere dimensies en buitenaardse beschavingen en zo is er voor elk wat wils.

Alles 'Verdwenen'

 

Binnen de MATRIX

Binnen de MATRIX is dit allemaal iets waaraan je kunt deelnemen. De mogelijkheden zijn wat dat aangaat oneindig. Het ‘nadeel’ is, dat er geen mens is, die met zekerheid kan zeggen of er iets van al die dingen daadwerkelijk waar zijn. Dat wil niet zeggen dat het niet waar is. Het wil zeggen dat we het niet weten, dus Waarheid is het in elk geval niet. Het is een plaatje wat ons door geloof in de MATRIX wordt voorgehouden en waaraan op geen enkele manier enige waarde anders dan speculatie, wensdenken, ontwijken van zinloosheid, willen, enzovoorts, gehecht kan worden. Wat uiteindelijk allemaal op angst voor ‘het niets’ gebaseerde trucs van het ego zijn om je weg te houden bij Waarheid. Daarmee is niets mis. Geniet er van, zoals als dat het duurt.

Behalve de ‘werkelijkheid’ van ‘ik ben’ – het idee, dat je dus geboren zult moeten zijn – en het feit, binnen die ‘werkelijkheid’, dat het aardse bestaan van de mens eindigt met de dood, kennen we, als mens, de Waarheid niet.

 

Weten en geloven

Binnen een dualistisch systeem bestaat die waarheid niet en een ieder die anders beweert, is gaan geloven in de MATRIX, ‘is die MATRIX geworden’. Weten en geloven zijn, daarbinnen, echter twee verschillende dingen.

Weten is, binnen die (illusionaire) context te toetsen, hard te maken, rationeel te verklaren en in overeenstemming met gevoel. Geloven is niets meer dan hopen, wensen, aannames doen, veronderstellen, fantasie dus eigenlijk. Fantasie die zo werkelijk lijkt, dat het ego keer op keer de kans weer krijgt je ‘weg te houden’ bij het realiseren van de Waarheid.

Wanneer je de focus op ‘niets’ aanhoudt, wordt het – gezien vanuit de illusionaire ‘ik’- al snel vervelend. Alles wat je dacht te weten, alles waarvan je dacht dat het goed was, het blijkt allemaal vrij ernstige kolder. “Je moet jezelf niet omlaag halen.” (voed het ego een neem die serieus), “Je moet er voor anderen zijn.” (het ego wil graag aardig gevonden worden), “Er wordt van je verwacht dat je compassie toont.” (het ego zoekt compassie en gaat daarbij uit van voor wat hoort wat), “Denk positief en je leven zal veranderen.” (het ego houdt niet van wat het interpreteert als verdriet of ellende en staat klaar om het zo veel mogelijk te verdoezelen, zodat je uit het ellendige gevoel in elk geval niet naar binnen keert, op zoek naar Waarheid).

Het klinkt allemaal mooi en het ego is er vliegensvlug bij om deze geloofsovertuigingen te bevestigen door middel van het koppelen van emoties (verhalen over gevoel) aan deze aannames, maar of het daarmee ook waar is, is niet te zeggen. Ook moraliteit is slechts een concept. Dat wat wij – binnen de MATRIX – geloven of (denken te) ‘weten’, zijn aannames gebaseerd op aannames, die weer gebaseerd zijn op aannames, die op hun beurt weer zijn gebaseerd op aannames, enzovoorts. Weten doen we het niet.

Plaatje lege doos

 

De weg naar Waarheid

Wanneer je besluit, of dat wellicht alleen maar denkt, deze weg in te slaan, door het jezelf afleren – het doorzien en afserveren van – oude overtuigingen, geloofssystemen, aangeleerd gedrag, enzovoorts, realiseer je dan, dat daar geen andere overtuigingen, geloofssystemen, aangeleerd gedrag, enzovoorts, voor in de plaats komen.

Verander je die zaken alleen door ze in te wisselen voor andere zaken, schiet je feitelijk – behalve dan dat je leven binnen de MATRIX wellicht makkelijker of leuker lijkt te worden – niets op. Je blijft geloven in de MATRIX, alleen is je context nu een andere. Daarmee is niets mis. Er is uiteindelijk niets mis met wat dan ook. Wel is het een ding waar op gehangen wordt, als het gaat om het realiseren van de Waarheid. Daarbij gaat het uitdrukkelijk om het ‘weggooien van’. Waarbij je net zo lang weggooit, totdat er ‘niets’, behalve Waarheid, overblijft.

Door deze weg te volgen, zul je je hechting aan allerlei zaken die voor mensen op een ander pad nog wel van belang zijn – liefde, overtuigingen, ergens in geloven, vastklampen aan, enzovoorts – uiteindelijk overboord gooien, waardoor je uiteindelijk alles ‘verliest’. (tussen aanhalingstekens, omdat je nooit iets hebt gehad.) Het is een eenzaam pad. Waarbij het door die eenzaamheid – die in eerste instantie pijnlijk en als leegte aanvoelt – heen gaan, uiteindelijk het vinden van je vrijheid zal zijn, tenminste, dat is ‘mijn ervaring’.

 

Ten slotte

Als laatste wil ik zeggen, dat alles wat hier boven te lezen is, zeker niet als Waarheid aangemerkt kan worden. Als het in een vorm wordt gegoten binnen deze illusie van een dualistische werkelijkheid – tot taal wordt gemaakt – is het per definitie niet waar. Het hoeft niet onwaar te zijn, maar waar is het niet.

De grap is: Het kan het ‘gezien’ worden, gerealiseerd worden, maar het is niet, nooit, op geen enkele manier vast te pakken. Wellicht is dat, omdat er niemand is die vastpakt, en er niet iets is wat vast te pakken is.

 

2 gedachten over “Weten, Geloven, de MATRIX, een illusie

  1. Gerrit stanneveld

    Alles wat u zegt is voor mij herkenbaar, de zoek tocht,de eenzaamheid, het lijden..uiteindelijk ben ik bij De Heer Jezus Christus terecht gekomen en zijn hemelse Vader. Dat is mijn waarheid.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *