Observaties: Autisme, ADHD, Stempels, GGZ

Plaatje waarop geschreven wordtZoals vaker het geval, verschijnen er soms teksten op de STAP uit de MATRIX Facebook pagina. Eens in de zoveel tijd worden die verzameld, daar waar nodig aangepast, en op de website gepubliceerd. Hierbij weer een kleine bundeling. In dit artikel gaat het o.a. over stempels (o.a. autisme, adhd, hoogbegaafdheid) in de context van ‘Waarheid’. Ook een kort stukje over ‘verhalen’ op het einde van dit artikel.

Een observatie m.b.t. ‘Waarheid en stempels’

Zoals mensen die STAP uit de MATRIX volgen weten, is het voeren van gesprekken met mensen, één van de dingen die hier constant – en veelal spontaan – voorbij komt. Waarbij het telkens weer lijkt te gaan om het samen kijken naar ‘de volgende stap’, in de ‘reis’ die leven heet. Het verhaal van de ander, is daarbij altijd het uitgangspunt, en mijn rol daarin is beperkt tot objectief meekijken.

Dat gebeurt vanuit mijn eigen ervaringen en achtergrond als gediagnosticeerd Autist, ADHD-er, en Hoogbegaafde, en vanuit de ervaringen die ik heb met de kinderen (11 en 13 jaar) welke ook ‘een stempel’ hebben opgeplakt gekregen. Daarnaast heb ik in de afgelopen 11 jaar menig gesprek gevoerd, en tot groot genoegen – en met mooie ‘resultaten’ – mogen helpen te leren zichzelf te helpen. (Allemaal met een basis in ‘mijn’ directe ervaring dus.) Waarbij dat ‘stempel gebeuren’ uiteraard maar een miniem deel is van de totaliteit.

Plaatje knoop in touw; kijken, ontwarren, voelen, loslaten

Kijken, ontwarren, voelen, loslaten, kijken, ontwarren….

Stempels, en aanverwante artikelen.

Wat opvalt is echter, dat vrijwel alle mensen met wie ik in de loop van de tijd heb mogen werken, in het verleden vaak zijn voorzien van een stempel, of dat zelf zo geduid hebben. In de beleving is het dan vaak zo, dat iemand denkt / weet, niet zijn of haar stempel te zijn, terwijl het meestal wel het referentiekader waarbinnen een hulpzoeker, door hulpverlener of instantie wordt geplaatst. Feitelijk komt dat neer op opnieuw een afwijzing van de eigen belevingswereld. Dat laatste met alle gevolgen van dien.

Ik heb inmiddels een nogal uitgebreide ervaring met betrekking tot de reguliere ‘Geestelijke GezondheidsZorg’. Die ervaring leert, dat het werk wat daar geleverd wordt – omdat er uitgegaan wordt van een niet bestaande ‘standaard (mens)’ -, vaak meer kwaad dan goed doet. Uiteraard heeft dat van alles te maken met systemen, en daaraan ondergeschikt worden gemaakt van de ‘hulpverleners’, en niet met de intentie waarmee die mensen hun werk doen. Waarbij het uiteindelijk – grotendeels, en zoals met alles – een centenkwestie is.

GGZ

De ervaring leert, dat de GGZ (wat betreft ‘visie’) en een nogal hoog Efteling-gehalte hanteert. Wanneer een instelling voor geestelijke gezondheidszorg zich baseert op een niet bestaand referentiekader, namelijk ‘de standaard mens. Er wordt geloofd in sprookjes, en er wordt gedeald in het bouwen van luchtkastelen.

Waarbij de DSM-5, wat mij betreft, fungeert als het grote sprookjesboek.(En, samen met wat zich op dit sprookjesboek baseert aan therapieën, medicijnen, en meer, een flinke bedrijfstak / melkkoe.)

Het is toch wat vreemd. Er wordt een standaard (mens) bedacht, en vervolgens wordt die standaard geloofd, en dan heet dat geestelijke gezondheidszorg. Bekeken vanuit de eigen (ggz) context gaat het dan om een sprookje, en het hardnekkig volharden in de juistheid en het bestaan daarvan. Iets wat als (onderdeel van een stoornis / stoornissen) in de DSM-5 staat beschreven.

WAANzinnig! :D :P

plaatje: Vervagen problemen, overtuigingen, aannames, tegenstellingen, 'ik', en uiteindelijk 'zelf'.

Vervagen problemen, overtuigingen, aannames, tegenstellingen, ‘ik’, en uiteindelijk ‘zelf’.

Verhalen

Het grote voordeel van verhalen is, dat ze in en van zichzelf nooit waar zijn, geen kracht of macht bezitten, en er nog nooit iemand van een verhaal is doodgegaan.

Het grote nadeel van verhalen is, dat ze in en van zichzelf nooit waar zijn, geen kracht of macht bezitten, en er nog nooit iemand van een verhaal niet dood is gegaan.

Het meest ‘gekke’ is nog wel, dat er voorbij de dualistische perceptie (van in dit geval ‘voordeel’ en ‘nadeel’), van het fenomeen ‘verhalen’ geen enkele sprake is.

Vragen, opmerkingen, over bovenstaande verder praten? Stuur gerust een bericht (via onderstaand formulier), maak een afspraak, of praat mee op het forum.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *