Observaties: Autisme, ADHD, Stempels, GGZ

Plaatje waarop geschreven wordtZoals vaker het geval, verschijnen er soms teksten op de STAP uit de MATRIX Facebook pagina. Eens in de zoveel tijd worden die verzameld, daar waar nodig aangepast, en op de website gepubliceerd. Hierbij weer een kleine bundeling. In dit artikel gaat het o.a. over stempels (o.a. autisme, adhd, hoogbegaafdheid) in de context van ‘Waarheid’. Ook een kort stukje over ‘verhalen’ op het einde van dit artikel.

Een observatie m.b.t. ‘Waarheid en stempels’

Zoals mensen die STAP uit de MATRIX volgen weten, is het voeren van gesprekken met mensen, één van de dingen die hier vaak gebeurt. Waarbij het telkens weer gaat om het samen kijken naar ‘de volgende stap’, in de ‘reis’ die leven heet. Het verhaal van de ander, is daarbij altijd het uitgangspunt, en mijn rol daarin is slechts beperkt tot objectief meekijken. (Ik kan nooit voor een ander denken.)

Dat meekijken gebeurt vanuit mijn eigen ervaringen en achtergrond als gediagnosticeerd Autist, ADHD-er, en Hoogbegaafde, en vanuit de ervaringen die ik heb met de kinderen (11 en 13 jaar) welke ook ‘een stempel’ hebben opgeplakt gekregen. Daarnaast heb ik in de afgelopen 11 jaar menig gesprek gevoerd, en tot groot genoegen – en met mooie ‘resultaten’ – mensen mogen helpen te leren, zichzelf te helpen. (Met als basis in ‘mijn’ directe ervaring.) Waarbij dat ‘stempel gebeuren’ uiteraard maar een miniem deel is van de totaliteit. Een ‘probleem’ staat nooit buiten zijn context. En een standaard context is er niet.

Plaatje knoop in touw; kijken, ontwarren, voelen, loslaten

Kijken, ontwarren, voelen, loslaten, kijken, ontwarren….

Stempels, en aanverwante artikelen.

Wat opvalt is echter, dat vrijwel alle mensen met wie ik in de loop van de tijd heb mogen werken, in het verleden vaak zijn voorzien van een stempel, of dat zelf zo geduid hebben. In de beleving is het dan vaak zo, dat iemand denkt / weet, niet zijn of haar stempel te zijn, terwijl het meestal wel het referentiekader waarbinnen een hulpzoeker, door hulpverlener of instantie wordt geplaatst. Feitelijk komt dat neer op opnieuw een afwijzing van de eigen belevingswereld (van de cliënt). Dat laatste met alle gevolgen van dien.

Ik heb inmiddels een nogal uitgebreide ervaring met betrekking tot de reguliere ‘Geestelijke GezondheidsZorg’. Gekscherend zeg ik wel eens dat ik regelmatig te maken krijg met slachtoffers van de ggz. Mensen die er ‘slechter’ uitkwamen, dan dat ze er in gingen, zeg maar. De ervaring leert, dat het werk wat daar (te vaak) geleverd wordt, vaak meer kwaad dan goed doet. Er is echter ook een angst om ‘voor gek versleten te worden’, bij veel van de cliënten, waardoor er ‘terugtrekken’ en ‘klein maken’ plaatsvindt. Wat het ‘probleem’ effectief een soort van onbespreekbaar maakt. Het is een angst die, vanuit maatschappelijk oogpunt gezien, zeer begrijpelijk, maar gelukkig niet als zodanig waar, is.

Hoe dat ‘werkt’ heeft weer van alles te maken met systemen, en daaraan ondergeschikt worden gemaakt van de ‘hulpverleners’, cliënten, en behandeling, en niet zozeer met de intentie waarmee die mensen hun werk doen. Waarbij het uiteindelijk – grotendeels – een centenkwestie is. (Zowel qua kosten – o.a. zorg, als wat betreft baten – o.a. industrie.)

GGZ

De ervaring leert, dat de GGZ (wat betreft ‘visie’) een nogal hoog ‘Efteling-gehalte’ hanteert. Wanneer een instelling voor geestelijke gezondheidszorg zich immers baseert op een niet bestaand referentiekader, namelijk ‘de standaard mens’, lijkt er wat mis te gaan. Er wordt geloofd in sprookjes (de standaard mens), en er wordt gedeald in het bouwen van luchtkastelen (standaardisatie van de mens).

Waarbij de DSM-5, wat mij betreft, fungeert als het grote sprookjesboek. (En, samen met wat zich op dit sprookjesboek baseert aan therapieën, medicijnen, en meer, een flinke bedrijfstak / melkkoe.)

Het is toch wat vreemd. Er wordt een ‘standaard mens’ bedacht (een beschrijving door een mens!), en vervolgens wordt die standaard geloofd, en als over de gehele linie geldend, ingezet. Dat heet dan geestelijke gezondheidszorg. Bekeken vanuit de eigen (ggz) context gaat het dan om een sprookje, en het hardnekkig volharden in de juistheid en het bestaan daarvan. Iets wat als (onderdeel van een stoornis / stoornissen) in de DSM-5 staat beschreven.

WAANzinnig! :D :P

plaatje: Vervagen problemen, overtuigingen, aannames, tegenstellingen, 'ik', en uiteindelijk 'zelf'.

Vervagen problemen, overtuigingen, aannames, tegenstellingen, ‘ik’, en uiteindelijk ‘zelf’.

Verhalen

Het grote voordeel van verhalen is, dat ze in en van zichzelf nooit waar zijn, geen kracht of macht bezitten, en er nog nooit iemand van een verhaal is doodgegaan.

Het grote nadeel van verhalen is, dat ze in en van zichzelf nooit waar zijn, geen kracht of macht bezitten, en er nog nooit iemand van een verhaal niet dood is gegaan.

Het meest ‘gekke’ is nog wel, dat er voorbij de dualistische perceptie (van in dit geval ‘voordeel’ en ‘nadeel’), van het fenomeen ‘verhalen’ geen enkele sprake is.

Vragen, opmerkingen, over bovenstaande verder praten? Stuur gerust een bericht (via onderstaand formulier), maak een afspraak, of praat mee op het forum.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.