Kunstmatige Intelligentie, AI, het nieuwe Kwaad?!?

In deze tekst wil ik kijken naar het fenomeen kunstmatige intelligentie (AI). Waarbij intelligentie, wat mij betreft direct tussen grote aanhalingstekens gezet mag worden. Kunstmatige intelligentie, is (binnen wat we werkelijkheid noemen) inmiddels een feit. Er tegen verzetten is dus per definitie zinloos. Daarnaast is het wellicht zo, dat er aan de angst voor kunstmatige intelligentie, zoals die bij sommige mensen te bespeuren lijkt, iets anders ten grondslag ligt, dan het gevaar van kunstmatige intelligentie. Waarbij dit alles slechts een interpretatie is, gebaseerd op ‘mijn’ ervaringen. 

Intelligentie, een definitie?

Allereerst is het wellicht handig om (binnen de kaders van ‘de werkelijkheid’) te kijken naar wat een definitie van  ‘intelligentie’ nou eigenlijk zou kunnen zijn. Kijkend naar natuurlijke cycli, symbiose in de natuur, en het feit dat ‘wij’ die dingen niet kunnen namaken met ‘onze intelligentie’, zou dat, volgens onze eigen standaarden het predicaat ‘intelligent’ kunnen dragen. De implicaties daarvan, zouden daarbij vanuit psychologisch oogpunt een obstakel kunnen zijn. Als dat immers als ‘intelligent’ te duiden is, en ‘wij’ het niet kunnen namaken, hebben we te maken met een ‘intelligentie’ die ‘onze’ (die van ‘ons denken’) te boven gaat.

Wat minder vanuit het grote plaatje gezien, maar gezien vanuit de context ‘mens zijn’, lijkt deze definitie wellicht tastbaarder, maar ook bij het doen van die aanname, rijzen een aantal prangende vragen. Want, ben je als mens  ‘intelligent’ als je (net als een computer) veel boeken, formules, en andere ‘kennis’ kunt onthouden en toepassen. Of hebben we het over ‘intelligentie’ – en het toepassen ervan – als je iemand zonder bezittingen in een jungle dropt, en hij of zij zonder kleerscheuren terugkeert? Of is dat allemaal context afhankelijk?
Waarbij degene die pertinent 100% zeker en bewijsbaar kan aantonen hoe het zit, uiteraard van harte uitgenodigd is e.e.a. te illustreren. 

Hint: Koppel alle AI aan elkaar en drop de boel in het Amazone gebied. 

Door de mens bedacht

Uitgaande van diezelfde (for the time being aangenomen) context van ‘mens zijn’, lijkt de bedreiging van kunstmatige intelligentie niet zo veel te maken te hebben met kunstmatige intelligentie. Het is een technologie, maar deze is door de mens zelf bedacht, met als doel, de alom aanwezige intelligentie te benaderen of overstijgen. Het vanuit een superioriteitsgevoel verblinde drama wat we ‘mensheid’ en ‘beschaving’ zijn gaan noemen. En met alles nieuws, zijn ‘we’ als de dood, en zoals met alles nieuws baseert die angst zich op een verkeerde voorstelling van zaken.

‘De mens’, die denkt qua ‘intelligentie’ superieur te zijn aan ‘wat is’, als een klein kind wat teleurgesteld is dat, dat niet is hoe de vork in de steel zit, wil ‘hij’ zich vervolgens gaan bewijzen ten opzichte van ‘het superieure’. Daarbij compleet uit het oog verliezend dat ‘hij’, ‘na’ ‘dat superieure’ is gekomen, er dus een soort van ‘uit voortkomt’, en dus eigenlijk is, waartegenover ‘hij’ zich wil bewijzen.

Excuses als het bovenstaande enigszins je (persoonlijke, als afgescheiden gekoesterde) gevoel van belangrijkheid aangetast mocht hebben. Ik maak het zo goed. :P

Instorten van het kaartenhuis

Kunstmatige Intelligentie, niet leidend

De allergrootste grap, en wat – vanwege de verouderde modellen die gehanteerd worden – er voor zorgt dat de hele discussie over AI een non-discussie is, is dat zowel ‘jij’ (lichaam-mind-herinneringen-denken) als ‘kunstmatige intelligentie’ binnen bewustzijn plaatsvinden. Daarmee is het, met het oog op volgorden, niet ineens iets anders dan bewustzijn geworden. Sterker nog, hiervoor werd al duidelijk dat kunstmatige intelligentie door ‘ons’ is bedacht. De kans is daarmee groot dat het ook kenmerken en eigenschappen van ‘ons’ ‘eigen zijn’, heeft. En inderdaad, input en opslag van informatie (harde schijf), logisch verwerken van informatie (processor), en output (grafisch, geluid, enz).

En dát, in mijn visie als leek, is niet helemaal alles wat ‘intelligentie’ beschrijft. Het is, in grote lijnen wel wat ‘we’ in de loop van de tijd als ‘een belangrijker vorm van intelligentie’ zijn gaan zien. Het is dat deel waarop ‘je’ maatschappelijk gezien vaak wordt afgerekend. De zijns-kant van ‘intelligentie’ (wellicht net zoiets als de intelligentie die in ‘de werkelijkheid’ te bespeuren lijkt) is het ondergesneeuwde kindje, of wellicht wel het kind van de rekening. En dat, in mijn niet zo bescheiden mening, allemaal vanwege het ‘wie heeft de grootste piemel spelletje’ ten opzichte van de natuur, werkelijkheid, ‘wat is’.

Een boze Donald Duck

Same old, same old

Zoals altijd lijkt het probleem dan ook niet te zitten in ‘het vooruit gaan van dingen’, of ‘veranderen van dingen’ (dat gebeurt gewoon) maar in de laag er onder. In plaats van ‘wat is’, ‘de werkelijkheid’, of Waarheid als leidend te zien (vanuit het perspectief ‘mens zijn’) ontstaat er een arrogantie, superioriteitsgevoel, en vijandigheid, met alle gevolgen van dien. En daar is een ieder die het geloof van ‘mens zijn’ aanhangt, in principe bij betrokken, en mede verantwoordelijk voor.

Zoals vaker het geval lijkt te zijn, zijn ook in deze ‘wij’ het, die de zwakste schakel vormen, maar gelukkig dat dat voor de Waarheid, ‘wat is’, geen donder uitmaakt. :D

Over dit onderwerp en singulariteit is ook een video beschikbaar op het YouTube Kanaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.