Niet mee lijden, en beperkingen tegenspreken

Het (schijnbare) ‘proces van ontwaken’, kan worden gezien als ‘ik’ versus ‘ik’. Waarbij geldt: Er is niets buiten mij. Er is niets…. buiten mij. Met andere woorden, het is jouw feestje, jouw universum, jouw perceptie. Het lastige is alleen, dat je geen clou hebt van de ‘wie’ of ‘wat’ die je bent, of denkt te zijn, en het zo allemaal nogal onduidelijk wordt. Uiteraard ga je er van uit – of heb je dat wellicht ooit gedaan – dat jij de koers van jouw leven bepaalt. Wellicht heb je wel eens sterk de indruk gehad van niet.

Uiteraard ben ik niet aangesteld om mensen op de kast te jagen, maar ergens lijkt dat in de ervaring hier, toch regelmatig te gebeuren. In zekere zin wel begrijpelijk, aangezien ik vaak de neiging lijk te hebben, dwars en tegendraads te acteren. Iets wat ook ik, (intern) overigens wel eens als enigszins irritant ervaren heb. :P

Sorry

Daarom wil ik je direct mijn excuses aanbieden. Want, geloof het of niet (niet, zou ik zeggen), ik snap het. Ik snap hoe vervelend het is, telkens weer dat relativeren, en vanuit andere perspectieven bekijken, wat ik doe als je me verhalen over je (nare) ervaringen (met anderen) vertelt. Heb je wat te vertellen over wat Pietje je heeft aangedaan, of deel je dat akelige moment bij de supermarkt met me, en ik noem het gezeur. (Lul dat ik ben.)

Want, je hebt natuurlijk helemaal gelijk. Natuurlijk zijn al die anderen een stelletje idioten waar jij alleen maar last van hebt. Uiteraard is het not done wat gebeurde in de supermarkt. WAAR IS HET RESPECT? En eerlijk, hoe dwaas, is het dan niet, dat ik dan de poging doe, je ook eens in de schoenen van een ander te positioneren. Hoe kom ik er bij? Ook al zo’n idioot.

Want, jou is onrecht aangedaan, en dan doe ik dát een soort van ‘nog eens dunnetjes over’, door niet in je ‘ellende’ mee te gaan, die ander niet te verguizen, en niet ‘jouw partij’ te kiezen. Wat verschrikkelijk niet loyaal, wat een vriend van niks.

 

Sorrier

Ik begrijp het wel, hoe dat ‘liever niet aanwakkeren en voeden van de verhalen over kommer en kwel, pijn, verdriet,en onoverkomelijke problemen’, een onhebbelijke eigenschap van me is. Dat de reacties die je krijgt helemaal niet aansluiten bij wat jij op dat moment voelt en beleeft.

Serieus. Een beetje komen met het idee, dat het praten over oplossingen – of over andere manieren om naar het probleem te kijken – wellicht meer zoden aan de dijk zet, dan het repeteren van ‘wat er allemaal verkeerd is’ (gegaan). Hoe de f…, kom ik er bij.

Een beetje jouw problemen tegenspreken en er niet in mee gaan. Waar is dat medelijden? Over gevoeligheid en empathie nog maar niet gesproken. Zo moet je het allemaal in je eentje klaren en heel erg vinden, en er in blijven hangen. Nou, dát (ik dus) noemt zich een vriend, soms zelfs een geliefde, of iemand die een poging doet anderen te helpen. Waar haalt hij (ik dus) het lef vandaan. (“Vrienden zijn er voor elkaar. Eikel!”, was hoe je terecht afsloot.)

Een boze Donald Duck

Sorriest

Het allerergste vind ik echter wel – en jammer dat ik het nu pas, als mosterd na de maaltijd zie -, dat (zoals je aangaf) ik het ben die er voor gezorgd heeft, dat jouw leven één levende hel geworden is. Dat het niet meegaan in – en aanwakkeren van – jouw diepe geloof in – en hechting aan – de pijn, ellende, en kwetsuren die je is aangedaan, je nog dieper getraumatiseerd heeft. Uiteraard speelde jij daar geen rol in. Het was mijn gevoel, het waren mijn gedachten die als ‘het kwaad’ zijn schade aanrichtte.

Kon je me het maar vergeven, dat alle problemen en ellende, waarin je zegt machteloos te staan, door mij, geduid werden als ‘mechanismes die overkomelijk zijn’. Niet makkelijk wellicht, maar zeker te doen. En hoe ik me zo met jou liep te bemoeien, door de vragen waarmee je kwam naar mijn eigen inzicht te beantwoorden. Jouw (op een voor mij nog steeds onbekende manier) dwingend, deze onzin te geloven. Mijn excuses dat ik die mechanismes, welke nu een belemmering in het functioneren lijken veroorzaken, als ‘niet optimaal’ bestempelde.

Sorry ook, dat ik niet meeging in alle overtuigingen (‘dat je niet deugt’, ‘dat je niet goed genoeg bent’, ‘dat je beter je best moet doen’, ‘dat je het helemaal verkeerd doet’, ‘dat er überhaupt iets mis met je is’, enzovoorts, die je in de loop van de tijd ter oren gekomen zijn, en door je worden geloofd. Hoe kwam ik er bij om je daar in tegen te spreken? What was I thinking? Dat, dat allemaal niet zo is? Doe eens even normaal joh.

Plaatje van meisje in gedachten

Natuurlijk is je leven één groot drama, natuurlijk is de wereld tegen je, natuurlijk zit iedereen je dwars, en natuurlijk deug je niet, natuurlijk moet je beter je best doen, natuurlijk is er van alles mis met je, en natuurlijk is het functioneren ‘onder de last van die gedachten op je schouders’, super optimaal. En iedereen die anders zegt, is gewoon een gek die niet weet waarmee hij bezig is. (Waarbij dat laatste wellicht meer hout snijdt dan in eerste instantie vermoed zou worden.)

Niet te zwaar

Uiteraard is het bovenstaande een beetje uitvergroot (zou je denken), maar wellicht dat je het mechanisme, niet zoals dat hier ooit gebeurde, herkent. Waarbij het een goed idee is, en al is dat het enige wat je ‘er uit haalt’ is er al wat ‘gewonnen’, jezelf, anderen, je problemen, en whatever, niet zo serieus te nemen, en er niet zo dicht op te kruipen en (super) persoonlijk te maken, maar het allemaal met een klein beetje afstand te bekijken. Dat zorgt voor minder krampachtigheid en maakt het communiceren, naar dingen kijken, en (be)leven een stuk aangenamer, in de ervaring hier.

Mocht je naar aanleiding van dit artikel eens samen willen kijken in hoeverre er beperkende overtuigingen, een rol spelen in het ervaren van jouw leven, dan kun je altijd contact met me opnemen, of een afspraak maken.

Klik hier voor meer info over de Spelregels en Mogelijkheden m.b.t. het maken van een afspraak.

Contact opnemen kan via het contactformulier, hier.

 

Afspraak maken, vragen over afspraak

[contact-form-7 id=”97″ title=”Afspraak Maken”]

Logo STAP uit de MATRIX

* Mocht je STAP uit de MATRIX willen ondersteunen kan dit het best door middel van een donatie, waarmee de kosten en een stukje tijd gecompenseerd kan worden. Kijk voor meer informatie op de pagina doneren, elders op deze website. 

[Gereviseerde versie: 13-08-2018]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.